MAPLE HEARTS | PBF

outfit

Przyłożyła kieliszek z winem do ust, aby upić łyk i nawilżyć gardło po przełknięciu ostatnich przystawek, które właśnie znikały z ich stołu. Ukradkiem próbowała przyjrzeć się ojcu. Pamietała, że osiwiał w bardzo młodym wieku, ale przynajmniej cieszył się gęstą i bujną fryzurą. Teraz włosy były mocno przerzedzone i w słaby sposób ukrywały łysinę. Oczy miał zapadnięte i z daleka wręcz były jak znak rozpoznawczy osoby umierającej. Clara kiedyś przeczytała, że oczy są zwierciadłem duszy i teraz jak na dłoni widziała, że choroba wysysa duszę z jej ojca. Jednak reszta jego ciała ją najbardziej przytłaczała. Dawniej był wysoki, barczysty i pomimo warstw ubrań, łatwo można było rozpoznać, że również umięśniony. Teraz ledwie się trzymał, aby móc siedzieć prosto, a marynarka wręcz na nim wisiała. Kiedyś widząc go czuła spokój i poczucie bezpieczeństwa, że przy nim nic jej nie grozi. Teraz odnosiła wrażenie, że role się zamieniają i to ona musi się nim zaopiekować.
- Brakowało mi ciebie, skarbie
Z rozmyślań wyrwały ją słowa ojca. Nigdy nie był wylewny w słowach, ale okazywał jej swoją miłość na wiele innych sposobów. Czy to właśnie przez chorobę staje się sentymentalny? Wyciągnęła dłoń w jego kierunku, aby ścisnąć jego kruchą na blacie stolika. - Mi ciebie również tatku. Cieszę się, że wróciłam, a ty nie próbuj się nigdzie wybierać- uśmiechnęła się pokrzepiająca próbując przegonić łzy z oczu na myśl, że mogłoby tak być, a jej nie byłoby w problizu.
- Chciałbym jednak, żebyś była przygotowana w pełni na objęcie stanowiska po mnie. W firmie przyda się młodą krew- stwierdził z lekkim uśmiechem, chociaż w oczach czaił się smutek i strach. Czego się bał? - Oh ależ z przyjemnością. Podoba mi się tytułowanie panią prezes, a tobie się przydadzą w końcu wakacje- wskazała na niego palcem rozkazującym tonem, bo przecież jej ojciec nigdy nie wypoczywał! Więc może teraz zacznie? Liczyła na to.
- Skarbie, ro…- zaczął wyraźnie zmieszany, ale zaraz pokręcił głową i upił łyk wody, zanim dalej kontynuował już bardziej pewniejszym głosem, jakby tą część rozmowy miał wcześniej przygotowaną i wyćwiczoną. - Chciałbym żebyś rozpoczęła swoje wdrażanie od spotkań z naszym prawnikiem - Matthew. Nie jestem pewien czy go pamiętasz, czy zatrudniliśmy go już po twoim wyjeździe do Europy- powiedział czym nagle rozbawił nawet nieco Clarę. Odchyliła się na krześle chwytając kieliszek w dłoń i zakładając nogę na nogę. - Przepraszam za sformułowanie, ale z tego co pamiętam, to zawsze zatrudniałeś samych nadętych bufonów. Jak on był jednym z nich , to na pewno go nie pamiętam- bo wszyscy wyglądali i brzmieli tak samo. Niczym się nie wyróżniali. Dla Clary, świeżo wkraczającej w dorosłość, byli oni nadzwyczaj nudni i przeciętni. A przede wszystkim starzy, za starzy. Wolała chłopaków w swoim wieku.
- To w takim razie poznaj skarbie moją prawą dłoń - Matthew Lloyda- ściągnęła brwi zerkając na dłoń ojca, która wskazywała na nią. O co mu chodziło? Czy miał przerzuty również na głowę? Ona była tym Matthew? Nagle ją olśniło. Pan Bouchard nie wskazywał na córkę, a na mężczyznę stojącego tuż za nią. Odwróciła się na prędce prawie rozlewając wino. Spojrzała w górę na mężczyznę, który nie był ani stary ani nie wyglądał jak chłopcy z jej pokolenia. Wyglądał tak cholernie męsko, dojrzale, a ona go właśnie nazwała nadętym bufonem i to w jego towarzystwie, więc na pewno to usłyszał. Policzki od razu się zaróżowiły, ale poza tym mimika twarzy pozostała niewzruszona. Przynajmniej od drugiej sekundy, bo w pierwszej była zszokowana rozwojem sytuacji. Sądziła, że to będzie obiad tylko we dwoje. Kelner miał zaraz przynieść danie główne, a nagle się okazało, że to spotkanie… biznesowe? - Cieszę się Matthew, że do nas dołączyłeś- starszy mężczyzna zaczął wstawać od stolika, aby przywitać się prawnikiem. Choroba i wiek sprawiły, że nie był już tak żwawy i sprawny jak dawniej


