MAPLE HEARTS | PBF

Sam wreszcie dostał nożem w ramię.
Przeszył go paraliżujący ból.

Białe Audi już tam jest – dwie osoby w środku, jak zwykle. Czekają. Ona też. Nie jest pewna, ile mija czasu.

W końcu widzi Gardnera wracającego do motelu – jak zwykle zbyt zajętego sobą; mógłby przejść tuż obok samochodu, na który kazała mu uważać, i nie zwrócić na niego uwagi. Oczywiście...
Po kilku minutach drzwi Audi otwierają się, jeden z mężczyzn podąża śladem Percivala.

Oczywiście, że niepostrzeżenie zainstalowała w telefonie Gardnera program, który przesyłał do niej sygnał z GPS. Z jego brakiem rozwagi, to była tylko kwestia czasu, zanim to rozwiązanie okazałoby się potrzebne, żeby uratować mu skórę.

Pierwsza myśl: śledziła go.

Najpierw usłyszał jakieś podniesione głosy dochodzące z parkingu. Potem zobaczył grupę ludzi, która zdecydowanie nie wyglądała jak personel medyczny próbujący sprawnie przetransportować pacjenta. Ktoś biegł. Ktoś inny machał rękami. Jedna z osób zatrzymała się gwałtownie, najwyraźniej próbując przewidzieć kierunek ucieczki czegoś, czego Harris początkowo nawet nie potrafił rozpoznać. A potem to coś skręciło.
Harris zatrzymał się w pół kroku.
– ...co?
Lama.
Na parkingu przed oddziałem ratunkowym stała lama.

Lama zrobiła krok w jego stronę.
– Spokojnie… – Plunęła mu prosto w twarz, a Harris znieruchomiał. Przez kilka sekund na parkingu panowała absolutna cisza. Powoli otarł twarz dłonią, spojrzał na to, co zostało na jego palcach, a potem uniósł wzrok na lamę.
– Dobrze. – Zamilkł na krótką chwilę. – Chyba rozumiem, dlaczego wszyscy się odsunęli.

Takeda też stała jak wryta, nie bardzo wiedząc, jak reagować na spokojnie kicającą sobie w kółeczko lamę. Czy lamy kicają?
- Amm... - sięgnęła po radio, żeby wezwać wsparcie. - 5-Bravo-13... Jestem w Mount Sinai Hospital i mamy tutaj...
Zawahała się, by spojrzeć na Harrisa wielkimi oczami, ale nie widząc żadnego wsparcia, podniosła znów radio do ust i dodała:
- Chyba nie mamy kodu na lamę...