MAPLE HEARTS | PBF

17 września 1990 roku w Portland, w USA, na świat przyszła Alexis Chamberlain, zaraz za swoją siostrą Anastasią. I chociaż były bliźniaczkami, w późniejszych latach coraz częściej słyszały, że a ogóle nie są do siebie podobne, nie tylko z wyglądu ale przede wszystkim z charakteru. Alexis ciężko było się z tym nie zgodzić. Rzeczywiście była znacznie spokojniejsza (ale niekoniecznie rozsądniejsza) od siostry. Była takim chodzącym, uśmiechniętym słoneczkiem, którego nie dało się nie lubić i od którego po prostu biło ciepło. Ale mimo przeciwieństw, była ze swoją siostrą bardzo blisko.
Właściwie to przez pierwsze 10 lat swojego życia Alexis nie miała na co narzekać jeśli chodziło o jej życie. Dlatego chyba ojciec stwierdził, że musi dać jej powód, żeby nie było zbyt kolorowo i oznajmił, że przeprowadzają się do Kanady. I chociaż dziewczyna nie miała natury buntowniczki, tak tym razem zrobiła rodzicom karczemną awanturę, że ona się nigdzie nie wybiera. Powodem miał być chłopiec zza płotu - sąsiad i najlepszy przyjaciel od serca. Czy była to jej pierwsza miłość? Być może, ale zdecydowanie wtedy była zbyt młoda , żeby to przyznać. Ale na pewno był to przyjaciel, z którym spędzała każdą wolną chwilę i powiernik wszystkich jej sekretów (których niekiedy nie zdradzała nawet swojej bliźniaczce). Zdawała sobie sprawę z tego, że to nie przetrwa, mimo przekonywania rodziców, że będą utrzymywać kontakt na odległość i że będą odwiedzać go na wakacjach. Niestety, nie było im to dane. Minęło kilka długich miesięcy, w ciągu których Lexi nadal nie udało się zaaklimatyzować w Ottawie, mimo usilnych prób, gdy rodzice przekazali jej tragiczne wieści - jej przyjaciel z Portland zginął w wypadku samochodowym wraz z rodzicami. To był dla Alexis prawdziwy cios. Z dnia na dzień z dziewczynki uleciała cała ta dziecięca radość z życia.
Na całe szczęście jednak, dzięki uporowi rodziców i przede wszystkim, wysłaniu dziewczynki na terapię, udało jej się dojść do siebie. I z wiekiem nawet wróciła ta radość i ciepło bijące od Lexi, jak za dziecięcych lat.
Dziewczynie nigdy nie brakowało też ambicji, dlatego dla nikogo nie było zaskoczeniem, kiedy oznajmiła, że zamierza aplikować na studia na Uniwersytecie w Toronto. Co prawda wybrany przez nią kierunek nie był taki oczywisty, ale jednocześnie po niej akurat nikt raczej nie spodziewał się, pójścia w ślady ojca i zostania policjantką. Ale dlaczego akurat Pielęgniarstwo? Cóż, samej Alexis ciężko było odpowiedzieć na to pytanie. Po prostu na pewnym etapie swojego życia, uznała, że to jest zawód, w którym się odnajdzie. I chyba miała rację, bo skończyła studia z naprawdę dobrymi wynikami, otrzymała pracę w szpitalu i pracuje tam po dzień dzisiejszy.
Jak to się właściwie stało, że zaczęła spotykać się z Cillianem? Cóż, sama tak naprawdę nie za bardzo wiedziała. Tak po prostu, jednego dnia mijała go w szpitalu jak wielu innych lekarzy, kolejnego nagle była już zakochana w nim po uszy. Pamiętała jednak doskonale ten dzień, kiedy dotarła do niej i informacja, że na oddział przyjęli Cilliana, że przywieźli go z pożaru jego domu. To był moment, kiedy Lexi pierwszy raz w życiu dostała ataku paniki. W jej głowie pojawiły się najczarniejsze scenariusze w którym po raz kolejny traci osobę którą kochała. Na szczęście okazało się, że sytuacja nie była wcale aż tak tragiczna i mężczyzna wyszedł z tego bez większego szwanku. Cóż, problem w tym, że on był nieco innego zdania gdyż uszkodzenie ręki było na tyle poważne by dyskwalifikować go z wykonywania zawodu który kochał. Oczywiście, że była przy nim przez cały ten czas, przekonując go, że to nie koniec świata i znosząc wszystkie jego kaprysy. Wiedziała, że musiała go w tym wspierać. Chociaż prawdę powiedziawszy, nie było wcale łatwo.
Od tamtego pożaru minęło już dwa lata. Dwa lata w ciągu których Alexis niejednokrotnie była bliska zwątpienia, niejednokrotnie na skraju wyczerpania i miała wszystkiego dość. Ale po prostu kochała tego mężczyznę. Dlatego kiedy Cillian jej się oświadczył, bez zawahania się zgodziła. Chciała wierzyć, że to wszystko po prostu ma sens i że od tej pory już wszystko będzie się jakoś układało. Tak, bardzo chciała w to wierzyć.
* Raczej nie przeklina, no chyba, że ktoś ją naprawdę wyprowadzi z rownowagi
* Często łapie się na tym, że traktuje swoich najbliższych jak pacjentów - pilnuje czy wypili wystarczająco wody na dziś, czy nie zapomnieli o spf latem i od razu wyłapie, że coś komuś dolega, czy chociażby jest przemęczony i potrzebuje odpoczynku
* Jednocześnie zdecydowanie zbyt często zapomina o sobie - sypia za mało, czasem zapomina o zjedzeniu czegoś konkretnego a byle przeziębienie to jeszcze dla niej nie powód, by chociaż zwolnić. Tak, zdecydowanie to najbliższych stawia wyżej niż siebie samą.
* Do dzisiaj nosi na ręce bransoletkę z koralików, którą dostała od swojego najlepszego przyjaciela z Portland. Tak, mimo upływu lat ona wciąż pamięta i ma dla niego specjalnie miejsce w swoim serduszku
* Gdy się czymś denerwuje, musi zająć czymś ręce - od kiedy pamięta bawiła się wyżej wspomnianą bransoletką, w ostatnim czasie jednak zastąpiła ją pierścionkiem zaręczynowy