MAPLE HEARTS | PBF

POCZĄTKI
Nerissa Whitelaw urodziła się 15 sierpnia 1998 roku w Toronto. Jej dzieciństwo od początku dalekie było od spokojnego. Dorastała w domu, w którym rodzice byli bardziej obojętnymi duchami niż realnymi opiekunami. Wycofany, wiecznie zmęczony ojciec uciekał od odpowiedzialności w alkohol i apatię, podczas gdy matka, całkowicie pochłonięta tarotem, kadzidłami i własnym światem, zdawała się nie dostrzegać własnej córki.
W domu Whitelawów brakowało ciepła, zainteresowania i poczucia bezpieczeństwa. Nerissa bardzo wcześnie nauczyła się więc, że jeśli sama o siebie nie zadba, nikt inny tego nie zrobi. Jako jedyna dziewczyna wśród rodzeństwa szybko wykształciła w sobie dumę i niezależność. Nie lubiła prosić o pomoc, nie ufała łatwo i za wszelką cenę starała się nie pokazywać słabości. Samotność, w której dorastała, z czasem stała się czymś znajomym, niemal bezpiecznym.

WIĘZI
Relacje z braćmi były jednak zupełnie inne.
Caleb od młodości coraz bardziej pogrążał się w destrukcyjnym świecie. Uzależnienie od narkotyków, leków na receptę i opioidów stopniowo przejmowało kontrolę nad jego życiem. Potrafił znikać na tygodnie, kłamać prosto w oczy i okradać własną rodzinę, kiedy potrzebował pieniędzy. Nerissa przez długi czas próbowała go kontrolować i wyciągać z kolejnych problemów, lecz w końcu zrozumiała, że nie jest w stanie uratować go za niego.
Jej drugi brat, starszy od niej o sześć lat, był jego całkowitym przeciwieństwem. Kiedy rodzice przestali pełnić swoje role, to właśnie on w pewnym stopniu przejął odpowiedzialność za młodszą siostrę. Pilnował, żeby jadła, pomagał jej przy nocnych koszmarach i był jedną z niewielu osób, przy których Nerissa mogła pozwolić sobie na chwilę słabości. To on jako pierwszy zauważył, jak wiele gniewu dziewczynka tłumi w sobie. Z czasem stał się dla niej synonimem bezpieczeństwa – jedynym człowiekiem, którego opinii naprawdę się obawiała i którego szacunku nie chciała stracić.

DORASTANIE
Jeszcze w szkole średniej Nerissa po raz pierwszy zdecydowała się wyrwać z Toronto. Wyjechała na wymianę szkolną do Nowego Orleanu. Choć oficjalnie był to zwyczajny program edukacyjny, dla niej oznaczał przede wszystkim jakiś czas z dala od domu i matki. Potrzebowała przestrzeni, w której nikt nie będzie próbował wciągać jej w swój świat ani narzucać jej własnych zasad.
Pobyt w Nowym Orleanie nie rozwiązał jej problemów, ale po raz pierwszy pozwolił jej poczuć smak niezależności. Kiedy wróciła do Toronto, jeszcze wyraźniej wiedziała, że nie chce spędzić całego życia pod jednym dachem z matką i resztą rodziny. Zaczęła poważnie myśleć o tym, by pewnego dnia odejść na własnych zasadach.

WŁASNYMI SIŁAMI
Kiedy w końcu uciekła z domu, rzeczywistość szybko zmusiła ją do walki o utrzymanie. Nerissa obiecała sobie, że nigdy nie podejmie pracy, która odbierze jej poczucie własnej wartości. Nie znosiła nocnego życia, pijanych spojrzeń i atmosfery klubów. Brak pieniędzy okazał się jednak silniejszy od jej uprzedzeń. Przez pewien czas imała się kiepsko płatnych prac jako kelnerka czy barmanka.
Taniec był już wtedy stałą częścią jej życia. Od dziesięciu lat rozwijała swoje umiejętności, traktując go nie tylko jako pasję, ale przede wszystkim jako sposób wyrażania emocji, których nie potrafiła wypowiedzieć na głos. Ruch pozwalał jej wyrzucić z siebie gniew, frustrację i wszystko to, co przez lata gromadziła w środku.

SCENA
Trzy lata temu, po okresie ciągłego łapania się przypadkowych i kiepsko płatnych prac, Nerissa znalazła się w sytuacji, w której musiała zdecydować, jak daleko jest gotowa posunąć się, by utrzymać niezależność. Choć przez długi czas nie brała pod uwagę pracy w nocnym klubie, ostatecznie postanowiła spróbować.
Pojawiła się w jednym z najbardziej ekskluzywnych klubów nocnych w Toronto i zapytała o możliwość pracy jako tancerka. Lokal cieszył się opinią miejsca luksusowego, ale jednocześnie owianego aurą tajemnic i nie zawsze czystych interesów. Dla Nerissy nie miało to jednak większego znaczenia. Potrzebowała pracy i wiedziała, że ma umiejętności, które mogą jej ją zapewnić.
Początki nie były łatwe. Sama świadomość, że taniec, który przez lata należał tylko do niej, będzie teraz wykonywany przed obcymi ludźmi, budziła w niej niechęć. Musiała przyzwyczaić się do spojrzeń, komentarzy i zainteresowania, którego wcześniej nie doświadczała w ten sposób. Szybko jednak zrozumiała, że może zachować kontrolę nad tym, co dzieje się na scenie.
Nie zmieniła swojego stylu tylko dlatego, że znalazła się w klubie. Wykorzystała lata doświadczenia, by stworzyć własny sposób występowania. Jej taniec był intensywny, pewny siebie i momentami niemal drapieżny. Nie próbowała udawać kogoś, kim nie była. To ona decydowała o granicach, o ruchach i o tym, ile z siebie pozwoli zobaczyć.
Z czasem praca przestała być dla niej jedynie koniecznością. Klub zapewnił jej coś, czego od dawna potrzebowała – pieniądze, własną przestrzeń i poczucie, że wreszcie sama decyduje o swoim życiu. Po raz pierwszy nie musiała prosić nikogo o pozwolenie na to, kim chce być.

