MAPLE HEARTS | PBF

Birdie nigdy nie należała do osób, które potrafiły usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Urodzona i wychowana w Portland w stanie Maine, od najmłodszych lat była chodzącym żywiołem. Wszędzie jej było pełno. Zadawała za dużo pytań, wtrącała się w rozmowy dorosłych, wdrapywała się tam, gdzie nie powinna, i nieustannie szukała odpowiedzi na zagadki, których nikt oprócz niej nawet nie zauważał. Jej matka zwykła mawiać, że Birdie urodziła się z detektywistyczną odznaką zamiast smoczka. Wtedy wszyscy traktowali to jak żart.
Gdy miała dziesięć lat, jej życie wywróciło się do góry nogami. Rodzina Chamberlainów opuściła Stany Zjednoczone i przeprowadziła się do Ottawy w prowincji Ontario. Powód był prosty. Ojciec Birdie, Richard Chamberlain, otrzymał długo wyczekiwany awans w strukturach kanadyjskiej policji po latach służby oraz wykonywaniu specjalnych zleceń za granicą. Dla Richarda był to powrót do domu. Dla Birdie oznaczało to konieczność pozostawienia za sobą przyjaciół, znanego otoczenia i życia, które dotychczas znała. Choć początkowo buntowała się przeciwko zmianie, bardzo szybko odnalazła się w Kanadzie. W dużej mierze wynikało to z rodzinnej tradycji. Nazwisko Chamberlain od pokoleń było związane ze służbą publiczną. W rodzinnych historiach przewijali się policjanci, śledczy, funkcjonariusze patrolowi i oficerowie wywiadu. Niemal każde pokolenie mogło pochwalić się przynajmniej jedną osobą noszącą mundur. Richard nigdy nie naciskał na córkę, by poszła jego śladami, lecz Birdie chłonęła policyjne opowieści jak gąbka. Słuchała historii o rozwiązywanych sprawach, pościgach, przesłuchaniach i mozolnym składaniu faktów w jedną całość.
Już w szkole średniej wiedziała, że chce zostać policjantką, w szczególności detektywem. Nie interesowały jej inne ścieżki kariery. Podczas gdy jej rówieśnicy zmieniali plany na przyszłość co kilka miesięcy, ona pozostawała niewzruszona. Dzięki podwójnemu obywatelstwu amerykańsko-kanadyjskiemu wiele formalności okazało się prostszych, jednak sama droga do wymarzonego zawodu nie należała do łatwych. Akademia policyjna szybko zweryfikowała wszystkie romantyczne wyobrażenia o tej pracy. Długie godziny treningów, zajęć teoretycznych, ćwiczeń taktycznych i sprawnościowych pochłaniały większość jej czasu. Życie prywatne praktycznie przestało istnieć. Zamiast spotkań ze znajomymi były nocne dyżury i egzaminy. Zamiast randek trening strzelecki, symulacje interwencji oraz godziny spędzane nad raportami.
Birdie jednak nigdy nie narzekała, wręcz przeciwnie. Im trudniejsze stawało się wyzwanie, tym większą satfakcję odczuwała. Jej przełożeni szybko dostrzegli nie tylko determinację, ale również niezwykle bystry umysł. Miała naturalny talent do łączenia pozornie niepowiązanych faktów oraz wychwytywania szczegółów umykających innym. Potrafiła godzinami analizować materiały dowodowe, a następnie nagle wskazać element, który prowadził do przełomu w śledztwie.
Kariera rozwijała się niemal wzorowo a po kilku latach służby w Toronto wspinała się po kolejnych szczeblach szybciej niż większość jej rówieśników. Zyskała opinię ambitnej, nieustępliwej i czasami irytująco dociekliwej funkcjonariuszki. Nie wszyscy ją lubili, lecz niemal wszyscy szanowali. Wyniki mówiły same za siebie.
Kiedy otrzymała awans na detektywa, poczuła, że wreszcie osiągnęła jeden z najważniejszych celów swojego życia. To właśnie wtedy postanowiła zapuścić korzenie w Toronto. Kupiła niewielki dom na obrzeżach miasta, urządziła go według własnych upodobań i po raz pierwszy pozwoliła sobie pomyśleć o stabilnej przyszłości. Przez pewien czas wszystko układało się idealnie. Do dnia, kiedy przestało a śledztwo, które początkowo wydawało się kolejną rutynową sprawą, zakończyło się tragedią. Podejrzany, którego Birdie i jej zespół próbowali zatrzymać, został zastrzelony na miejscu zdarzenia. Cała sytuacja rozegrała się w ciągu kilku sekund. Decyzje podejmowane były pod presją ogromnego zagrożenia i zgodnie z obowiązującymi procedurami. Wewnętrzne dochodzenie szybko wykazało, że Birdie nie popełniła błędu. Nie złamała przepisów. Nie przekroczyła swoich uprawnień. Nie zaniedbała obowiązków mimo to śmierć podejrzanego wywołała ogromne zainteresowanie mediów oraz opinii publicznej.
