27 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
173 cm
rejestratorka w Mount Sinai Dental
Awatar użytkownika
and all at once, summer collapsed into fall
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3os.
czas narracjizazwyczaj przeszły
postać
autor

Tequila. To słowo znała bardzo dobrze i wiedziała, z czym to się piło. Niespecjalnie obchodziły ją jakieś aromaty, jej mało wybredne podniebienie pewnie nawet by tego nie wyczuło. Uśmiechnęła się szeroko, licząc już na dobrą zabawę, ale po chwili jej mina zrzedła. Jednak nie? Wydęła dolną wargę, a oczy przybrały wyraz spojrzenia smutnego szczeniaczka. Oczywiście, szczeniaczki bardzo lubią tequilę. Siostra nie pozostawiła jej jednak długo w niepewności. Słysząc whisky, Chrissy wzruszyła ramionami i znów się ożywiła. Może być. Do wybrednej jej przecież daleko.
- Okej - znów się uśmiechnęła, choć może nie tak szeroko, jak wtedy, gdy usłyszała o tequili. Przejęła przeznaczoną dla niej szklankę i upiła z niej niewielki łyk. Skrzywiła się, ale tylko odrobinę. Przełknęła na tyle szybko, by jak najmniej poczuć smak. Alkohol nie miał być smaczny, nie potrzebowała tego.
Śladem siostry ruszyła w stronę kanapy. Ze skinieniem głowy wyrażającym wdzięczność sięgnęła po koc. Na kanapie rozsiadła się wygodnie - wyciągnęła nogi w bok, wzdłuż siedzenia, zostawiając jednak nieco miejsca dla Celeste, by mogła usiąść obok niej; stopy zwisały jej swobodnie za oparciem kanapy, a koc okazał się na tyle duży, że była w stanie przykryć je z jednej strony, a z drugiej zaoferować jeszcze kawałek dla siostry. Szklankę umościła na kolanach, obejmując ją dłońmi. Przy odrobinie szczęścia nie nasączy kaszmirowego kocyka brunatny napojem.
- To gdzie jeździłaś? - spytała, wyginając głowę, by móc spojrzeć na blondynkę. - Widziałaś coś fajnego? Może uda ci się kiedyś zabrać ze sobą osobę towarzyszącą? - oczywiście miała na myśli siebie. Nic jej nie było wiadomo o innym potencjalnym towarzyszu w życiu Celeste, więc nawet nie dopuściła tej opcji do głosu. Sama rzadko kiedy wyściubiała nos poza Toronto, najczęściej było to wtedy, gdy jechała w odwiedziny do domu rodzinnego. Nie pogardziłaby wycieczką do Nowego Jorku, czy nawet Ottawy, albo w sumie gdziekolwiek, gdzie Cel akurat miałaby robić interesy. Nawet by jej tam za bardzo nie przeszkadzała! Potrafiła zająć się sama sobą. Szybko też nawiązywała nowe znajomości, więc jakby poszła w miasto, to z siostrą zobaczyłyby się pewnie dopiero przed lotem powrotnym. Tyle tylko, że potrzebowała sponsora. Pieniądze były jedyną zaletą jej eks i jakby jej z nim źle nie było, to czasami za nimi tęskniła.

Celeste Williams
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
konewka
lanie wody, sterowanie moją postacią, brak tworzenia punktów zaczepienia dla odpowiedzi, stanie w miejscu z akcją
40 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
172 cm
udzialowczyni większościowa Northbridge Capital Partners
Awatar użytkownika
in the midst of life we are in death.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Chrissy Williams


