MAPLE HEARTS | PBF

- A po chuj chcesz się z nim znowu spotykać? - powtórzył za nią z lekkim oburzeniem. - No nie wiem, Finch, może dlatego, że mi się podobało? - Wyprostował się trochę - I tak. Dobrze się ruchał. Zajebiście dobrze. - Zmrużył oczy, zanim Finch w ogóle zdążyła jakąkolwiek minę zrobić. - Po prostu miał coś w sobie. Był... ciekawy - przewrócił na siebie oczami

Pociągnął nosem, odgarniając palcem wskazującym niewidzialną łezkę spływającą po jego policzku. - Cholera, Finch, nawet nie wiesz, jak się kurwa cieszę, że cię mam - mruknął, niby to próbując obrócić w żart jej słowa otuchy i tę małą lekcję na temat tego, żeby przestał się tak wszystkim przejmować. Ale z drugiej strony? Serio, cholernie się cieszył, że miał ją w swoim corner i że zawsze mógł na nią liczyć. Nawet wtedy, gdy musiał się psychicznie nastawić na multum wyzwisk skierowanych w swoją stronę, zanim w ogóle usłyszał od niej cokolwiek pocieszającego.

Zgarnął jeszcze jednego chiperka, wrzucił go sobie do buzi, po czym wstał i bez większego ostrzeżenia chwycił Kirę za ręce, przyciągając ją do siebie. Jedną dłoń ułożył na jej plecach i zaczął próbować z nią tańczyć w miejscu, bujając się idiotycznie i troszkę off note z nogi na nogę

1. Please say 'yes':
Najpierw oba, potem jedno i z wesołymi ognikami w oczach odsłonił prosty pierścionek z żółtej obręczy i żółtego elementu przytwierdzającego na szczycie półprzezroczysty, różowy klocek z zaokrągloną górą. Nerwowo przesunął językiem po spierzchniętej dolnej wardze i uśmiechnął się nerwowo.
- Milo Francisco Rivera, wyjdziesz za mnie?

2. No light, no light:
- Brak prądu - odparł na pytanie o powód do świętowania, niosąc pozostałe półmiski z jedzeniem. Odstawił je między resztą zastawy, przesunął o kilka centymetrów jeden z kieliszków do wina i z zadowoleniem obejrzał całe swoje dzieło. - Trafiła nam się idealna okazja na kolację przy świecach.

3. 4-99:
Po odsunięciu stolika do kawy i kanapy ułożył matę w centrum i usiadł na podłodze po turecku, dobierając się do dużego pudła. Wygrzebał ze środka woreczki z elementami, przewertował instrukcję obsługi w słabym świetle tańczących świec i zatrzymał się na jednej stronie ze zmarszczką między brwiami i ściśniętym gardłem. Zerknął w stronę kuchni, skąd wciąż dobiegał szum wody, zagryzł policzek od środka i z rozciągającym wargi uśmiechem zaczął przeszukiwać plastikowe woreczki do własnego, spontanicznego projektu. Kreatywność kopnęła go jeszcze szybciej niż zakładał.
Pospiesznie rozsypując klocki na macie i przekopując je otwartą dłonią zbierał, oceniał i wymieniał kolory i kształty parokrotnie zanim z bijącym sercem zamknął swoje dzieło w zaciśniętej pięści w chwili, gdy usłyszał kroki zbliżające się do salonu.

Na widok maseczki, która rzeczywiście przypominała postać tygryska pokręcił głową z rozbawieniem pomieszanym z niedowierzaniem, bo chyba zwariował.
— To jest mój pierwszy raz. Bądź delikatna — ostrzegł z udawaną powagą i żartobliwymi ognikami w oczach. Pochylił się do przodu i umożliwił jej założenie na siebie kosmetyku [...]

Później cykali sobie zdjęcia z bliska, dzięki czemu uwiecznili swoje urocze maseczki. Mieli fotografie z wystawionymi językami, głupimi minami i mniej lub bardziej namiętnymi pocałunkami. Uśmiechnięci, udający smutnych, złych i obłędnie radosnych. Pozowali w najdziwniejszych fiurach. Raz on na niej, raz ona na nim. Momentami byli wykrzywieni w kuriozalnych pozycjach oraz ubawieni po same uszy z prawdziwym s z c z ę ś c i e m iskrzącym w oczach [...]

— A… właściwie mam coś dla ciebie — odwrócił na nią swoje jasne spojrzenie, a jego twarz rozjaśnił przebiegły uśmiech. — Pomyślałem, że wezmę to z domu rodziców, żeby ci pokazać — mówiąc to, podniósł się z miejsca i owinął się ciaśniej ręcznikiem, by następnie przejść do komody nieopodal i zgarnąć z niej welurowy album. Z nim w ręku wrócił do Zoi i jej wręczył. — Niepodważalny dowód na to, że zawsze byłem słodziakiem — mrugnął do niej zawadiacko, by zaraz udać się na górę po dresy i podkoszulkę [...]