MAPLE HEARTS | PBF

Nocą, gdy włosy rozsiane po poduszce, przedzieram się przez gęstwinę atramentowej czerni. Rozrywam palcami mrok zamknięty w cienkiej strużce tytoniowego dymu i patrzę. W ciemności widzę więcej, niż za dnia, gdy świt rozedrze niebo i skąpie je w odcieniach szkarłatu. Nim jednak to nastąpi przeganiam powidoki kwitnących rubinowych kleksów, odciskających piętna wewnątrz moich powiek. Zbaczam z dobrze znanej ścieżki. Omijam wstęgi okruszków rozsypanych na piasku. Zbaczam z kursu. Omijam drogowskazy, ignoruję znaki. Idę, wędruję, biegnę w dźwiękach melodii wygrywanej przez podeszwy podrywające do tańca dywan drobnych gałązek. Biegnę na przełaj. W nieznane, tam gdzie iskra gasnącego słońca ulega ciemności.

Chcę więcej, mocniej, pewniej.
Chcę brać, chcę rwać, chcę się wyrwać.
Chcę wybiec poza meandry umysłu i splątać się z tym czego los nigdy nie zaplanował w gwiazdach.

Tymczasem plączę się w cienkiej pajęczynie kłamstw. Blask dnia wydziera je z ukrycia. Wyostrzają kontury, przybierając kształt łudząco podobny do mojej sylwetki. Z niedbałą wirtuozerią sięgam ku wyuczonym uśmiechom. Czasem łatwiej udawać, niż być naprawdę. Czasem w fałszu gubię własną duszę.

Częściej niż bym tego chciała, zamykam się w efemerycznym świecie zbudowanym ze słów. Ślizgam się pomiędzy rozdziałami, uderzając opuszkami w wysłużone klawisze maszyny do pisania. Nurzam palce w atramencie, jakbym chciała zrobić na złość. Widzę swoje odbicie, zniekształcone przez pękaty wazon. W odpowiedzi uśmiecha się szyderczo, powoli, bez cienia emocji. Wykrzywia usta jak ktoś, kto za chwilę wyłoży karty na stół i zgarnie całą stawkę.

Bo czy nie o to w tym chodzi? Żeby wygrać. Żeby nadać zemście smak słodyczy, nim w koniuszek języka wgryzie się gorycz piołunu. Tylko jak cię złamać, kiedy w twoich ustach każda sylaba mojego imienia rozciąga się tak, jakbyś nie mógł się z nim rozstać? Twoje zaś? Czysta udręka - furia i modlitwa zamknięte w kilku literach.
- Często uciekała w świat wyobraźni, spisując na kartkach niesamowite opowieści, które rozgrywały się w jej głowie.
- Za pierwsze zarobione pieniądze, kupiła w dyskoncie starą maszynę do pisania, na której napisała swoją pierwszą powieść. Do dzisiaj się z nią nie rozstała, chociaż głośny stukot klawiszy bywa utrapieniem sąsiadów.
- Na studia dostała się dzięki stypendium.
- Ma słabość do antyków. Gdyby nie to, że stać ją jedynie na starego Forda, zainwestowałaby w samochód rodem z brytyjskich filmów lat osiemdziesiątych. Zamiast tego zbiera drobne rzeczy, dzieła sztuki, przedmioty użytkowe takie jak chociażby maszyna do pisania.
- Każdy dzień zaczyna od kubka kawy, a żeby odpowiednio funkcjonować, musi wypić co najmniej trzy. Oczywiście w odstępie czasowym.
- Kilka razy rzucała palenie, ale z marnym rezultatem. Jej bliscy czasem żartują, że któregoś razu zaśnie z papierosem w dłoni i skończy jak kobieta z The Jacket.
- Jest wielką fanką starych filmów, zwłaszcza tych czarnobiałych.
- Ma ogromną słabość do zwierząt, dlatego towarzyszą jej kot i pies adoptowane ze schroniska.