zasady i odbiór odznak
: ndz lis 22, 2026 2:09 am
ODZNAKA NIEFABULARNA
ODZNAKA NIEFABULARNA
ODZNAKA NIEFABULARNA
Nazwa odznaki: Iron Pillar
Postać: Celeste Williams
Typ odznaki: za osiągnięcia
Za co: aktywna nieprzerwanie od 15 sierpnia
Postać: Celeste Williams
Typ odznaki: za osiągnięcia
Za co: aktywna nieprzerwanie od 15 sierpnia
ODZNAKA NIEFABULARNA
Nazwa odznaki: Iron Pillar
Postać: Beatriz Gonzalez
Typ odznaki: za osiągnięcia
Za co: aktywna nieprzerwanie od 11 sierpnia
Postać: Beatriz Gonzalez
Typ odznaki: za osiągnięcia
Za co: aktywna nieprzerwanie od 11 sierpnia
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: My bad
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Spoiler
– I to ma być coś prostszego? – zapytała z wyraźną ironią. Nie oderwała spojrzenia od basenu. Objęła brzuch lewym ramieniem, a w prawej dłoni nadal trzymała szklankę. Upiła z niej niewielki łyk, pozwalając, by alkohol na moment zatrzymał się na języku, zanim przełknęła.
W jaki sposób miało to być proste? Od tego zaczęła się cała katastrofa. Od jednego mężczyzny stojącego u progu jej domu. Od kilku sekund, które wystarczyły, aby wszystko, co do tej pory uważała za własne i bezpieczne, zaczęło się rozpadać. Od chwili, w której otworzyła drzwi i popełniła błąd, którego później nie można już było cofnąć. W tamtym momencie poniosła porażkę. Przeceniła swojego rywala.
– Pewność siebie – odpowiedziała po chwili. Jej głos był spokojny. Niemal chłodny. Dopiero po krótkiej pauzie dodała: – Zgubną, jak się okazało zaraz po otwarciu drzwi.
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: Under oath
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Spoiler
Cree zapytał, dlaczego Howard znalazł się tego dnia pod jej drzwiami. Dlaczego go wpuściła. Dlaczego została z nim sama. Odpowiedź była prostsza, niż zapewne chciał usłyszeć. Znała go. I znała jego zachowanie. Już wcześniej widziała go w stanie, w którym alkohol odbierał mu resztki rozsądku. Wiedziała, jak zmieniał wtedy ton, jak szybko tracił cierpliwość, jak bardzo lubił wmawiać sobie, że jeszcze nad sobą panuje, kiedy wyraźnie już nie panował. Była przy nim wystarczająco wiele razy, żeby nauczyć się tych zmian niemal na pamięć. Wiedziała, kiedy należało nie odpowiadać, kiedy odsunąć od niego szklankę, kiedy powiedzieć coś ostrzej, a kiedy wystarczyło poczekać, aż jego wybuch minie.
Wcześniej działało. Za każdym razem. To dlatego otworzyła drzwi. Nie dlatego, że była naiwna. Nie dlatego, że nie widziała zagrożenia. Wręcz przeciwnie. Widziała człowieka, którego wydawało jej się, że potrafi zatrzymać. I właśnie w tym tkwił cały problem. Przeliczyła się.(...)
Znałam go. Nie: widziałam go wcześniej. Nie: słyszałam o nim. Znałam go. To słowo niosło ze sobą ciężar, którego kobieta prawdopodobnie nie zamierzała mu ujawnić w tej rozmowie, a przynajmniej nie w takiej formie. Znajomość zakładała historię. Historia zakładała czas, powtarzalność oraz jakąś formę bliskości, która nie rodziła się z jednego spotkania. Nawet jeśli była ona nieoczekiwana, może nawet niechciana.
Zastanawiał się, ile razy Howard przekraczał próg tej rezydencji, zanim miał okazję zrobić to po raz ostatni.
Patrzył na wodę, ale myślał o czymś zupełnie innym. O tym, jak łatwo ludzie mylili sprawiedliwość z porządkiem. System, w którym pracował, kochał proste historie – ofiara, sprawca, dowód, wyrok. Ale rzeczywistość rzadko układała się w taki prosty schemat. Czasem kobieta broniąca się przed mężczyzną – który wcześniej ją skrzywdził – kończyła, siedząc w sądzie obok niego, jakby to ona była oskarżoną. Tylko dlatego, że tamten miał odpowiednie pieniądze, by zatrudnić kogoś do posprzątania bałaganu i spisania własnej wersji wydarzeń. A czasem system decydował się odwrócić wzrok od wszystkiego, co niewygodne, i po prostu zamykał sprawę, zanim ktokolwiek zdążył zadać właściwe pytania.
Nie wiedział jeszcze, do której kategorii należała Celeste Williams. I to właśnie go frustrowało najbardziej.
