MAPLE HEARTS | PBF

On, jak zimna, dusząca mgła w suchy, słoneczny i ciepły dzień. Nie powinien istnieć, a jednak jest, żyje, egzystuje, sunie powoli przez świat, spowijając go w swoim niepokojącym, dla wielu niezrozumianym, jestestwie.
Urodzony i wychowany w chaosie, przekazywany z rąk do rąk - biologiczna rodzina zbyt patologiczna, zbyt nieodpowiednia, aby wychowywać potomków, kolejne rodziny zastępcze zbyt zwyczajne, zbyt ugrzecznione, zbyt normalne, aby radzić sobie z trudną młodzieżą.
Wzrokiem onieśmiela, spaczonym, zawiłym rozumem nie obejmuje zasad społeczeństwa poprawnego, bogobojnego, małego w obliczu możliwości, jakie otwiera życie według własnych reguł, według własnych fantazji, bez ram, bez drzwi, bez dachu, bez hamulców. W wieku osiemnastu lat pozostawiony sam sobie, wreszcie wolny, wreszcie może leczyć rany po odciętych skrzydłach. Chce wyhodować je na nowo, dbając o każde czarne pióro, które wzniesie go tam, gdzie chciał ulecieć.
Tuła się po ciemnych uliczkach Toronto, niczym cień, zawsze tam, gdzie może coś ugrać. Zarobić na chleb, na kąt dla siebie, w którym może zaszywać się wieczorami i patrzeć na nocne niebo przez niewielkie okno, słuchać bębniącego o dach deszczu i snuć plany na niedaleką przyszłość. Zatracony w mrocznych fantazjach, marząc by stały się rzeczywistością. Przełomowe odkrycie to jego głos. Słowa, w których odrodził się z popiołów, niczym feniks. Smoła wtłoczona w jego żyły z każdą kolejną zwrotką, z melodią, z następnym utworem. Jego nowa religia, jego bóstwo. Światło, w którego kierunku chce podążać, bez względu na konsekwencje. Dziurawy, zalany czernią i czerwienią umysł podpowiada, że przy tym głosie znajdzie to, czego szuka przez całe życie. Za swój cel obiera odnalezienie drogi do swojego przeznaczenia, by końcu żyć tak, aby być gotowym w każdej chwili umrzeć.