Matthew Lloyd

001. | outfit


Nie chciał się narzucać swoją obecnością w takiej chwili - tak ważnej dla jego pracodawcy i wieloletniego przyjaciela, jakby nie patrzeć. Dzielili naprawdę wiele wspólnie, z wielu rzeczy wzajemnie się wyciągali, a na dodatek jego ojciec przyjaźnił się z Panem Bouchardem jeszcze dłużej, toteż czuł iż mogli wzajemnie się w taki sam sposób traktować. Pełne zaufanie, jakim się darzyli po tylu latach działań owocowały dla jednego i drugiego, że innej opcji nie można było założyć.
Nie znaczyło to jednak, żeby faktycznie miał przebywać na kolacji, gdzie miał spotkać się ze swoją córką, która dopiero co wróciła do miasta… i która lada dzień ma zacząć stopniowo przejmować obowiązki swojego ojca w firmie, w jakiej tak prężnie i dzielnie walczyli o swoje lepsze jutra.
Ostatecznie dał się przekonać na ów wypad do lokalu, nie chcąc po prostu wyjść na niegrzecznego i z brakiem szacunku względem starszego od niego mężczyzny z tym ciągłym przekonywaniem iż to nie jest nic takiego i nie będzie piątym kołem u wozu tylko ważnym gościem w trakcie tej kolacji. Z takim nastawieniem więc się wybierał, chociaż nie miał zamiaru wyglądać niesamowicie szykownie, nie sądząc aby aż tak wielka okazja to jednak była.
Przyszedł nieco spóźniony - a raczej mogłoby to tak wyglądać, lecz to był właśnie jego pomysł. Miał nie pojawić się na samym początku kolacji, a dopiero po paru chwilach, gdy zdoła porozmawiać z córką na tyle, aby poczuła się wprowadzona do dalszej części przeprowadzanych rozmów oraz ogólnego zapoznania się ów dwójki. Bo choć pamiętał jej osobę w momencie, gdy zatrudnił się, to jednak była ona jeszcze wtedy… dzieckiem, a te dziesięć lat, jak nie więcej, minęły jak z bicza strzelił, gdzie z pewnością ona się mocno zmieniła, a i on na pewno nie wyglądał tak, jak kiedyś, więc zapewne nie rozpozna go po tak długim czasie.
Gdy wyjrzał do wnętrza lokalu, dostrzegł siedzącego mężczyznę, do jakiego machnął w formie zwiastowania swojej obecności, na ten moment widząc jedynie siedzącą do niego plecami kobietę - zdecydowanie już nią była, nie będąc tą dziewczynką, która uciekała od ojca i jakichkolwiek poważniejszych rozmów o przyszłości, bowiem ona wtedy nie miała na to czasu. Teraz ów czas posiadała, choć nie wydawało się z daleka, żeby to spotkanie było w jakikolwiek sposób wymuszone czy żeby ona cokolwiek udawała. Nie widać było po niej napięcia, nie była zdenerwowana czy rozdrażniona. Jeszcze wtedy nie słyszał o czym rozmawiali, a sprawiali wrażenie iż zabawa trwa w najlepsze.
Szkoda, że przyszedł to niejako zepsuć.
Stanął niespiesznie oraz po cichu za nią, jeszcze nie dając o sobie znać, słysząc iż właśnie jest przedstawiany. Brew w momencie wypowiedzi kobiety mocno mu wystrzeliła w górę na to, w jaki to sposób potencjalnie i już na samym starcie go odbiera, na co jeszcze na koniec aż się uśmiechnął półgębkiem, będąc ciekawym czy będzie mimo wszystko w dalszym ciągu zaliczany do tych całych nadętych bufonów, czy może jednak nie będzie aż tak źle.