Gdyby to on decydował, może pozwoliłby jej odejść bez dalszych pytań. Bez wałkowania tego tematu na nowo. Bez chwili przerwy, bez czasu na oddech. Bez rozdrapywania świeżych blizn. (...) Nie liczyło się to, co wydawało się słuszne. Liczyło się to, co dało się udowodnić, i to, kto pierwszy uwierzył w najbardziej prawdopodobną wersję wydarzeń, zanim ktokolwiek inny zdążył ją podważyć. (...) A jednak musiał zapytać. To była jego praca – drążyć tam, gdzie inni woleliby odpuścić, nawet jeśli oznaczało to otwieranie ran, które dopiero zaczynały się goić.
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: Bartender just for you
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Postać: Celeste Williams
Odnośnik do wątku: 003
Osoby towarzyszące: Cree Bellerose
Cytaty:
Spoiler
– A zatem whiskey on the rocks – odparła. Nachyliła się, sięgając do zamrażarki. Otworzyła jej drzwiczki i przez moment wnętrze wypełniło chłodne, białe światło, odcinające jej sylwetkę od reszty pomieszczenia. Wyjęła opakowanie z kostkami lodu i położyła je na blacie barku. Pomieszczenie było przestronne, urządzone z tą samą konsekwencją co reszta domu. Ciemne drewno kontrastowało z jasnymi powierzchniami, a światło wpadające przez ogromne przeszklenia rozlewało się po podłodze długimi smugami. Wszystko wyglądało na przemyślane. Za spokojne. Za uporządkowane jak na miejsce, które jeszcze niedawno stało się sceną wydarzeń, których nie dało się już wymazać.
(...)
Nie odezwała się przez większość czasu. W milczeniu, z pełną uwagą sięgnęła po metalowe szczypce i wyjęła pierwszą kostkę lodu. Obróciła ją pomiędzy końcówkami narzędzia, jakby nawet tak banalna czynność zasługiwała na odrobinę precyzji, po czym wrzuciła ją do ciężkiej szklanki.
Nie musiałaś mnie przyjmować.
Druga kostka odbiła się od szklanych ścianek głuchym, krótkim dźwiękiem. Przez chwilę potoczyła się po dnie, zanim zatrzymała na pierwszej.
A jednak tu jestem. Czy przyjęłabyś mnie, gdybyś naprawdę nie chciała ze mną porozmawiać?
Trzecia kostka znalazła się w szklance dopiero wtedy, kiedy Celeste uniosła wzrok.
Jej jasne spojrzenie zatrzymało się na mężczyźnie stojącym nieopodal. Przyglądała mu się badawczo, lecz bez pośpiechu. Nie było w tym ani nerwowości, ani wyraźnego dystansu. Tylko ten sam spokój, który od początku stanowił jej najpewniejszą tarczę.
(...)
– Zasadniczo wpuściła cię Agnes, nie ja – odparła z ironią, pozwalając, by kącik ust uniósł się nieznacznie. Przechyliła głowę i ujęła butelkę whiskey w dłoń. Jej palce zacisnęły się na szkle pewnie, bez najmniejszego zawahania. – I masz rację. Tak czy siak nie musiałam cię przyjmować. Ale źle na to patrzysz.
Nalała złotą ciecz do szklanki. Alkohol wpłynął pomiędzy kostki lodu, wypełniając wolne przestrzenie i odbijając światło wpadające przez okna. Przez moment złota barwa wydawała się niemal zbyt ciepła jak na tę rozmowę.
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: Drenched and defeated
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Spoiler
Uniósłszy nieco wyżej podbródek, pozwoliła, by chłodne krople deszczu spływały wzdłuż jej skroni, zbierały się na linii szczęki i opadały na przemoczony kołnierz kurtki. Było jej zimno. Materiał ubrania nieprzyjemnie przylegał do skóry, wilgotne kosmyki włosów przyklejały się do policzków, a buty nasiąkły wodą do tego stopnia, że przy każdym ruchu czuła nieprzyjemne zimno wokół stóp. Mogłaby skupić się na tych drobnych, fizycznych niedogodnościach. Wmawiać sobie, że to właśnie przez przenikliwy chłód drżały jej dłonie, że napięcie mięśni wynikało z dyskomfortu, a serce łomoczące w piersi było jedynie reakcją organizmu na przemoczenie i stres.
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: Outplayed
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Spoiler
Nie można było powiedzieć, że rozmawiało im się dobrze. Nie można też było powiedzieć, że źle. Po prostu j a k o ś . Warto było jednak pamiętać, że Gonzalez zawsze wolała rozmawiać, podczas gdy Reed zdecydowanie lepiej czuł się wtedy, gdy rozmowa się kończyła, a zaczynały rękoczyny. Ironia losu polegała na tym, że człowiek porywczy i gwałtowny prywatnie potrafił być zadziwiająco skryty, natomiast to Betty, zwykle trzymająca się procedur i rozsądku, bywała znacznie bardziej porywcza, niż ktokolwiek miał okazję się przekonać.
