MAPLE HEARTS | PBF

#tutaj #tagi #wyróżniające #ważne #punkty #szukammęża #niechwidza #czego #szukasz
"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.""Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.""Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."

#biedna_rodzina #Hillbilly_Elegy #rodzeństwo

Niewielkie mieszkanie w Rexdale, w którym się wychował, wyglądało tak, jakby od kilkudziesięciu dobrych lat nie przeprowadzono w nim żadnego najmniejszego remontu – w istocie było to prawdą. W każdym z czterech małych pokoi ze ścian odchodziły pożółkłe od tytoniowego dymu tapety, a dziury w podłogowych listwach zdawały się być idealnymi kryjówkami dla mysz i robactwa, które raz na jakiś czas lubiło wychodzić na światło dzienne. Zwłaszcza w kuchni, gdzie na dużym, krzywym stole i w umywalce zalegały nieumyte naczynia z resztkami najtańszego jedzenia. To był widok, do którego każdy z domowników zdążył przywyknąć. Brudne talerze i śmieci znikały zwykle wtedy, gdy sprzątaniem zajęło się któreś z piątki rodzeństwa. Wiecznie nadąsany i cuchnący spirytusem ojciec omijał cały ten burdel szerokim łukiem, a matka od zajmowania się dziećmi oraz domem wolała puszczane w telewizji reality-show i przeciwbólowe leki.

Rodzina luźno inspirowana tą z „Elegii dla bidoków”. Było źle, ale żeby nie było jeszcze gorzej, wszyscy stali za sobą murem, co by się nie działo i czego by ktoś nie odwalił. Zwłaszcza matka czy ojciec. Percy był najstarszy z rodzeństwa, robił więc jako dzieciak za trzeciego rodzica i czuwał, żeby im w miarę możliwości nie brakowało chleba, co było lekko mówiąc niemałym wyzwaniem. On wyszedł na ludzi, wiedzie mu się nawet lepiej niż dobrze, a reszta? Może też wyszli na prostą, a może wcale nie – up to you. Fajnie jakby jedno z rodzeństwa mimo wszystko nie zostawiło uzależnionej matki samej, która jeszcze żyje i nadal gdzieś tam się nią przejmowało czy zajmowało. Percy odciął się od tego wszystkiego zaraz po wyjeździe na studia, więc można mu to mieć za złe, że przestał się interesować i mieć dla nich tyle czasu co wcześniej, ale wszystko zależy od tego jakie obecnie są relacje między całą piątką. Najważniejszy punkt zaczepienia jest taki, że byli dla siebie wsparciem i robili wszystko, żeby te najgorsze czasy jakoś wspólnie przeżyć.

#zrodzinąwyglądasięnajlepiejtylkonazdjęciach #rywalizacjaosercetatusia #patchworkfamily #dramy
Tata zbyt szybko znalazł sobie zastępstwo dla mojej mamy. Jak się później okazało, nie tylko Twoja mama wkradła się do jego serca, ale Ty także stałeś się dla niego priorytetem. Nawet większym ode mnie. Wiem, że to dlatego, bo jesteś chłopakiem, co z miejsca stawia Cię w lepszym świetle, ale i tak do tej pory nie potrafię zrozumieć Twojego fenomenu. Ani się z tym pogodzić, kiedy widzę, jak ojciec przygotowuje Cię do objęcia rodzinnego interesu, jakim jest jego oczko w głowie - Ironcrest Development - prężnie działająca firma deweloperska.
Zawsze darliśmy ze sobą koty, nie potrafiąc rozmawiać o uczuciach, mojej przyszłości w firmie oraz zazdrości, która kiełkuje we mnie odkąd zamieszkaliśmy z Wami na farmie na obrzeżach Toronto. I trudno mi przyznać, że zarówno Twoja mama, jak i Wasza stadnina koni podbiła moje serce, na zawsze pozostawiając po sobie ślad. Nawet po tym, jak małżeństwo naszych rodziców zostało rozwiązane w okolicach moich dwudziestych urodzin. Od tamtego czasu rzadko przyjeżdżam już w odwiedziny do mamy, którą stała się w ciągu tych kilkunastu lat mieszkania pod jednym dachem. Wybrałam tatę. A tata wciąż wybiera Ciebie.

#WESTERNRIDING #OLDMONEY #RANCZO #RODEO #RODZINA #KONIE #TRAUMA

Dykmanowie nie należą do ludzi, którzy budują rodzinę wokół ciepła. Budują ją wokół obowiązku. Golden Horseshoe Ranch od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych rancz południowego Ontario — miejscem starszym mentalnie niż otaczający je świat, przesiąkniętym zapachem skóry, końskiego potu i holenderskiego uporu pionierów, którzy nauczyli swoje dzieci, że ziemia nigdy nie wybacza słabości.

My tworzyliśmy centrum czegoś, co nigdy nie powinno zostać zapomniane.

My tworzyliśmy kraj.

Ranczerzy, hodowcy, jeźdźcy i pionierzy podobni Dykmanom budowali północ ciężarem własnych kręgosłupów, dłoniami popękanymi od pracy i organizmami podporządkowanymi ziemi. Nawet dziś w tej rodzinie więcej mówi się o wytrzymałości konia niż o ludzkich emocjach.

Szukam członków rodziny Dykman — rodzeństwa, kuzynostwa, starszego pokolenia, ludzi związanych z ranczem przez krew, nazwisko albo wieloletnią lojalność wobec Golden Horseshoe Ranch. Interesują mnie postacie wychowane w świecie western ridingu, rodeo, hodowli i ciężkiej pracy; osoby charakterne, dumne, czasem psychicznie pokiereszowane przez środowisko, które wymagało funkcjonowania ponad własne siły.