Celeste spojrzała na siostrę znad szklanki, przytrzymując na niej wzrok przez krótką chwilę. Pytanie wywołało ledwie dostrzegalne drgnięcie kącika ust, choć trudno było uznać je za pełnoprawny uśmiech. Przesunęła kciukiem po chłodnej powierzchni szkła, po czym upiła niewielki łyk whiskey. Nie widziała niczego szczególnie niezwykłego w propozycji wspólnego wyjazdu. Nie należała jednak do osób, które podejmowały podobne decyzje pod wpływem chwilowego impulsu, nawet jeśli sam pomysł nie budził jej sprzeciwu.
– Głównie tam, gdzie akurat jest coś do załatwienia. Kilka miast, kilka spotkań, kilka hoteli. W pewnym momencie wszystkie wyglądają tak samo. – Upija niewielki łyk bursztynowego trunku, obracając szklankę w palcach.
Podróże służbowe rzadko miały w sobie cokolwiek z romantycznej wizji wielkiego świata, którą tak chętnie przypisywano ludziom obracającym się w kręgach międzynarodowego biznesu. Za fasadą luksusowych hoteli, prywatnych transferów i eleganckich restauracji kryła się zwykle ta sama, pozbawiona większych sentymentów rutyna. Lotniska, zamknięte gabinety, poufne rozmowy i twarze, których nazwiska należało zapamiętać, nawet jeśli nie wszystkie zasługiwały na zaufanie. Miasta przesuwały się za przyciemnionymi szybami samochodów, oglądane przelotnie, bez większego zainteresowania. Czasem zostawało kilka godzin wieczorem, wystarczająco dużo, by odwiedzić dobre miejsce i napić się czegoś przyzwoitego, ale zbyt mało, by naprawdę gdziekolwiek być. Celeste nie podróżowała po to, by zbierać wspomnienia. Zazwyczaj przywoziła ze sobą ustalenia, podpisane dokumenty i kolejne nazwiska, które z różnych powodów warto było mieć na uwadze. Reszta stanowiła jedynie dekorację.
Przyjęła od Chrissy kawałek koca, przesuwając jego brzeg na własne kolana. Kaszmir miękko ułożył się na materiale spodni, niemal nie stawiając oporu pod jej dłonią. Był lekki, a jednocześnie przyjemnie ciepły. Celeste lubiła takie przedmioty. Nie potrzebowała dla nich szczególnego uzasadnienia poza jakością wykonania i przyjemnością, jaką dawało korzystanie z nich. Wnętrze domu również podporządkowano podobnej zasadzie. Nic nie musiało ostentacyjnie przypominać o swojej wartości, ponieważ wystarczyło przyjrzeć się materiałom, proporcjom i wykończeniu. Ciemne drewno zabudowy pochłaniało część światła, kamienne powierzchnie odbijały je dyskretnymi refleksami, a starannie dobrane tkaniny łagodziły surowość całej kompozycji.
W kominku płomienie poruszały się spokojnie za grubą taflą szkła. Ogień nie trzaskał głośno, nie domagał się uwagi; stanowił raczej stały element wieczornego krajobrazu, rzucając ciepłe refleksy na podłogę i dolną część mebli. Z miejsca, w którym siedziała, Celeste widziała jego odbicie na wypolerowanym blacie stolika oraz w szkle odstawionej na nim szklanki. Wszystko sprawiało wrażenie przemyślanego, choć nie wymuszonego. Dom nie był przestrzenią, w której należało zachowywać ostrożność w obawie przed naruszeniem idealnie urządzonej scenografii. Miał być wygodny, a wygoda, wbrew pozorom, nie wymagała rezygnacji z estetyki. Wystarczyło wiedzieć, za co warto zapłacić.
Przeniosła wzrok na siostrę. Chrissy zdążyła już zagospodarować znaczną część kanapy, a kaszmirowy koc, który jeszcze przed chwilą spoczywał na oparciu, stał się wspólnym przykryciem. Celeste poprawiła jego brzeg, by nie zsunął się z kolan, po czym odstawiła szklankę na stolik. Nie miała nic przeciwko takiemu układowi. Wręcz przeciwnie. W jej codziennym otoczeniu ludzie rzadko pojawiali się bez konkretnego powodu. Nawet relacje towarzyskie potrafiły szybko nabierać charakteru wymiany uprzejmości, przysług i starannie odmierzanych deklaracji. Przy Christine nie musiała zastanawiać się, czy każde kolejne zdanie zostanie właściwie odebrane, ani doszukiwać się ukrytych intencji w pozornie niewinnym pytaniu. Jej bezpośredniość, czasami męcząca, miała przynajmniej tę zaletę, że nie pozostawiała wiele miejsca na niedomówienia.
Wróciła myślami do wcześniejszego pytania. Nie widziała szczególnych przeszkód, by następnym razem zabrać siostrę ze sobą, choć nie zamierzała z góry podporządkowywać wyjazdu jej oczekiwaniom. Nie miała potrzeby sprawowania nad Christine opieki ani organizowania jej czasu wolnego. Znała ją na tyle dobrze, by zakładać, że nawet pozostawiona na kilka godzin sama w obcym mieście nie będzie szczególnie narzekać na brak zajęcia. Być może wróciłaby z kilkoma nowymi znajomościami i torbą zakupów, ale to już pozostawało poza zakresem zainteresowania Celeste.
– Mogę cię kiedyś zabrać. – Powiedziała bardziej wprost, po czym zerknęła na nią z cieniem rozbawienia. – Ale musisz liczyć się z tym, że przez większość dnia będziesz musiała organizować sobie czas sama.
Nie była to jeszcze obietnica konkretnego wyjazdu, tym bardziej że podobne plany rzadko powstawały u niej pod wpływem chwili. Nie wykluczała jednak takiej możliwości. Towarzystwo Christine mogło okazać się całkiem przyjemną odmianą, choć nie oznaczało to, że Celeste zamierzała rezygnować z własnych przyzwyczajeń czy dostosowywać do niej każdego elementu podróży. Znała siostrę wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że nie potrzebuje szczególnej zachęty do organizowania sobie czasu. Za dużymi przeszkleniami basen i ogród pozostawały pogrążone w ciemności, a odbicie salonu sprawiało wrażenie, jakby cały dom zamknął się we własnej, odrębnej przestrzeni. W kominku dogasały kolejne płomienie, rzucając ciepłe refleksy na kamienne powierzchnie i miękką tapicerkę kanapy. Celeste oparła się nieco wygodniej, choć nawet w takich okolicznościach nie traciła swojego zwyczajowego opanowania. Nie należała do osób, które łatwo zapominały o otoczeniu i pozwalały sobie na całkowite rozluźnienie. Obecność Christine nie wymagała od niej jednak szczególnej uwagi ani nie zmuszała do podtrzymywania konwersacji za wszelką cenę. Mogły po prostu spędzić wieczór w swoim towarzystwie, bez potrzeby nadawania mu większego znaczenia.
paprotka
AI, płytkich dialogów, ubogiej introspekcji i jednowymiarowej charakterystyki postaci
ODPOWIEDZ

Wróć do „#18”