MAPLE HEARTS | PBF

Grace Hastings‑Wells przyszła na świat w rodzinie, w której sport był nie tylko pasją, lecz także sposobem na życie. Jej matka, profesjonalna łyżwiarka figurowa, przez lata występowała na międzynarodowych zawodach, a ojciec był zawodowym hokeistą, znanym z nieustępliwości na lodzie i niezwykłej szybkości. W takim domu ruch, dyscyplina i ambicja były czymś naturalnym. Grace dorastała w atmosferze nieustannego treningu, rozmów o technice jazdy, analiz meczów i wspólnych wyjazdów na lodowiska. Już jako dziecko potrafiła spędzać godziny, ślizgając się po tafli, próbując naśladować elegancję matki i dynamikę ojca.
Choć jej dzieciństwo było pełne miłości, wsparcia i sportowej pasji, towarzyszyło mu również poczucie oczekiwań. Rodzice nigdy nie wypowiadali ich wprost, ale Grace doskonale wiedziała, że oboje widzieliby ją w przyszłości na lodzie, w świetle reflektorów, z medalami na szyi, kontynuując rodzinne tradycje. Przez lata wydawało jej się to naturalne. W końcu lodowisko było jej drugim domem, a jazda dawała jej poczucie wolności, którego nie potrafiła znaleźć nigdzie indziej. Jednak im była starsza, tym wyraźniej zaczynała dostrzegać, że jej własne marzenia nie są tak jednoznaczne. W wieku nastoletnim odkryła w sobie zamiłowanie do opowiadania historii, najpierw poprzez prowadzenie szkolnego bloga, później poprzez krótkie reportaże z lokalnych wydarzeń. Zauważyła, że fascynuje ją nie tylko sam sport, lecz także ludzie, którzy go tworzą: ich emocje, wybory, porażki i zwycięstwa. Zaczęła marzyć o tym, by nie tylko występować, ale również dokumentować świat, który ją otacza.
Po raz pierwszy poczuła, że jej własne pragnienia nie muszą być identyczne z tymi, które rodzice nosili w sercu. To nie była łatwa decyzja, w końcu od dziecka słyszała, że ma talent, że „ma to coś”, że mogłaby zajść daleko. Ale Grace zrozumiała, że talent nie jest jedynym wyznacznikiem drogi życiowej. Chciała żyć w zgodzie ze sobą, a nie z wyobrażeniami innych. Dlatego po ukończeniu szkoły średniej zdecydowała się na dziennikarstwo. Wybrała Uniwersytet w Toronto, gdzie mogła połączyć rozwój intelektualny z życiem w mieście pełnym energii, różnorodności i możliwości. Studia okazały się dla niej wyzwaniem, ale też źródłem ogromnej satysfakcji. Uwielbiała rozmowy z ludźmi, analizowanie faktów, tworzenie narracji, które miały znaczenie. Z czasem zaczęła interesować się reportażem sportowym, nie jako powrotem do rodzinnych oczekiwań, lecz jako własnym sposobem na połączenie dwóch światów.
Równocześnie nie porzuciła lodu. Wciąż trenowała w wolnych chwilach, czasem wcześnie rano, czasem późnym wieczorem, gdy lodowisko było prawie puste. Jazda stała się dla niej przestrzenią, w której mogła myśleć jasno, uspokajać emocje i odnajdywać równowagę. Nie czuła już presji, by być najlepsza. Jeździła dla siebie, dla radości, dla ruchu, dla poczucia lekkości, które zawsze towarzyszyło jej, gdy odbijała się od lodu. Życie w Toronto nauczyło ją również samodzielności. Pracując na pół etatu jako kelnerka w Karen’s Diner, poznała zupełnie inny świat: szybkie tempo, humor, czasem chaos, a czasem zaskakującą serdeczność. Praca pozwalała jej utrzymać się na studiach, ale też dawała dystans do własnych ambicji. W Karen’s Diner nauczyła się, że ludzie są różni, że każdy ma swoją historię, a czasem najciekawsze opowieści rodzą się przy stoliku, między zamówieniem a rachunkiem.
Nie odrzuciła sportu, wciąż marzy, że kiedyś stanie na lodzie w profesjonalnej roli, może jako trenerka, może jako zawodniczka, może jako reporterka sportowa. Ale przede wszystkim chce żyć w zgodzie ze sobą.

- jeździ na lodzie w wolnym czasie i gdy potrzebuje przemysleć życie
- posiada kolekcję notesów które zawierają szkice reportaży, pomysły na artykuły i jej obserwacje
- ma słabość do gorącej czekolady, to jej rytuał po każdym treningu, niezależnie od pory roku
- boi się klaunów
- jest uczulona na psy i pszczoły
- zmaga się z OCD
- lubi jazdę na nartach
- uwielbia stare filmy akcji jak i czarno białe adaptacje
- zna hiszpański i włoski
- z nienznanego jej powodu ciągnie ją do Norwegii
- Jej podwójne nazwisko jest wyczynem upartości jej matki panny Hastings która nie miała zamiaru zatracić się w nazwisku męża, ani pozwolić na to ich córce