MAPLE HEARTS | PBF

Podniósł się i usiadł na lektyce, pozwalając, by szum w głowie nie przejął całkowitej kontroli. Przesunął dłonią przez kark, czując zesztywnienie mięśni, i spojrzał jeszcze na sufit pięknego pomieszczenia. Przez chwilę próbował ustalić, czy bardziej bolała go głowa, czy własna irytacja. Ostatecznie uznał, że jedno i drugie. Nie lubił kaca, ponieważ kac był jednym z tych niewielu stanów, których nie dało się negocjować. Można było negocjować z człowiekiem, z pieniędzmi, z reputacją, z cudzym strachem, nawet z własnym sumieniem, jeżeli człowiek był wystarczająco cierpliwy. Z fizjologią negocjować się nie dało. Ciało miało własne prawa, banalne i brutalne, zupełnie niezainteresowane tym, kim był jego właściciel.

Na kominku płonął jeszcze ogień, choć poranek nie wymagał już jego obecności. Nad paleniskiem odbijała się w ogromnym lustrze część stołu, a wraz z nią kwiaty ustawione w szklanych naczyniach.

W tej chwili nie wiedziała które z nich bardziej przypomina trupa. Ona - świeżo umyta, ubrana, zadbana i pragnąca przestać oddychać jeszcze przed kolejnym kęsem czy on - cuchnący gorzelnią obraz bogatej nędzy.

Do oczu napłynęły nieproszone łzy, które natychmiast otarła wierzchem dłoni, ale lekko rozchylone wargi pozostawały niewinnie roześmiane.

Po chwili Ade została poddana przesłuchaniu przez panią funkcjonariusz, dla odmiany po angielsku, której włoski akcent pozostawiał jednak trochę do życzenia. Większość z tych absurdalnych zarzutów to był przypadek, co podkreśliła kilkukrotnie, coraz bardziej oburzona zrzuceniem na nią winy za nie odpowiednio zabezpieczoną pracę artysty spod rynsztoka.
Kolejna część jej pobytu na komisariacie była znacznie ciekawsza, bo postanowili zrobić jej sesję zdjęciową. Stanęła pod ścianą z tabliczką i zaczęła pozować, świetnie się przy tym bawiąc. Funkcjonariusze obok, sądząc po ich minach, mieli za to zupełnie inne poczucie humoru. Sztywniaki, przemknęło jej przez myśl, gdy po raz enty kazali jej się uspokoić.
Następnie przyprowadzili ją do celi, w której poznała pewną skąpo ubraną Włoszkę.

Skuta dziewczyna, dotychczas próbująca flirtować z mundurowym i strojąca miny do kelnerów, chyba nie zdawała sobie sprawy z powagi sytuacji. Gdy niewzruszony tym mężczyzna w mundurze wziął ją za ramię, żeby poprowadzić do radiowozu, Lucien usłyszał tylko, jak śmieje się pod nosem, po co ta agresja oraz zapewnienie, że będzie już grzeczną dziewczynką. Zanim wsiadła do auta, Spencer obiecał jej, że przyjadą po nią z Zoyą i ją wyciągną.

— Ja Cię stalkuję? — powtórzył z niedowierzaniem i czającym się w oczach rozbawieniem. — To Ty przyjechałaś do miejscowości, w której mam w ten weekend wyścig. Wyjechałaś na wakacje po raz pierwszy za granicę i z całego świata wybrałaś akurat Misano — zauważył, unosząc brew do góry. Mówił spokojnie, bez wywyższania się, chcąc jedynie podkreślić fakty, których nie dało się podważyć.