MAPLE HEARTS | PBF

Poszła pierwsza. Nie prowadziła go drogą, bo dla niej nie była to droga. Był to fragment lasu, przez który można było przejść, jeśli wiedziało się, gdzie postawić stopę. Omijała wystające korzenie, nie nadeptywała młodych roślin. Przesunęła dłonią po pniu starego drzewa, kiedy mijali je z lewej strony. Nie zrobiła tego bez powodu. Niektóre drzewa znała od zawsze. Były starsze od ludzi, których pamiętała jej pamięć. Rosły tutaj, kiedy jej matka była dzieckiem. Rosły wcześniej. Będą rosły później, kiedy A’Nari odejdą. To było dla niej ważniejsze niż kamień ustawiony na wzgórzu przez cudze ręce.

Pamiętał uderzenie, po którym ziemia zadrżała. Pamiętał, jak młot minął go o szerokość ramienia, rozrywając błoto i kamienie. Pamiętał własne kolano osuwające się pod ciężarem zbroi. Przez chwilę widział jedynie nogi olbrzyma, ogromne, oblepione ziemią, i zrozumiał, że jeśli nie zdoła znaleźć sposobu, by go zatrzymać, zostanie stratowany, zanim ktokolwiek zdąży mu pomóc.

Wokół roiło się od mew. Krzyczały bez przerwy, setki, jeśli nie tysiące ptaków, poruszając się jak biały sztorm nad czarną ziemią. Ich skrzydła uderzały o powietrze, wzbijając pióra, które opadały powoli, niemal łagodnie, jakby nie rozumiały, na co spadają. Spomiędzy białych plam wystawały końskie truchła — rozdęte, poszarpane — a w słońcu błyszczała stal: hełmy, klingi, sprzączki pasów. Wszyscy byli porozdzierani na strzępy. Przez walki. Przez dzikie zwierzęta. Przez czas, który nie czekał na pochówek. Raphael pozwolił spojrzeniu przesuwać się po tym dywanie ciał, choć każdy instynkt kazał mu odwrócić wzrok. Kości wystające spod rozszarpanych skór, czaszki pozbawione oczu i języków, dłonie zastygłe w gestach, które kiedyś coś znaczyły. Niegdyś byli ludźmi. Jego ludźmi.