MAPLE HEARTS | PBF

Gdy tylko BMW zatrzymuje się na parkingu przed strzelnicą, Helena wysiada, nie czekając nawet, aż silnik zgaśnie.

[...] nie mija nawet sekunda, zanim Gardner nie wywija kozła, lądując na plecach.

Helena przewraca go bez większego wysiłku, jedynie przekierowując impet mający skłonić ją do marszu.

[...]— Myślałaś już o tym, jak chciałabyś, żeby wyglądały najbliższe miesiące? — zagadnął ostrożnie. W tym pytaniu dało się wyczuć podwójne dno — ciekawiło go przede wszystkim, jak duże oczekiwania miała wobec niego.

[...]Bardzo chciała wiedzieć, co siedziało mu w głowie. Bardzo chciała rozjaśnić, choć jedną sytuację. To nie była łatwa rozmowa, ale naprawdę potrzebna, jeżeli mieli ruszyć dalej.

[...]. Prędkość była jego pierwszym słowem.
— Ściganie się to jedno, ale prędkość daje mi poczucie kontroli. Podczas jazdy to ja decyduję o tym, jak będzie wyglądała moja droga.

[...]Gotowanie. — Moja mama zmarła, kiedy miałam dwanaście lat. Od tamtej pory musiałam nauczyć się gotować dla braci, którzy pomagali ojcu prowadzić gospodarstwo. Nie wszystko lubię jeść, ale chyba wszystko potrafię przygotować.

[...]Dlatego jako pierwszy zaproponował jej wymianę numerów. Z racji tego, że miał komórkę w samochodzie, poprosił o to, by mu podała swoją, do której wpisał swój numer. Krótką chwilę zastanawiał się, jak powinien siebie zapisać, aż ostatecznie wstukał nazwę: Lionel.