Nagle nazwisko Chamberlain zaczęło pojawiać się w nagłówkach gazet. Dziennikarze analizowali każdy szczegół sprawy. Komentatorzy telewizyjni snuli własne teorie. Internet pełen był opinii ludzi, którzy nie mieli pojęcia, co naprawdę wydarzyło się tamtego dnia. Zgodnie z procedurami Birdie została odsunięta od czynnej służby i skierowana na płatny urlop administracyjny do czasu zakończenia wszystkich formalności. Dla wielu funkcjonariuszy taki okres oznaczałby zasłużony odpoczynek a dla Birdie był torturą, bo po raz pierwszy od lat budziła się rano bez konkretnego celu. Nie było nowych raportów do przejrzenia. Nie było spraw wymagających rozwiązania. Nie było telefonu w środku nocy ani poczucia, że może zrobić coś istotnego.
Najbardziej frustrowała ją jednak bezczynność. Doskonale wiedziała, że działała właściwie. Wiedzieli to także jej przełożeni oraz większość współpracowników. Mimo tego musiała czekać. Każdy kolejny dzień ciągnął się w nieskończoność, a ona coraz bardziej tęskniła za pracą, która przez lata stała się nie tylko zawodem, ale niemal całym jej życiem. Dziś, mając trzydzieści sześć lat, Birdie znajduje się w jednym z najtrudniejszych momentów swojej kariery. Utknęła pomiędzy przeszłością, którą zbudowała własnym wysiłkiem, a przyszłością pozostającą poza jej kontrolą. Choć oficjalnie pozostaje na urlopie administracyjnym, w głębi duszy ta cała sprawa nadal nie daje jej spokoju. - Przezwisko „Birdie” całkowicie wyparło jej prawdziwe imię. Poza oficjalnymi dokumentami bardzo niewiele osób zwraca się do niej „Anastasia”, a część współpracowników przez lata nawet nie wiedziała, że Birdie to tylko pseudonim.
- Ma zwyczaj rozwiązywania zagadek dla zabawy. Krzyżówki, łamigłówki logiczne, escape roomy czy nierozwiązane sprawy kryminalne z podcastów są dla niej formą relaksu.
- Podwójne obywatelstwo wielokrotnie ułatwiało jej życie zawodowe. Dzięki niemu mogła bez większych komplikacji współpracować przy sprawach prowadzonych po obu stronach granicy.
- Posiada imponującą pamięć do szczegółów. Potrafi zapamiętać twarze świadków, fragment rozmowy sprzed miesięcy czy numer rejestracyjny, który widziała tylko przez kilka sekund.
- Podczas przeglądania akt zawsze słucha muzyki. Najczęściej klasycznego rocka lub starych playlist swojego ojca, które zna niemal na pamięć.
- Najbardziej boi się bezczynności. Strzelaniny, pościgi czy konfrontacje z przestępcami nigdy nie przerażały jej tak bardzo jak przymusowy urlop administracyjny, podczas którego nie mogła wykonywać swojej pracy.
- ilość herbat w jej kuchni mogłaby zasilić mały supermarket.
- mól książkowy do potęgi, książki są dosłownie wszędzie i zdarza się jej o jakąś potknąć ale jej nie podniesie.
- Jest uzależniona od kawy i notorycznie zapomina ją wypić. Potrafi zrobić trzy kubki podczas analizowania jednej sprawy, a potem odnaleźć je wszystkie zimne kilka godzin później.
- sprzątanie nie należy do jej mocnych stron więc zatrudnia pomoc.
- nie lubi chodzić po sklepach chyba że spożywczych, wszystko inne zamiawia online.
jak na osobę inteligentną czasami trzeba jej powiedzieć coś wprost inaczej można ktrążyc tak bez końca zanim załapie o co chodzi, szczególnie relacje międzyludzkie a jeśli już załapie nie rozumie czemu są tak skomplikowane.