MAPLE HEARTS | PBF

Nigdy nie przyjdzie jej się dowiedzieć, dlaczego tak się stało. Dlaczego mama postanowiła z dnia na dzień zostawić ją, jej brata oraz przede wszystkim tatę. Nie powiedziała czegokolwiek, ojciec również na ten temat nie był zbyt wylewny, prosząc głównie ją, aby była silna oraz dzielna w tej trudnej chwili, dała tej sytuacji jakoś się wyklarować i zwyczajnie przejść z tym do porządku dziennego. W końcu Ambrose miał dopiero wtedy pięć lat, a ona już osiem, więcej rozumiała niż on, więc chciała mu pomóc najlepiej jak potrafiła - nawet jeśli z czasem coraz słabiej wychodziło im dogadywanie się.
Ze względu na bycie tą starszą, ojciec niemo uświadamiał ją z każdym rokiem, że ma względem niej większe oczekiwania niż od młodszego. Więcej pomagała w domu, niż dziecko tak naprawdę powinno. Szybciej zaczęła uczyć się gotować, wcześniej przygotowywała pranie czy inne domowe obowiązki przyjęła na swoje barki - pomimo iż tata zdecydował się na związek z nową kobietą, z którą miała lepsze i gorsze dni, jeśli idzie o posiadanie jakichś bliższych relacji. Zupełnie jakby w pewnym stopniu to ją obwiniała za to, że mama odeszła - choć pewnie nie miała z tym nic wspólnego. Skąd jednak miała mieć tą pewność, skoro rodzicielka odeszła i już więcej się nie pojawiła, a rodziciel za to przy każdym pytaniu o to, co było, reagował złością?
Niemniej to nie znaczyło, że codzienne życie w domu przytłaczało ją na tyle, by nie mieć dobrych stopni w szkole. Trzeba to przyznać - rodzeństwo Sinclair nie miało problemów z nauką i zdobywaniem nagród w różnych dziedzinach, choć to nie sprawiło aby stali się sobie bliżsi. Pomimo iż są jednej krwi, są całkowicie odmiennymi osobami. Ona wręcz nalegała o kontakt z bratem, chcąc się z nim jakoś porozumieć, żeby razem trzymali się w tych trudnych chwilach nastoletnich - natomiast on wolał towarzystwo kogoś innego, nie przejmując się zbytnio rodziną... nie przejmując się nią, co bolało znacznie bardziej. Czując się, jakby w pewnym stopniu była w tym wszystkim sama, skoro tata miał swoje życie, a Ambrose swoje.
Mimo to działała w swoim rytmie, w międzyczasie rozwijając się pod kątem plastycznym. Trochę malowała, trochę rysowała, trochę rzeźbiła, trochę bawiła się muliną i robiła bransoletki, żeby potem wykonywać je z koralików. Robiła dosłownie wszystko po odrobinie, chcąc odnaleźć się w czymś najlepiej, a jednocześnie we wszystkim czując się dobrze. Nie miała jednak planów związanych z tym stricte, skoro jej ojciec naciskał żeby obydwoje z Sinclairów mieli coś wspólnego z jego firmą, jako dziedzictwem rodzinnym. Remy to niezbyt odpowiadało, choć początkowo na to przystawała. Dopiero z czasem, bez większych konsultacji z rodziną, postanowiła w szkole kierunkować się na inny zawód. Dla świętego spokoju poszła na studia z zarządzania i administracji, choć nie potrzebowała tego typu wykształcenia.
W ich trakcie miała możliwość przystąpienia do różnych kursów nie związanych z kierunkiem, znajdując dla siebie kilka, choć zdecydowała się jedynie na jeden - kurs z wedding planningu, nie sądząc jednak żeby to miało być coś dla niej na dłuższą metę.
Nawet nie pomyślałaby, jak bardzo się pomyliła z początku, bo już w trakcie szkoleń zaczynała dostrzegać pewien potencjał w tym - przede wszystkim dostrzegła tu siebie, jako realną szansę na robienie czegoś innego w życiu, co nie będzie związane z jej ojcem oraz dziedzictwem rodzinnym. Tak więc po zakończonych studiach, postanowiła podejść do tematu bardziej na poważnie. I chociaż pierwsze realizacje były dosyć ciężkimi sprawami do ogarnięcia pod kątem przełamania wewnętrznego strachu czy rzeczywiście będzie sobie radziła, tak z czasem - dzięki poznanym osobom oraz rozwijaniu przekonania, iż szło jej coraz lepiej - zrozumiała, że znajdowała się w idealnym dla siebie otoczeniu. Tak zaczęła się rozkręcać jej działalność ślubna - choć sama po dzień dzisiejszy tego wymarzonego ślubu jeszcze nie miała.