Prędkie odwrócenie się i gdy o mały włos nie doszło do rozlania wina sprawiło, że zrobił automatyczny krok do tyłu, aby uniknąć ewentualnego oblania bądź zderzenia, dopiero w tej chwili mając możliwość ujrzeć twarz nieznajomej. Nie mógł powiedzieć, że tego nie zrobił - bowiem wręcz chamsko zlustrował ją swoim spojrzeniem dosyć skrupulatnie jak na to, ile miał czasu na zrobienie tego, po czym uśmiechnął się ponownie - już nie pewny siebie, jak to zwykle bywa, a w zwyczajnym, szczerym odruchu. Zaraz po tym Pan Bouchard zaczął wstawać ze swojego miejsca, na co prędko zareagował, aby nie musiał tego robić - wiedział, że choruje i nie jest tym samym facetem co kiedyś, toteż nie chciał żeby się musiał nadmiernie wysilać.
— Niech Pan nie wstaje, naprawdę. Też się cieszę, że mogłem tu przyjść i dziękuję za zaproszenie — nie mówił tak po to, aby się podlizać na jej oczach, a zwyczajnie tak został wychowany. Wymienił z nim uścisk dłoni, po czym pomógł powrócić na miejsce, gdy znajdował się w tej połowie drogi do powstania z niego. Gdy upewnił się, że mężczyzna znajdował się na krześle, odwrócił do kobiety ponownie.
— Cześć, jak już zostałem przedstawiony, jestem Matthew Lloyd, współpracuję już kawałek czasu z Twoim ojcem… no i niedługo również będziemy współpracować razem — powiedział na powitanie, aby nie poczuła się pokrzywdzona iż nie wypowiedział czegokolwiek od siebie do niej. Wystawił wtedy dłoń w jej kierunku, a gdy Clara - jak już wcześniej się dowiedział niejednokrotnie - odwzajemniła gest, postanowił bez namysłu ucałować w wierzch - jak na dżentelmena przystało. — A, no i oczywiście nie zapominajmy o moim niesłanym tytule - nadęty bufon, ale ten przydomek chyba łatwo spamiętasz — musiał wbić szpileczkę, gdy wyprostował się, na co usłyszał ryk śmiechu za swoimi plecami. — Nie mówiłem Ci, ale Matt to świetny kawalarz, nie będziesz się z nim nudziła! — rzucił nagle niespodziewanie dla zebranych przy stoliku Pan Bouchard, po czym klasnął w dłonie. Matt na to jedynie zareagował szerszym uniesieniem kącików ust, co by powstrzymać się od komentowania, po czym lekko odsunął krzesło, na jakim wcześniej siedziała kobieta i przysunął ją do stolika, oczywiście dalej zachowując się odpowiednio, jak na mężczyznę przystało. — Wybacz, Matthew, ale zamówiliśmy już główne danie przed Twoim przyjściem, mam nadzieję że wybrane specjalnie dla Ciebie danie będzie Ci odpowiadało — Lloyd od razu dostrzegł iż Clara trochę była zbita z tropu, bo przecież nie zarejestrowała faktu, kiedy jej ojciec zdołał zamówić dodatkowe danie. — Nie będzie żadnego problemu, na pewno wybrał Pan coś świetnego — teraz to prawda, trochę się przymilał, ale kimże by był, gdyby tego nie zrobił względem człowieka chorego oraz u którego pracuje?


Clara Bouchard