MAPLE HEARTS | PBF

I am obscure to myself. I let myself happen. I unfold only in the now. I am rudely alive.

Ciemne wody oceanu otulały jej ciało znajomym chłodem, gdy wolnymi ruchami unosiła się w tej jakby bezdennej toni. Gdzie gęste pukle tańczyły w niej niczym macki ośmiornicy, delikatnie muskając twarz skierowaną w kierunku otaczającego ją życia. Wyrysowane matczynym głosem Turritopsis dohrnii opętało umysł kobiety w tym stanie zawieszenia; między nią a meduzą. Desperacko wyszarpywała z pamięci kolejne części opowieści, skrywanej pod grubą warstwą czasu. Niezwykłego zdarzenia w przyrodzie, gdzie istota mogła odwrócić swój życiowy cykl. Więżąc kobietę we własnych rozmyślaniach czy pragnęłaby skorzystać z tego cudu. Stałby się dla niej darem czy przekleństwem, kiedy na nowo przeżywałaby swe błędy, nie mogąc wyrwać się z tej nieszczęsnej pętli.
⁣Gdzie zaprowadziłoby ją pragnienie powrotu?
Do matczynego głosu układającego się w słowa piosenek z czasów jej młodości, gdy ona jeszcze na swoich dziecięcych nóżkach biegała między rozwieszanym przez mamę praniem. ¡Marisolita, cuidado!; dopadające ją wraz ze wpadnięciem w materiał białego prześcieradła, falujący na wietrze. Jednakże zapach słońca skrywającego się w tkaninach przewieszonych na sznurkach prowadził wspomnieniami głębiej. Do kalejdoskopu obrazów z dzieciństwa będących swymi skrajnościami; błogością w ukochanym Portoryko oraz bólem kreślącym sukcesywnie jego granice. Do taty powoli zanikającego w jej wspomnieniach przez chorobę stopniowo odbierającego go im nim zdążyła dorosnąć. A może ominąć w swym życiu rozszalałe wiatry Marii, gdy wyszarpywała swój los desperacko z dłoni samej śmierci. I widoku ukochanej mamy, której ciało odnaleźli dopiero tydzień po tej tragedii. Wracałaby do każdego z tych dni, kiedy jej spojrzenie splatało się ponownie z tym należącym do ciemnych oczu, by potem pragnąc przepędzić je z własnych myśli. Poczułaby ponownie strach krępujący jej ciało miesiącami, gdy obserwowała skulona na kanapie przez niedomknięte drzwi od kuchni szemrane interesy jej wujka. Starłaby również z kart własnej pamięci wstyd płynący wraz z każdą kolejną odmową stypendium, gdy próbowała uciec przed pisanym jej nieszczęściami przeznaczeniem. Ponownie pragnęłaby przeżyć ulgę wraz z głębokim oddechem po pierwszym swym sukcesie. Czy zapłaciłaby ponownie cenę swych wylanych łez?

⁣A może powinna żyć dalej?
Z całym tym chaosem w sercu.
- Przez większość swojego życia mieszkała w Portoryko w początkowo dość przeciętnej rodzinie. Dopiero po śmierci jej taty ich sytuacja materialna znacznie się pogorszyła. Po tragicznej utracie mamy podczas huraganu przez ponad rok pomieszkiwała u wujka.
- Na studia aktorskie poszła rok później, aniżeli planowała, gdy w końcu udało jej się uzyskać stypendium. Wtedy jej kariera aktorska powoli zaczęła się rozwijać.
- Choć umie pływać bardzo dobrze, to dostaje ataku paniki, gdy nagle traci grunt pod stopami lub z trudnością może dostrzec dno.
- Czasami, by urozmaicić swoje życie, wkrada się na różnego rodzaju przyjęcia lub imprezy. Podaje się oczywiście za kogoś zupełnie innego, wymyślając na poczekaniu całą nową historię życia.