MAPLE HEARTS | PBF

Constance Ainsleigh, dla wszystkich po prostu Connie, przyszła na świat w Londynie w Kanadzie. Jej mama była Kanadyjką, a ojciec Brytyjczykiem, który przyjechał do Kanady na kontrakt zawodowy i został na dłużej, niż planował. Connie dorastała więc w domu, w którym mieszały się akcenty, tradycje i poczucie humoru. Od najmłodszych lat czuła, że jest częścią dwóch światów, choć oba były dla niej równie naturalne. Jej dzieciństwo było proste, spokojne i szczęśliwe. Mama była ciepłą, energiczną kobietą, która potrafiła rozjaśnić każdy dzień. Ojciec bardziej stonowany, ale równie kochający dbał o to, by Connie miała wszystko, czego potrzebowała. W domu często brzmiała muzyka, a weekendy spędzali na spacerach, wycieczkach i wspólnych rozmowach. Connie była dzieckiem ciekawym świata, ruchliwym, pełnym energii. Już od małego uwielbiała gimnastykę, a jej mama zawsze powtarzała, że ma w sobie lekkość, której nie da się nauczyć, trzeba ją mieć w sercu. Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy Connie miała około dwunastu lat. Jej mama zaczęła chorować, najpierw subtelnie, potem coraz wyraźniej. Zdarzało jej się zapominać drobnych rzeczy, gubić się w rozmowie, zachowywać w sposób, który nie przypominał jej dawnej, pogodnej natury. Connie nie rozumiała, co się dzieje, ale czuła, że coś jest nie tak. Ojciec próbował chronić ją przed najgorszym, lecz nie dało się ukryć, że choroba zaczynała przejmować kontrolę nad ich życiem.

Niedługo po czternastych urodzinach Connie wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło jej świat. Mama wyszła z domu i zaginęła bez śladu. Nie było żadnej wiadomości, żadnego sygnału, żadnego tropu. Po prostu zniknęła. Connie została sama z ojcem, a ich życie rozpadło się na kawałki.
Ojciec robił, co mógł, by utrzymać dom, ale oboje byli zagubieni. Connie musiała dorosnąć szybciej, niż ktokolwiek powinien. Od piętnastego roku życia łapała się każdej pracy, jaką mogła znaleźć, roznoszenie ulotek, sprzątanie, pomoc w sklepach, sezonowe prace w lokalnych punktach usługowych. Nie było im łatwo, ale radzili sobie, wspierając się nawzajem. Ojciec często powtarzał, że jest z niej dumny, choć Connie czuła, że to ona powinna być silna dla niego. Mimo trudności nigdy nie porzuciła gimnastyki. Wręcz przeciwnie, trenowała jeszcze bardziej, bo ruch pozwalał jej uciec od bólu, od tęsknoty, od pytań, na które nie było odpowiedzi. Mama zawsze ją dopingowała, a Connie czuła, że kontynuując gimnastykę, zachowuje część jej obecności. Z czasem stała się naprawdę dobra na tyle, że udało jej się zdobyć stypendium sportowe, które otworzyło przed nią drzwi do Uniwersytetu w Toronto.

Studia były dla niej ogromnym krokiem naprzód. Toronto było większe, głośniejsze, bardziej wymagające niż jej rodzinne miasto, ale Connie szybko odnalazła się w nowym środowisku. Dzięki stypendium mogła się uczyć, choć nadal pracowała, gdzie tylko mogła, w kawiarniach, na recepcjach, w sklepach, czasem nawet jako instruktorka gimnastyki dla dzieci.
Uniwersytet dał jej nie tylko wykształcenie, lecz także przestrzeń do odkrywania siebie. Connie była ambitna, ale też ostrożna. Wiedziała, że życie potrafi zmienić się w jednej chwili, dlatego nie przywiązywała się do jednego planu. Po ukończeniu studiów nie była pewna, co chce robić dalej. Zaczęła więc kursy online od psychologii sportu, przez marketing, aż po zajęcia związane z treningiem motorycznym. Szukała swojej drogi, próbowała różnych rzeczy, testowała, co ją porusza, a co nie. Nie boi się próbować, czy też zaczynać od nowa. Jej przeszłość nauczyła ją, że życie nie zawsze jest proste, ale zawsze można znaleźć sposób, by iść dalej.

- ma podójne obywatelstwo bytyjskie i kanadyjskie
- dzieci ją uwielbiają ona je tak średnio
- uwielbia grać w szachy dzięki ojcu i jest w nie całkiem dobra, wszelkie puzzle też
- od lat na ksywkę "mary poppins" jako że można u niej znaleźć w pokoju/torebce większość potrzebnych rzeczy które zawsze chętnie użycza znajomym
- jej słabością jest sernik słono-karmelowy i tradycyjny też
- zawsze ale to ZAWSZE ma mrożoną kawę w ręce
- nienawidzi avocado, zawsze wybiera każdy kawałek z sushi
- zawsze ma słuchawki w uszach, słucha muzyki i podkastów
- gdy sprząta pokój całe mieszkanie o tym wie po niezwykle głośnej muzyce jaka wydobywa się z jej pokoju. Daje jej to motywację by się za to zabrać
- w swojej szafce w kuchni ma niezdrowe zapasy różnych herbat w tym Yorkshire Tea którą pija z mlekiem jak należy