MAPLE HEARTS | PBF

Strona wyrwana z pamiętnika Alejandro Serrano, Toronto, 06 sierpnia

Nigdy nie pamiętałem Barcelony takiej, jaką znali ją moi biologiczni rodzice. Umknęło mi praktycznie wszystko. Podobno mieliśmy mieszkanie z widokiem na miasto i często spacerowaliśmy nad morzem. Wszystkie obrazy z tamtego okresu znałem jedynie ze zdjęć, dokumentów i opowieści osób, które znały moich rodziców lepiej ode mnie. Obecnie pozostała tylko czarna plama.
Kiedy przeprowadziliśmy się do Toronto, to miałem skończone trzy lata. Mój ociec był architektem i inwestorem, który projektował hotele, a później zaczął wykupywać nieruchomości w Hiszpanii, Portugalii i Kanadzie. Po kilku latach posiadał już udziały w kilku firmach deweloperskich i zarabiał znacznie więcej na inwestycjach niż na samym projektowaniu. Matka była z kolei inżynierem biomedycznym. Współtworzyła firmę produkującą sprzęt wykorzystywany podczas zabiegów chirurgicznych i medycyny estetycznej. Zajmowała się głównie rozwojem produktów oraz nawiązywaniem współpracy z klinikami. Podobno to właśnie jej praca stała się jednym z powodów naszej przeprowadzki, ponieważ firma planowała wejście na rynek kanadyjski, a matka miała kierować nowym oddziałem w Toronto. Nie zdążyła jednak tego zrobić.
Kilka miesięcy po przeprowadzce moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Jechałem wtedy z nimi, ale przeżyłem. Przez bardzo długi czas przebywałem w szpitalu. Samego wypadku także nie pamiętałem. Albo byłem zbyt mały, albo samo wydarzenie było na tyle traumatyczne, że wyparłem je z pamięci. Po samym wydarzeniu pozostała mi jedynie blizna na prawym ramieniu, którą później zamaskowałem tatuażem.
Po śmierci rodziców nie miałem w Kanadzie bliskiej rodziny, która mogłaby się mną zająć. Krewni ze strony ojca mieszkali w Hiszpanii, a z rodziną matki nie utrzymywaliśmy kontaktów. Ostatecznie trafiłem do rodziny adopcyjnej. Zapewnili mi stabilne życie i edukację. W domu przechowywaliśmy zdjęcia moich rodziców, dokumenty z Hiszpanii oraz kilka należących do nich przedmiotów. Nigdy nie nazywali ich obcymi ludźmi, tylko mówili o nich jak o części mojej rodziny, którą powinienem znać, nawet jeżeli nie mogłem jej pamiętać.
Majątek po moich biologicznych rodzicach został zabezpieczony przez prawników i umieszczony w funduszu powierniczym. Obejmował on pieniądze, nieruchomości, udziały w firmach oraz dochody z inwestycji. Przez wiele lat nie miałem do niego pełnego dostępu. W tym czasie adopcyjny ojciec pilnował finansów i traktował je z ostrożnością, której jako nastolatek nie potrafiłem docenić.
Kiedy uzyskałem kontrolę nad większością odziedziczonych środków, to byłem już na studiach. Natomiast decyzję o medycynie podjąłem jeszcze w szkole średniej. Początkowo brałem pod uwagę chirurgię, jednak w trakcie studiów najbardziej zainteresowała mnie ginekologia. Zdawałem sobie sprawę z tego, że kierunek ten wymagał ode mnie ogromnej odpowiedzialności, dokładności oraz rozmawiania z pacjentkami w sytuacjach, które często były dla nie stresujące albo zawstydzające. Z czasem zauważyłem też, jak wiele kobiet przez lata ignorowało własne problemy, ponieważ bały się oceny innych osób.
Po ukończeniu studiów medycznych, odbyłem rezydenturę z położnictwa i ginekologii. Pracowałem w szpitalu, gdzie przyjmowałem pacjentki, uczestniczyłem w porodach i wykonywałem pierwsze samodzielne zabiegi. Przez kilka lat zdobywałem doświadczenie, chociaż szybko zrozumiałem, że nie chciałem przez całe życie pracować pod czyjeś dyktando. Dlatego też ukończyłem dodatkowe szkolenia i brałem udział w zagranicznych kursach, gdzie uczyłem się przeprowadzania nowych zabiegów.
Dzięki pieniądzom pozostawionym przez rodziców byłem w stanie otworzyć prywatną klinikę. Odziedziczony majątek pozwolił mi na wynajęcie odpowiedniego budynku, zakup nowoczesnego sprzętu i zatrudnienie doświadczonego personelu. Od podstaw musiałem jednak zbudować jej renomę i robię to do tej pory.