MAPLE HEARTS | PBF

Chociaż zwykło się przyjmować, że ścieżka morderców usłana jest cudzą krzywdą w kolorze przelanej krwi — że są . c h o r o b ą . trawiącą ludzkość — to Sawyer już dawno dotarł do trudniejszej, głębszej prawdy, której ogół społeczeństwa w swoim zaślepieniu i zamiłowaniu do wybierania drogi na skróty nigdy nie chciał przyjąć do świadomości:
Największym źródłem cierpienia tego świata nie są zabójcy.
Ani nawet śmierć. Cliché.
Sawyer wierzy, że jest nim lęk przed samotnością. Bo to z jego powodu każdego dnia torturuje się i zabija setki tysięcy ofiar niezależnie od wiary i szerokości geograficznej, a jednocześnie zamyka się go w ramach romantyzowanych ideałów i opatruje szlachetnymi nazwami jak troska czy . m i ł o ś ć , . choć u jego podstawy zawsze leży żałosna słabość.
Sawyer wyzbył się tego lęku na długo przed tym, jak nauczył się czytać. Samotność stała się jego domem, jedynym jaki poznał, bo innego nigdy mu nie zagwarantowano; nabrała ciężaru poważniejszego niż nazwisko, którego pamięć zatarła się nawet w świadomości noszących go niegdyś ludzi; zastąpiła edukację, jakiej nigdy nie odebrał, bo w jego otoczeniu nie pozostał nikt wystarczająco zainteresowany, żeby ją wymóc na krnąbrnym dzieciaku. Najpierw była przykrą i raniącą koniecznością wymuszoną przez środowisko, jednak z biegiem lat stała się wyborem, a później jedynym oparciem, przyjaciółką i kochanką o objęciach bezpieczniejszych niż ramiona jakiejkolwiek kobiety, aż wreszcie osią, wokół której Sawyer zbudował życie na nowo.
Chociaż początkowo walczył, wreszcie musiał ustąpić pod nieugiętym naporem rzeczywistości. Był jeszcze nastolatkiem, kiedy przyjął do świadomości fakt, że najlepiej czuje się z samym sobą. Że wyzbycie się ciężaru cudzych oczekiwań oraz milczenie mają smak i zapach wolności nieporównywalnej do niczego na świecie — nawet do tego dnia, w którym postawił pierwszy krok za murami więzienia. Dlatego odrzucił balast przywiązania, a wraz z nim każdy godny pogardy sentyment na rzecz chłodnego, racjonalnego i wypłukanego ze zbędnych emocji spojrzenia na świat.
Nie dlatego, że tak było wygodniej, ale dlatego, że tylko w ten sposób mógł pozostać w zgodzie ze swoją naturą.
Waupun Correctional Institution dało idealny przykład niedołężności systemu penitencjarnego.
Zamiast resocjalizacji, Sawyer wyniósł z więzienia znajomość, która określiła go na resztę życia i wytyczyła jego przyszłą karierę zawodową mordercy. U boku tego człowieka, który stał się jego pierwszym i jedynym mentorem, przemierzył Stany Zjednoczone na skos, po drodze poznając odcienie i smaki prawdziwego życia. To wtedy zakosztował adrenaliny, wyrwał się z wąskich horyzontów swojego miasteczka, a także nauczył się mordować przy użyciu najróżniejszych technik i narzędzi, nauczył się bić, doszlifował kłamstwo, docenił cynizm i pokochał wyrachowanie.
A kiedy znów został sam — bo samotność goniła go bez wytchnienia, deptała po piętach i doganiała zawsze, kiedy zaczynał czuć zdradliwą wygodę w czyimś towarzystwie — Sawyer nauczył się jeszcze więcej.
Czasem uciekał.
A czasem zatrzymywał się, żeby dać się złapać.

— Nigdy nie mówi o swojej przeszłości; do tego stopnia, że w jego towarzystwie można odnieść wrażenie, że nie ma . ż a d n e j .
— Jest uzależniony od hazardu.
— Po Ameryce najczęściej porusza się motocyklem, rzadko kiedy decyduje się na samolot czy inne publiczne środku transportu.
— W półświatku jest bardziej znany z pseudonimu Wolf niż imienia i nazwiska; jego wątpliwej jakości renoma rozlała się po obu Amerykach za sprawą przeszło dwudziestu lat pracy w zawodzie. Nie boi się żadnej roboty, nawet najbrudniejszej, a za odpowiednią kwotę jest gotów załatwić każde okoliczności śmierci wskazanej ofiary.
— Jego lojalność to towar na sprzedaż. Nie rozumie znaczenia sentymentów, a sumienie to tylko odległe pojęcie, którego istnienia nigdy nie odczuł.
— Ciało ma pokryte tatuażami, ale też bliznami po niemal każdym rodzaju ran; większość z nich została zszyta prymitywnymi sposobami w warunkach domowych, co sprawiło, że brzydko się zagoiły.
— Chociaż ciężko go wyprowadzić z równowagi, to rozwścieczony, staje się niebezpieczny dla siebie i otoczenia.
— Większość życia spędził w przydrożnych podłych motelach. Nie posiada mieszkania ani domu, żadnego adresu, z którym byłby związany. Jego życie zawsze było w drodze, pomiędzy jednym miastem a drugim.