MAPLE HEARTS | PBF

Z obcą dłonią zabierającą nie tylko głos, ale i też oddech – choć przecież technicznie nie była ułożona na jej twarzy, aby to robić. Z drugą dłonią bezlitośnie całującą przestrzeń pomiędzy jej żebrami lufą broni, której bezlitosny chłód czuła nawet przez materiał swojego ubrania.

Nie potrafiła znaleźć w sobie na tyle siły, by przepchnąć choćby pomruk przez zaciśnięte gardło, więc skinęła głową. Polecenie – krótkie i proste, z warunkiem bezwzględnym. Niby banalne, bo przecież miała apteczkę i wiedziała, gdzie jest, a jednak wystarczyło, aby przycisnął broń do jej ciała, aby jej umysł na parę długich chwil przestał funkcjonować.

Fakt, że został dwukrotnie postrzelony w prawe ramię oraz okolice brzucha, wcale nie pomagał, bo pozostawiał za sobą krwawy ślad.

Otępiała, odrętwiała i przyblokowana całą sytuacją trwała na krześle, na którym ją posadził. Nie ruszała się, nie próbowała uciekać. Na ułamek sekundy jej spojrzenie ześlizgnęło się tylko na jego odsłonięte ciało, ale równie szybko od niego uciekło, gdy poczuła, jak robi jej się słabo na sam widok świeżej krwi.

Z jeszcze większym drżeniem przysunęła się bliżej mężczyzny, by zacząć owijać go bandażem elastycznym. Każde okrążenie było dla niej coraz większym wyzwaniem psychicznym. Zaczepiła metalową sprzączkę o kawałek bandaża, kończąc opatrunek.

Cień wtargnął do jej domu, jeszcze zanim zdążyła zorientować się, że po drugiej stronie nie stoi żaden dostawca. Zanim ta myśl sięgnęła w ogóle jej głowy, przywarła pod obcą siłą do drzwi, które zatrzasnęły się jeszcze szybciej, niż otworzyły.

Umysł nakreślił obraz intruza, momentalnie klasyfikując sytuację jako skrajnie niebezpieczną; śmiertelnie niebezpieczną. Nie musiał być uzbrojony, nie musiała mieć noża na gardle, aby w tym momencie bać się o własne życie. Wystarczyło, że miała w domu rosłego, obcego mężczyznę, którego zamiary były dla niej niewiadome.

Zmęczenie skutkowało tym, że była znacznie mniej czujna. Na tyle, by przegapić moment otwarcia przesuwnych drzwi tarasowych, faktu, że żaluzje antywłamaniowe znowu się nie opuściły o wyznaczonej, późnowieczornej porze. Samo skrzypnięcie desek za nią nie przykuło od razu szczególnej uwagi, ale sprawiło, że najpierw pojawiło się przeczucie, a potem zwyczajne, odruchowe obejrzenie się za siebie.

Zamarła. A później nie zdążyła zareagować. Jej ciało nawet nie próbowało jej ratować, bo nie zerwała się z kanapy, nie sięgnęła po telefon ani nie krzyknęła. Zanim w ogóle zdołała zresetować własny umysł, mężczyzna, który wtargnął do jej domu, osunął się na podłogę.

Zamarła. A później nie zdążyła zareagować. Jej ciało nawet nie próbowało jej ratować, bo nie zerwała się z kanapy, nie sięgnęła po telefon ani nie krzyknęła. Zanim w ogóle zdołała zresetować własny umysł, mężczyzna, który wtargnął do jej domu, osunął się na podłogę.

Kilka godzin temu dziewczyna byłaby martwa, gdyby Giovanni odpowiednio szybko nie wysłał Damona do jej ochrony.

Cofnęła się odruchowo na kanapie, czując, jak jej ciało dosłownie kuli się pod tym widokiem. Nie chodziło nawet o mężczyznę, który padł bez życia na deski w jej salonie – on w tym wypadku nie był żadnym zagrożeniem. Ale facet, który stał w tym samym pomieszczeniu, zdecydowanie był.

Pokojowe zamiary. I powiedział to człowiek, który stał przed nią z nożem w ręce i cudzą krwią na ostrzu.

Dzięki bogu za tę kanapę, że nie musiała widzieć martwego ciała. Już od samego charczenia wcześniej jej żołądek strzelił fikoła, a pewnie gdyby musiała spojrzeć na świeże zwłoki, treść wątpliwej jakości kolacji znalazłaby drogę powrotną.

Żart ten jednak bardzo szybko i źle się zestarzał, bo gdy otrzymała urządzenie z powrotem z ukończonym pomiarem, zorientowała się, że w istocie było kiepsko. Miał bardzo wysoką temperaturę i przez dłuższą chwilę rozważała wezwanie lekarza lub pogotowia – szybciej tego drugiego, bo nie znała lekarzy, którzy przyjechaliby do niej na cito do domu.
Wyciągnęła lekarstwa z torebek z apteki i przejrzała je, wybierając zestaw, którym ją zawsze leczono. Wzięła coś na zbicie gorączki, bo to było teraz najistotniejsze. Przeszła do kuchni, by wrócić z niej ze szklanką wody oraz zwilżonym, niewielkim ręcznikiem.
— Daję ci na razie paracetamol. I musisz to popić. Najlepiej całą szklanką, ale jestem gotowa negocjować do połowy.

Ruby Lewis wkrótce miała zostać żoną Nolana Gallaghera z wydziału do spraw gangów i broni palnej. Jak do tego doszło? Nikt nie wie. Miller dałaby sobie obciąć paznokcie u stóp obie ręce, że dyspozytorka gustuje wyłącznie w kobietach. I co? No i nie miałaby teraz rąk. Cała impreza została zorganizowana w kasynie. A to jak się stało? Ruby miała po prostu bogatego tatusia, który zajął się wszystkim tak, żeby jego jedyna córka spędziła wieczór marzeń.

Zjarana jak bąk koronerka była jednak innego zdania. Jej analityczny umysł właśnie podsunął jej rozwiązanie, dzięki któremu będą mogły znaleźć sprawczynię całego zamieszania. Czy to nie było genialne? Przecież aż prosiło się o zastosowanie tej metody w praktyce. Swanson powinna prosić ją o rady w śledztwach wyłącznie wtedy, kiedy Zaylee była w takim stanie. Najwyraźniej właśnie wtedy jej mózg działał na jeszcze wyższych obrotach.