MAPLE HEARTS | PBF

Miał teraz trzydzieści jeden lat i w ciemności pogrążonego w mroku teatru jego serce biło w rytmie niepokojąco podobnym do tamtego sprzed lat. Nie identycznym, lecz bliźniaczym w swojej strukturze. Celeste Williams nie była kobietą z przeszłości. Nie była tamtą postacią, nie należała do żadnego obrazu, który powstał wcześniej. Była rzeczywistą kobietą, dorosłą, świadomą własnej atrakcyjności, inteligentną na tyle, by nie pozostawiać mu pewności, czy sama prowadziła tę grę, czy jedynie pozwalała mu wierzyć, że to on ją prowadził. A jednak wystarczyło, że znalazł się z nią w ciemności, że zobaczył zarys jej jasnych włosów, poczuł perfumy i tę charakterystyczną, niemal nieuchwytną obecność, aby coś głęboko zakorzenionego w nim odpowiedziało natychmiast. Nie chciał tego zatrzymywać. Właściwie nie widział powodu, dla którego miałby to robić. Całe życie spędził na ujarzmianiu rzeczy, które innych ludzi przerastały: pieniędzy, nazwisk, relacji, tajemnic, strachu. Nie zamierzał ujarzmiać własnego zainteresowania kobietą, która po raz pierwszy od dawna sprawiła, że coś w nim nie było natychmiast sprowadzane do kategorii użyteczności.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Ruch był tak nagły, że ich skrzydło odepchnęło oboje w głąb pomieszczenia, zmuszając ich do cofnięcia się w stronę bocznej ściany. Nie upadli, choć zabrakło niewiele, a Celeste wylądowała wciśnięta w ramiona Raphaela, próbując jednocześnie odzyskać równowagę i zapanować nad splątanymi fałdami sukni. W tej samej chwili ciemność przecięło ostre światło latarki. Snop skierował się prosto na nich, bezlitośnie wydobywając z cienia każdy szczegół i oślepiając oczy przyzwyczajone do półmroku. Przez krótką chwilę Celeste widziała jedynie jasną plamę, zarys męskiej sylwetki w progu i fragment drzwi, które wciąż kołysały się po gwałtownym otwarciu.

Może dlatego teatr wydawał się jej tego wieczoru niemal absurdalnie odpowiednim miejscem. Elgin and Winter Garden był jednym z tych budynków, które sprawiały, że człowiek na moment zapominał, w jakim właściwie znajduje się mieście. Toronto, ze swoimi szklanymi fasadami, wysokimi wieżowcami i światłami odbijającymi się w mokrym asfalcie, zostało gdzieś za drzwiami.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Ruch był tak nagły, że ich skrzydło odepchnęło oboje w głąb pomieszczenia, zmuszając ich do cofnięcia się w stronę bocznej ściany. Nie upadli, choć zabrakło niewiele, a Celeste wylądowała wciśnięta w ramiona Raphaela, próbując jednocześnie odzyskać równowagę i zapanować nad splątanymi fałdami sukni. W tej samej chwili ciemność przecięło ostre światło latarki. Snop skierował się prosto na nich, bezlitośnie wydobywając z cienia każdy szczegół i oślepiając oczy przyzwyczajone do półmroku. Przez krótką chwilę Celeste widziała jedynie jasną plamę, zarys męskiej sylwetki w progu i fragment drzwi, które wciąż kołysały się po gwałtownym otwarciu.