MAPLE HEARTS | PBF

Moja kochana Winnie,
Nie wiem ile będziesz miała lat gdy przeczytasz ten list. Czasami zastanawiam się czy będziesz wtedy bardziej podobna do mnie, czy do swojego taty. Nie mam pojęcia czy zrozumiesz wszystko, co chciałabym Ci powiedzieć i czy niektóre rzeczy nie będą dla Ciebie zbyt trudne. Prawdę mówiąc, sama nie wiem, czy kiedykolwiek znajdę w sobie wystarczająco dużo odwagi żeby Ci ten list przekazać.

Pewnie o tym dobrze wiesz, ale dorastałam w domu, w którym nie brakowało miłości. Twoi dziadkowie są wspaniałymi ludźmi i mam nadzieję, że kiedy jesteś już dorosła to rozumiesz jak wielkie masz szczęście, że są w Twoim życiu. Oni nigdy nie zachłysnęli się ani bogactwem ani światem, w którym żyją. Nauczyli mnie (a ja mam nadzieję, że dokładnie te same wartości przekazałam Tobie), że pieniądze mogą ułatwiać życie, ale nigdy nie zapewnią prawdziwego szczęścia. Mieliśmy więcej niż większość ludzi, a ja od początku miałam możliwości, których wielu młodych ludzi nie posiada. Mimo to nasz dom był prawdziwym domem. Wiedziałam, że mogę przyjść do nich z każdą porażką, każdym problemem i każdą decyzją, nawet tą najmniej rozsądną.

Prawo to był mój samodzielny wybór (a przynajmniej lubię tak o tym myśleć, bo dziadek wciąż uważa że to jego zasługa. Nie wyprowadzaj go proszę z błędu). Studia na Harvardzie były dla mnie ważnym etapem, bo dały mi znacznie więcej, niż początkowo zakładałam. Miałam przed sobą karierę której pragnęłam, nazwisko, które otwierało większość drzwi. A także wystarczająco dużo ambicji i pewności siebie by otworzyć te drzwi, które pozostawały dla mnie zamknięte. Nie planowałam, że któregoś dnia znajdę się po drugiej stronie świata. Byłam przecież z dala od wszystkiego, co znałam. A na pewno nie planowałam, że właśnie tam spotkam człowieka, który na krótki czas stanie się częścią mojej historii.

Afryka okazała się dokładnie tym, czego potrzebowałam, choć wtedy jeszcze nie do końca zdawałam sobie z tego sprawę. Wyjazd na wolontariat tak daleko od domu miał być oddechem od życia, które zaczynało mnie powoli przytłaczać. Chciałam zrobić coś dla innych, coś co nie miało związku z moim nazwiskiem, pozycją albo przyszłością w rodzinnej korporacji. Chciałam być po prostu Julianną.
Wiem, że to co teraz przeczytasz może być dla Ciebie zaskoczeniem, ale tam właśnie poznałam Twojego biologicznego ojca. Nie wiem czy kiedykolwiek będziesz chciała usłyszeć o nim więcej, ale nie zamierzam dłużej udawać i ukrywać prawdy. Masz prawo go poznać. Christopher Baker był częścią mojego życia i częścią historii, z której przyszłaś na świat. Tam na miejscu, w małych wioskach, Chris pomagał budować dla lokalnej społeczności szkoły, domy, studnie z czystą wodą, a ja w tym czasie uczestniczyłam w rozmowach jako tłumacz a także pomagałam dzieciom w nauce czytania, pisania i liczenia. Nie wszystko co się między nami wydarzyło miało szansę przetrwać nasz powrót do Kanady. Wiesz jak to jest, czasami ludzie spotykają się w niewłaściwym momencie i w niewłaściwym czasie...
Kiedy wróciłam do domu, nie wiedziałam jeszcze, że przywiozłam ze sobą coś znacznie cenniejszego niż tylko wspomnienia.

Twój tata nie jest tym człowiekiem, którego poznałam w Afryce. Nie łączy nas ta sama historia ani te same wspomnienia, jednak i tak stał się kimś ważnym. Kimś kto zdecydował się zostać, kiedy moje życie przestało być takie oczywiste. A nie każdy postąpiłby tak samo na jego miejscu.
Myślę, że dopiero z czasem zrozumiałam, że miłość nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wcześniej wyobrażamy. Czasami pojawia się niespodziewanie i wywraca nasze życie do góry nogami, a innym razem jest cicha i spokojna. Twój tata dał mi właśnie coś takiego. Nie obiecywał, że wszystko będzie łatwe, ale sprawił, że nie musiałam już wszystkiego dźwigać sama na własnych barkach. I chyba dopiero wtedy zrozumiałam, jak bardzo tego potrzebowałam. Nie dla siebie kochanie a dla Ciebie.
A Ty moja najdroższa córeczko, mimo okoliczności w jakich pojawiłaś się na świecie to nigdy nie byłaś pomyłką. Nigdy nie byłaś ciężarem. Nigdy nie byłaś sekretem, który sprawił, że kochalibyśmy Ciebie mniej.