DZIEDZICTWO
Spokój Nerissy został jednak brutalnie zniszczony przez czyny Caleba.
Ponad trzy lata temu, będąc w głębokim uzależnieniu i desperacko potrzebując pieniędzy, wykorzystał swoje tymczasowe zatrudnienie przy renowacji zabytkowej posiadłości jednego z najbardziej wpływowych i bezwzględnych rodów w Toronto. Dokonał kradzieży bezcennych dzieł sztuki oraz rodowej biżuterii o astronomicznej wartości.
Caleb próbował później sprzedać skradzione przedmioty na czarnym rynku, aby spłacić gigantyczne długi u dilerów.
Nie zdążył jednak odpowiedzieć za swoje czyny. Jego wycieńczony organizm nie wytrzymał. W deszczową, listopadową noc jego ciało znaleziono w jednej z ciemnych uliczek Toronto. Zmarł z przedawkowania, pozostawiając po sobie nie tylko żałobę, ale również problem, który wkrótce miał spaść na Nerissę.
Potężna rodzina, której majątek został skradziony, nie zamierzała odpuścić tylko dlatego, że złodziej nie żył. Skradzionych przedmiotów nigdy nie odzyskano, a straty wyceniono na setki tysięcy dolarów.

ROZRACHUNEK
Wpływowi właściciele nie chcieli osobiście brudzić sobie rąk ani angażować się w oficjalne procedury. Przekazali więc sprawę prywatnej agencji windykacyjnej, specjalizującej się w odzyskiwaniu „trudnych należności” metodami balansującymi na granicy prawa.
Agencja szybko znalazła Nerissę. Jej twarz, jako jednej z rozpoznawalnych tancerek klubu, była znana w Toronto, a legalne źródło dochodu czyniło ją znacznie łatwiejszym celem niż poszukiwanie śladów po zmarłym narkomanie.
Pewnego dnia windykatorzy pojawili się w jej mieszkaniu. Mieli przygotowane dokumenty, weksle i cesje wierzytelności, które miały dowodzić, że Nerissa ponosi odpowiedzialność za długi oraz straty pozostawione przez brata. Nieważne, czy dokumenty były prawdziwe, sfałszowane czy sprytnie skonstruowane – dla nich liczyło się tylko to, żeby wyglądały wystarczająco wiarygodnie, by ją zastraszyć.
Kwota roszczeń, dodatkowo powiększona o absurdalne koszty windykacyjne, była astronomiczna. Dla Nerissy oznaczała finansową ruinę i groźbę utraty wszystkiego, co przez lata zbudowała własnymi rękami. Po raz pierwszy od dawna znalazła się w sytuacji, w której jej niezależność nie wystarczała.

​- Nerissa to typowy introwertyk, jeśli chodzi o komunikację. Pisanie wiadomości tekstowych? Proszę bardzo. Ale tradycyjne połączenia telefoniczne wywołują u niej natychmiastową niechęć. Gdy dzwoni nieznany numer, prawie nigdy nie odbiera.

- Nie lubi „potakiwaczy” i tych, którzy za wszelką cenę chcą się przypodobać otoczeniu. Dla niej człowiek bez kręgosłupa i własnego, choćby trudnego charakteru, jest po prostu nudny i niewarty uwagi. O wiele bardziej szanuje kogoś, z kim kompletnie się nie zgadza, ale kto potrafi twardo bronić swoich racji.

-Nerissa jest osobą bardzo silnie leworęczną. Wszelkie precyzyjne prace rzeźbiarskie, pisanie, a nawet trzymanie szklanki wykonuje wyłącznie lewą ręką. Co ciekawe, widać to również w jej choreografiach – wszystkie najbardziej skomplikowane figury taneczne i piruety zawsze zaczyna od lewej strony, co nadaje jej ruchom unikalny, specyficzny dla oka rytm.

- Ma bardzo dobrą pamięć do głosów. Potrafi rozpoznać znajomą osobę po kilku słowach, nawet jeśli jej nie widzi.

- Nie znosi, kiedy ktoś dotyka jej rzeczy bez pytania. Nawet drobne przestawienie czegoś w jej mieszkaniu potrafi ją zirytować.

- Podczas wymiany szkolnej Nerissa przeżyła swoją młodzieńczą miłość - związała się z chłopakiem, z którym spotykała się przez dłuższy czas.