Tak jak teraz. Teraz wcale nie przypominała kobiety, która przyszła tutaj z dokładnie przemyślanym planem. Bardziej przypominała kogoś, kto zorientował się, że siedzi w garnku znacznie dłużej, niż powinien, a woda zaczęła robić się naprawdę ciepła.
Jeszcze nie wrzała. Ale niewiele jej brakowało.(...) Gdzie twój mundur?
Tam, gdzie zostawiła również resztki dumy, kiedy ruszyła po metody, po które jeszcze niedawno przysięgałaby, że nigdy nie sięgnie. Ironia polegała na tym, że nawet teraz nie uważała się za kogoś, kto porzucił swoje zasady.
Jeszcze nie.
Po prostu coraz trudniej było ich przestrzegać, kiedy rzeczywistość konsekwentnie udowadniała jej, że sama uczciwość nie zawsze wystarcza. Życie miało brzydki zwyczaj weryfikowania ideałów dokładnie wtedy, kiedy człowiek najbardziej chciał przy nich pozostać. Dosięgało jej niesprawiedliwością, a potem oczekiwało, że nadal będzie zachowywać się tak, jakby świat był miejscem, w którym wszystko można załatwić właściwą drogą.(...) Przez moment naprawdę miała ochotę to zrobić. Bo jak do tego doszło? Jakim sposobem znalazła się w miejscu, w którym musiała prosić o pomoc człowieka, który brał pieniądze za wykonywanie zleceń? Któremu kiedyś upiekło się tylko dlatego, że sprzedał im kilka informacji? Którego sama najchętniej wsadziłaby za kratki, gdyby tylko dostała wystarczająco dużo powodów i możliwości?
A teraz stała tutaj. W deszczu. Bez munduru. Bez odznaki. Bez poczucia, że wciąż znajduje się po właściwej stronie granicy. I miała mu zaoferować coś, co można było określić mianem wzajemnej pomocy, choć nawet ona wiedziała, że to określenie jest wyjątkowo elegancką nazwą dla sytuacji, w której obie strony mają coś do stracenia.
Właściwie musiała uciec się do małego szantażu. I chyba właśnie to uwierało ją najbardziej. Nie dlatego, że Wright na niego nie zasługiwał. Nie dlatego, że miała wobec niego jakieś szczególne wyrzuty sumienia. Tylko dlatego, że pierwszy raz od dawna miała świadomość, iż przekracza granicę nie dlatego, że ktoś ją do tego zmusił, ale dlatego, że sama zdecydowała, że tym razem cel jest ważniejszy niż metoda.
ODZNAKA FABULARNA
Nazwa odznaki: Life ain't about your choices
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Postać: Beatriz Gonzalez
Odnośnik do wątku: 004
Osoby towarzyszące: Sawyer Wright
Cytaty:
Spoiler
Nie mogła udawać, że cała sytuacja nie zaczynała ją przerastać. Właściwie sama doprowadziła do tego, że znalazła się pod ścianą, bezmyślnie chwytając się jedynej brzytwy, jaką miała jeszcze w zasięgu ręki. Teraz ostrze powoli rozcinało jej skórę, pozostawiając po sobie bolesne ślady, a ona nie miała już możliwości, by puścić je bez ryzyka, że straci ostatnią szansę na dotarcie do Daniela. Pozostało jej trwać w miejscu i liczyć na to, że Wright okaże się dostatecznie rozsądny, by nie zabijać policjantki tylko dlatego, że ta wtargnęła na jego drogę, a zarazem na tyle ostrożny, by zweryfikować jej słowa, zanim zdecyduje, co z nią zrobić. Potrzebowała, żeby uwierzył jej przynajmniej na tyle, by zechciał sprawdzić, czy rzeczywiście może mu pomóc. W przeciwnym razie znów zostanie z niczym, a perspektywa dotarcia do Reeda oddali się jeszcze bardziej. (...) Nie mogła zmusić go do współpracy. Wiedziała o tym aż nazbyt dobrze. Mogła jednak spróbować sprawić, by uznał, że ma w tej relacji coś do zyskania, a zatem również powód, by jej nie odrzucać. Musiała dać mu poczucie, że choć przez chwilę pozostaje na straconej pozycji, wciąż posiada informacje, które mogą okazać się dla niego przydatne. Była to cienka nić, na której zamierzała zawiesić wszystkie swoje nadzieje, choć sama myśl o współpracy z najemnikiem wywoływała w niej nieprzyjemny ucisk. Perspektywa przekazywania mu kolejnych informacji, stopniowego uchylania drzwi do spraw, które wolałaby zachować dla siebie, budziła w niej niemal fizyczną odrazę.
komentarz od:Milo Rivera, ndz lis 22, 2026 12:56 pm
Nie przyznano odznaki Bartender just for you dla użytkownika Cree Bellerose .
Wskazany użytkownik już posiada tę odznakę.