Dziś jesteś częścią każdego mojego dnia. Nawet teraz, gdy piszę ten list, obserwuję Twoje niezdarne, ale za to niezwykle urocze kroki. Te Twoje małe dłonie, śmiech, pierwsze słowa i wszystkie te drobiazgi, które są z pozoru tak zwykłe, a stały się dla mnie czymś, bez czego nie potrafię teraz żyć. Wciąż jestem Julianną. Nadal mam swoją pracę, ambicje i rzeczy, które są dla mnie ważne. Macierzyństwo wiele we mnie zmieniło, ale nie sprawiło, że przestałam być sobą. Nadal mam swoje przyzwyczajenia, marzenia i plany, czasami zupełnie niezwiązane z byciem mamą. Po prostu teraz jest w moim życiu ktoś, dla kogo zawsze znajdę miejsce, bez względu na to, jak bardzo będę zajęta.
I chyba właśnie to chciałabym żebyś zrozumiała. Nie musisz wiedzieć od razu, czego chcesz, ani udawać, że zawsze masz wszystko pod kontrolą. Możesz się mylić, zmieniać zdanie, zakochiwać w niewłaściwych ludziach i szukać swojego miejsca nawet wtedy, kiedy inni będą przekonywać Cię, że powinnaś już dawno je znaleźć. Nie oczekuję, że będziesz podejmowała same dobre decyzje. Chciałabym tylko, żebyś nigdy nie bała się być sobą. A cokolwiek przyniesie Ci życie, pamiętaj, że zawsze będziesz miała we mnie swoje miejsce.

Z miłością,
Mama

- Ma półtoraroczną córeczkę o imieniu Willow, którą kocha nad życie. Ma też na swoim telefonie zdecydowanie za dużo zdjęć Winnie. Fotografuje ją podczas zwyczajnych czynności, zapisuje zabawne momenty i nagrywa krótkie filmiki, do których później wraca kiedy ma gorszy dzień. Julianna bardzo pilnuje by Willow miała spokojne i normalne dzieciństwo, ale jednocześnie nie zamierza wychowywać jej pod kloszem. Zależy jej żeby dziewczynka była ciekawa świata, samodzielna i odważna, nawet jeśli dla niej samej oznacza to nieco więcej bałaganu w domu i kilka dodatkowych siwych włosów.
- Juls nie jest osobą która łatwo okazuje złość. Zdecydowanie częściej milknie i zamyka się w sobie niż wdaje się w niepotrzebne dyskusje. Nie oznacza to jednak, że szybko zapomina. Ma dobrą pamięć do nieprzyjemnych słów rzuconych podczas kłótni i jeszcze lepszą do niespełnionych obietnic.
- W jej torebce można znaleźć dużo notesów, kalendarzy i różnych terminarzy. Lubi zapisywać myśli, ciekawe pomysły, najróżniejsze listy zakupów a nawet pojedyncze zdania usłyszane przypadkiem. Nie wszystkie te zapiski mają sens, ale większość z nich ma dla niej jakąś wartość. Dlatego używa papierowych notatników a nie wirtualnych aplikacji w telefonie. Julianna jest też wyjątkowo sentymentalna, choć nigdy się do tego nie przyzna. Przechowuje bilety z podróży, kartki okolicznościowe i drobiazgi, które dla innych nie mają żadnego znaczenia. Ma do tego specjalną skrzynkę, zamkniętą na klucz.
- Studia na Harvardzie były dla niej czymś więcej niż prestiżowym wpisem w CV. Julianna chciała zdobyć wiedzę, która nie tylko pozwoli jej odnaleźć się w świecie międzynarodowego biznesu, ale także przygotuje ją do pracy w rodzinnej firmie. Dlatego zdecydowała się na kierunki prawa korporacyjnego oraz własności intelektualnej.
- Praca w rodzinnej korporacji nigdy nie była dla niej wyłącznie kwestią nazwiska Julianna od początku chciała zapracować na swoją pozycję, więc bycie dyrektorką działu prawnego traktuje jako ogromną odpowiedzialność i nie ukrywa, że sporo wysiłku kosztowało ją udowodnienie, że potrafi odnaleźć się na tym stanowisku. Dlatego też w pracy jest zdecydowanie bardziej wymagająca niż w życiu prywatnym.
- Nie lubi zabierać pracy do domu, ale nie zawsze potrafi wytrzymać w tym postanowieniu. Czasami po położeniu Winnie spać wraca jeszcze do dokumentów, odpowiada na kilka wiadomości i sprawdza czy jest odpowiednio przygotowana do prezentacji, którą musi przedstawić następnego dnia na spotkaniu zarządu.