Dlaczego nie posłuchałeś profesora?, zapytał go wcześniej Coen. Korytarze University of Toronto stawały się niemal puste - wiedział, że byli sami, brodząc w szarości rozpylonej pomiędzy szkieletami ścian. Żaden z nich nie zapalił światła. Spojrzenia, które rzucali, ginęły jak na dnie studni. Westchnął z przesuwającym się po języku rozdrażnieniem,
gdybym posłuchał, stałbym się taki sam. Zagryzł wnętrze policzka. Jeśli rozpocznie podspecjalizację, utraci, jak większość z nich, kontakt z rzeczywistością. Wszyscy, dumni eksperci od jednego przypadku. Fotografie. Relacje. Artykuły. Nikt nie chciał, w zamian za to, wykonać zdjęcia pękniętej dwunastnicy - nikt nie poruszał się, widząc ropnia, od którego ktoś nie mógł znaleźć sobie miejsca, zbijając fale gorączki oraz dreszczy, jakie ogarniały bez przerwy jego ciało, nikogo nie rozczuliło zapalenie pęcherzyka żółciowego i napad bólu, który szarpał się w gardle aż do krzyku. Medycyna miała od zawsze własny łańcuch pokarmowy. Nikt nie gratulował lekarzowi, który pełnił dyżur na oddziale ratunkowym, że zdążył wykryć tętniaka, że równie szybko wychwycił rozwijający się udar mózgu czy zawał mięśnia sercowego - dziękowano w zamian za to specjalistom, do jakich pacjent docierał już na końcu swojej drogi, przesyłając im kwiaty i nadsyłając listy, wyrażając w ten sposób swoją wdzięczność.
Bawiły go identyczne zależności. Nie chciał stać się lwem ani orłem, był prędzej półdzikim kundlem, który obnażał zęby, podrywając zasłonę swoich warg, który nie chciał dotyku - ale za każdym razem cicho i nienachalnie powracał do swojego legowiska. Był czymś nieokrzesanym. Wściekłym.
Tym razem złość w nim ostygła. Nie był dłużej znużony wykładami na temat leczenia żywieniowego, przeciął tę pępowinę, jak sądził, w ostatniej chwili, zanim przedawkował porcje informacji, które bezczelnie uznał za niepotrzebne, aby zaprzątać sobie nimi pamięć. Nigdy nie koncentrował się przez długi czas, gdy uważał, że nie wymaga tego sytuacja - był zawsze bardzo wybiórczy. W tej chwili coś się zmieniło, nie wiedział już, czy była to tylko prosta wymiana zdań, czy był to wzrok, który kilka razy zatrzymał się na krzywiznach drugiej twarzy, czy sam fakt, że
cokolwiek było w stanie obecnie wyrwać go z marazmu. Bez względu na to, co było główną przyczyną, spodobał mu się ten układ. Nie słyszał nawet obsługi, szurania kroków w tętnieniu których oddalał się cudzoziemiec, wibracji wyciszonego telefonu, który zwiastował, że Hayward mu odpisał. Nie bał się. Potrafił kogoś szanować i równocześnie nie odczuwać przed nim strachu. Był przekonany, że brakowało mu pokładów wyczucia i elegancji, które wypełniał zawsze na poziomie podstawowym. Z drugiej strony - byłby tylko kretynem, gdyby postanowił urządzić sobie pokaz. Czyjaś uwaga była cenną walutą, ale nigdy nie można było o nią walczyć.
To widać. Identyfikator potwierdzał oczywistość, że nie byli uczestnikami tego samego wydarzenia. Możliwe, że tak naprawdę nie mieli ze sobą nic wspólnego - poza jednym, wypalonym papierosem, którego perspektywa zaczęła aktualnie majaczyć w ich rozmowie.
Pomimo tego, bez względu na wszystko inne - ciekawiła go.
-
Nie wymagam zapłaty - odparł cicho, podrywając równocześnie kąciki ust do góry, było coś bardziej prowokującego niż serdecznego w sposobie, w jaki zazwyczaj się uśmiechał -
ale jakaś odmiana mogłaby być przyjemna - zgodził się natychmiast. Potrzebował stąd wyjść, potrzebował odpocząć, chociaż na krótki moment, chociaż na jeden wykład, który wydawał się dłużyć w nieskończoność. Męczyło go udawanie. Męczyły go gry społeczne, pytania, na które tak naprawdę nikt nie chciał wysłuchiwać odpowiedzi, męczyły go pozdrowienia, bo tak naprawdę prawie żaden ich autor nie miał zamiaru życzyć komuś dobrze. Zmienił chwyt swojej dłoni, oplatając nieco szczelniej paczkę papierosów. Był gotowy do drogi - wstał, poprawiając jeszcze materiał garnituru. Nie wyobrażał sobie chwili, w której rozstałby się z tytoniem. Nie palił drastycznie dużo, nie mógł i nie powinien z powodu choroby odciskającej piętno na jego rodzinie. Nie miał nigdy na myśli samego w sobie faktu, aby za każdym razem ratować się papierosem, chodziło dużo bardziej o możliwość, że mógł to zrobić w dowolnej, wybranej przez siebie chwili. Ruszył przez pomieszczenie, przesuwając się pomiędzy sylwetkami innych osób. Nie spieszył się. Nie musiał.
-
Człowiek potrzebuje naprawdę niewielu rzeczy, żeby sobie poradzić przynajmniej z częścią problemów, jakie napotyka w swoim życiu. - Rzucił swobodnie w trakcie ich wędrówki. -
Przypominają o tym podobne sytuacje - dodał wymownie, podkreślając ironię ich spotkania. Dyżur nie był dyżurem bez telefonu, ładowarki, zamówienia na wynos i innych podstawowych, zabieranych ze sobą rekwizytów. Powtarzał, że w innych kwestiach zawsze sobie poradzi, musi mieć mimo tego w zasięgu odpowiedni ekwipunek, inaczej okaże się bezsilny.
Drzwi ustąpiły, wypuszczając ich z budynku. Mógł znowu patrzeć na miasto, na wysuniętą, smukłą architekturę dzielnicy finansowej. W pobliżu rosło kilka drzew oraz roślin umieszczonych w betonowych donicach, które, całkowicie bezskutecznie próbowały przełamać surowe i bezduszne spojrzenia szklanych brył. Wyglądały jak setki lśniących owadzich oczu. Oderwał swoje spojrzenie, bez słowa zaproszenia wyciągając paczkę papierosów do kobiety. W drugiej z rąk trzymał zapalniczkę.
Celeste Williams