Mogą to być byli mistrzowie aren, obecni trenerzy, hodowcy, właściciele ziemscy, czarne owce rodziny, ludzie próbujący odciąć się od ranczerskiego życia albo przeciwnie — ci, którzy traktują Dykmanów niemal jak ostatni bastion starej Kanady. Relacje rodzinne mogą być toksyczne, lojalne, zimne, brutalne lub pełne niewypowiedzianego przywiązania. Zależy mi przede wszystkim na ciężarze wspólnej historii oraz poczuciu, że ta rodzina została wychowana bardziej przez konie i obowiązek niż współczesny świat.

Będzie krótko, zwięźle i na temat - poszukuję środkowej siostry, która wraz z Kirą ii April dorastała w eleganckim, prawniczym świecie Finchów. Wszystkie trzy od najmłodszy lat musiały liczyć się z tradycją i naciskiem na reputację, jednak w dużej mierze przeważała w nich osobista ciekawość, bunt wobec narzuconych norm i potrzeba eksplorowania życia na własnych zasadach. Druga córka państwa Finch może być równie zbuntowana, co jej siostry, ale wcale nie musi. Może właśnie jako jedyna odnalazła się wśród oczekiwań rodziców i podążyła ich śladami, wybierając prestiżową ścieżkę? To już zależy od ciebie!

preferowany wiek: 27-29;

na dogadanie szczegółów zapraszam na dc: bubek2094

Szukam dla Coven dwóch braci!

Rodzeństwo Bremersów zostało wychowane właściwie tylko przez ojca, bo matka zniknęła z ich życia, kiedy Coven miała osiem lat. Nieoficjalna wersja dla sąsiadów - wyszła z domu po mleko i już nie wróciła. Oficjalnie - po prostu odeszła z jakimś gachem i tyle ją widziano. Pan Bremers nie należał może do ojców roku, ale robił wszystko, co w jego mocy, żeby zapewnić dzieciom fajne dzieciństwo i normalne życie. Pracował, ogarniał dom, pilnował, żeby nikomu niczego nie brakowało i żeby żadne z nich nie wpakowało się w poważne kłopoty. Nie zawsze to wychodziło, ale patrząc na efekt końcowy, udało się całkiem nieźle!
Cała trójka od zawsze było ze sobą blisko. Zniknięcie matki, zamiast rozdzielić, tylko jeszcze bardziej ich do siebie zbliżyło. W pewnym sensie musieli na siebie bardziej liczyć, skoro w ich życiu zabrakło jednej z najważniejszych osób. I chociaż każde z nich już dawno wyprowadziło się z rodzinnego domu, to wciąż utrzymują ze sobą bardzo silną więź. Wspierają się, trzymają razem i niezależnie od tego, co się dzieje, zawsze stają po swojej stronie!

Jestem na forum długo, napisałam już trochę postów i nigdzie się nie wybieram. Lubię rodzinne fabuły, więc zależy mi na tym, żeby ta relka naprawdę istniała i żebyśmy mogli wspólnie ogarniać jakieś fajne gierki

starszy brat 28-34;
młodszy brat 22-26;

na dogadanie szczegółów zapraszam na dc: bubek2094

#ojciecicórka #coparenting #nastolatka #rodzina #parentyfikacja101 #dramatobyczajowy #humor #więź
Do dziś nie jestem pewien, kiedy dokładnie przestałaś być małą dziewczynką, która zasypiała mi na ramieniu podczas oglądania filmów dokumentalnych o galaktykach i mrówkach, i stałaś się osobą, która potrafi dopilnować żebym spożył na śniadanie coś jeszcze oprócz kawy, wziął leki na alergię i opłacił ubezpieczenie za samochód.
Musiałaś dorosnąć szybciej, niż powinno dorastać jakiekolwiek dziecko, i widziałaś więcej niż powinnaś jako kilkulatka. Moje sukcesy, kiedy wydawało się, że świat stoi przede mną otworem. Moje porażki, kiedy okazało się, że zwyczajnie nie wystarcza mi odwagi albo wytrwałości. Rozwód. Wyprowadzkę. Wieczory, które spędzałem na tarasie z kolejnym piwem i twarzą skrytą w dłoniach. Mój pusty, wbity w niebo wzrok, jakbym próbował odnaleźć prawdę ukrytą między gwiazdami, zamiast wreszcie zejść na ziemię.
Nie, nigdy nie przestałem być Twoim ojcem. Ale czasami mam wrażenie, że Ty już dawno nauczyłaś się być dojrzalsza ode mnie.

Teraz to Ty próbujesz mnie przekonać, że może pora wreszcie zebrać się na odwagę i ściągnąć tego tindera. To Ty przypominasz mi o konieczności snu, kiedy znów zarywam noc ślęcząc nad sprawdzianami moich uczniów. To Ty przewracasz oczami, kiedy próbuję udawać, że trzy puszki po piwie na stole pojawiły się tam samoczynnie. Za każdym razem każde moje kłamstwo potrafisz zdemaskować dosłownie jednym spojrzeniem.
A mimo to pozostajesz najważniejszą osobą w moim życiu. Mamy swoje rytuały. Wspólne żarty, których nikt poza nami nie rozumie. Nocne wypady po jedzenie. Rozmowy prowadzone w samochodzie, kiedy łatwiej patrzeć w niebo przez szyberdach, niż sobie nawzajem w oczy. Czasem nadal siedzimy obok siebie w milczeniu przez całe godziny. I tyle wystarczy.

Coraz bardziej boję się tylko jednej rzeczy.
Że odziedziczyłaś po mnie o wiele więcej, niż tylko zawadiacki uśmiech i inteligencję.