MAPLE HEARTS | PBF

Urodził się w Jakarcie, bo uparta Jennifer Cullen nie chciała posłuchać męża i wrócić do Kanady w "błogosławionym stanie", aby urodzić dziecko w "cywilizowanych warunkach". Takie przynajmniej krążyły opowieści w rodzinie. Poniekąd nomadycznej. Rodzina Green-Cullen, składająca się z mamy Jennifer, taty Roberta, córki Julii i syna Kellana, przez kilkanaście lat nie zaznała stałości w życiu. Robert – kanadyjski dyplomata, wyjeżdżał tam, gdzie aktualnie pokierował go zwierzchnik. Jennifer – dziennikarka, przekuła przeprowadzki za pracą męża w solidny oręż zawodowy, stając się reporterką zagraniczną, relacjonującą w różnorakich felietonach i publikacjach problemy społeczeństwa, w którym aktualnie mieszkała. Julia i Kellan – dzieciaki, uczone domowo lub w lokalnych szkołach, wychowywane w wielu kulturach, siłą rzeczy chłonęły różnorodne doświadczenia, z zazdrością (bądź pobłażliwością, w zależności od aktualnego nastawienia) patrząc na lokalne dzieciaki, które od urodzenia nie opuściły jednej miejscowości na dłużej niż kilka dni urlopu rodziców.
I tak oto przez siedemnaście lat życia Kellan nigdzie nie zagrzał miejsca na więcej niż dwa lata. Wszystkie nawiązane przyjaźnie rozpadały się niedługo po przeprowadzce, a nowe miejsca wymuszały szybkie dostosowanie się do nieznanych warunków. I nazywanie lokalnych doświadczeń. Co prawda niczego nie pamięta z Jakarty, z krótkiego pobytu w Nowej Zelandii ma jedynie urywki widoku na góry z przedszkolnego placu zabaw, ale obserwował szacunek do starszych w Tokio, poznał kulturę arabską po dwóch latach w Bejrucie, a najmilej wspomina Ekwador.
Sam zdecydował o zatrzymaniu się w rodzinnym mieście rodziców na czas college'u. Kiedy jego rówieśnicy wyruszali na studia w różne części świata, on postanowił zaznać odrobiny stabilności. I tak oto po studiach dziennikarskich – matka zaraziła go pasją do mediów – Kellan osiadł na stałe w Toronto. Szybko zorientował się, że lepiej idzie mu zarządzanie procesem tworzenia treści niż samo tworzenie tych treści. Obserwowanie ojca podczas dyplomatycznych kolacji czy oficjalnych spotkań zaszczepiły w nim umiejętność radzenia sobie z kryzysem, które doskonalił latami wspinania się coraz wyżej po szczeblach kariery.
A chaotyczna machina mediów była interesującą łamigłówką do rozwiązania. Stanowiła wyzwanie, wymagała zagłębienia się w szybko zmieniające się tryby trendów, wydarzeń, kryzysów. Pochłaniała po drodze wszystko.
Włącznie z małżeństwem. Tak jak cicho się zaczęło, tak cicho się skończyło. Bez dramatów i łzawych awantur. Z jednostronnym żalem, że obecność (czy raczej jej brak) ciała nie wystarczy, kiedy umysł krąży po zupełnie innych sferach życia.
Rok temu został dyrektorem programowym w CBC Toronto i to pracę postawił w centrum swojego świata, stawiając ją najwyżej we własnej hierarchii wartości. Struktury mediów w swoich założeniach pozostają przecież te same mimo następujących po sobie zmian i są dość przewidywalne w swojej niestabilności.
W przeciwieństwie do relacji międzyludzkich.