͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Lowen "Lonnie" Graves
data i miejsce urodzenia
31/10/1999 I Toronto, Kanadazaimki
she/herzawód
opiekunka medycznamiejsce pracy
Lakeshore Lodgeorientacja
labels are for clothesdzielnica mieszkalna
Malvernpobyt w toronto
od urodzeniaumiejętności
Dobrze radzi sobie w opiece nad osobami starszymi, potrafi zachować spokój w trudnych sytuacjach, jest cierpliwa, jest dobrą obserwatorką, potrafi słuchać bez oceniania, szybko adaptuje się do nowych warunków, jest lojalna, sprawnie tuszuje prawdziwe emocje, zna zasady savoir-vivre, świetnie radzi sobie z obsługą aparatu, jest dobrą organizatorką (szczególnie jeśli chodzi o imprezy i wyjazdy), poza angielskim płynnie zna francuski, hiszpański i włoski, ma dobrą pamięć do szczegółów słabości
Kompletnie nie radzi sobie z obsługą nowoczesnych sprzętów AGD i gotowaniem, przyjmowaniem komplementów, mówieniem o sobie, planowaniem przyszłości, nawiązywaniem bliskich relacji, proszeniem o pomoc, dbaniem o własne zdrowie, kontrolowaniem wydatków, ufaniem własnym decyzjom, konfrontacją z przeszłością, przyjmowaniem krytyki, byciem wobec siebie wyrozumiałąFebruary 8, 2026
Do siebie - tej, która była pewna, że wie, co robi.
I tej, która będzie musiała z tym żyć.
Zastanawiam się, w którym momencie dokładnie wszystko wymknęło się spod kontroli.
Czy to był ten pierwszy raz, kiedy pozwoliłaś, żeby spojrzenie znaczyło więcej, niż powinno? Czy moment, w którym uwierzyłaś w słowa, które nigdy nie powinny paść? A może dopiero wtedy, gdy było już za późno, żeby się wycofać - ale nadal udawałaś, że jeszcze możesz?
Chciałabym powiedzieć, że to był jeden błąd. Jedna decyzja. Coś, co dałoby się wskazać i nazwać.
Ale to nie tak działa.
To było coś, co rosło powoli. Wślizgnęło się w każdą lukę, w każdą wątpliwość, aż w końcu stało się czymś, czego nie potrafiłaś już zatrzymać.
Pamiętasz, jak to się zaczęło?
Oczywiście, że pamiętasz.
Od spojrzeń, które trwały odrobinę za długo.
Od słów, które nigdy nie powinny paść.
Od tej głupiej pewności, że tym razem to coś więcej niż chwilowa słabość.
Byłaś taka pewna, że nie jesteś tylko epizodem.
A potem wszystko zaczęło się sypać - tylko że nie spektakularnie. Nie od razu. Najpierw były kłamstwa, które mówiłaś sama sobie. Potem te, które mówił on. A na końcu prawda, której nikt nie chciał słuchać.
I nagle wszyscy wiedzieli.
Twoje nazwisko nie znaczy już tego, co kiedyś. Teraz jest tylko dodatkiem do historii, którą ludzie opowiadają o tobie bez zastanowienia za twoimi plecami.
Wersji uproszczonej. Wygodnej.
Ta, która rozbiła rodzinę.
Ta, przez którą prawie zginął.
To zabawne, jak łatwo ludzie układają historię w coś prostego. W coś, co da się zamknąć w jednym zdaniu.
Szkoda tylko, że to nie jest prawda.
Nie będę ci tłumaczyć, jak było. Ty wiesz. Problem w tym, że to już nie ma znaczenia.
ON PRZEŻYŁ.
To zdanie wraca częściej, niż powinno. Jakby miało coś tłumaczyć. Jakby cokolwiek naprawiało.
Nie naprawia.
Jego życie potoczyło się dalej - zmienione, może trudniejsze, ale nadal jego. Moje zatrzymało się dokładnie w tym miejscu, w którym wszystko się skończyło.
I nie było żadnego od nowa.
Nie wyjechałam. Nie zniknęłam.
Zostałam.
Może to kara.
A może po prostu nie miałam dokąd pójść.
Toronto zawsze było moim domem. Miejscem, w którym wszystko się zaczęło - i w którym wszystko się rozpadło. Myślałam kiedyś, że po tym wszystkim będę musiała zniknąć. Wyjechać gdzieś, gdzie nikt nie zna mojego nazwiska.
Nie zrobiłam tego.
Zamiast tego zostałam tutaj, w tym samym mieście, w którym ludzie pamiętają aż za dobrze.
Praca w domu opieki miała być tymczasowa. Miała być sposobem na przetrwanie, niczym więcej.
Została.
Bo tam nikt nie pyta o przeszłość. Tam nie liczy się, kim byłaś - tylko czy jesteś w stanie zostać, kiedy jest trudno.
To chyba jedyna rzecz, która mi jeszcze wychodzi.
Ludzie na końcu życia nie kłamią. Nie mają już po co.
Czasem myślę, że powinnam była trafić tam wcześniej.
Czasem myślę, że to kara.
Najgorsze jest to, że zaczynam się przyzwyczajać.
Do ciszy.
Do tego, że nikt już nie patrzy tak jak kiedyś.
Do wersji siebie, której nigdy nie chciałam poznać.
To powinno być trudniejsze.
A jednak z każdym dniem jest trochę łatwiej udawać, że to wszystko ma sens.
Może właśnie tak to działa.
Nie wielkie decyzje, nie dramatyczne momenty - tylko powolne godzenie się z tym, kim się stałaś.
Więc jeśli jeszcze gdzieś tam jesteś - powiedz mi tylko jedno.
W którym momencie przestałaś być tą, którą miałaś być a zaczęłaś być mną?
- Lowen
Więzienia uniknęła wyłącznie za sprawą wpływowych rodziców. Otrzymała wyrok w zawieszeniu oraz wysokie odszkodowanie do zapłacenia. Straciła również prawo jazdy i przez najbliższe pięć lat nie może ubiegać się o nowe
Po zakończeniu sprawy rodzice wyrzucili ją z domu, co zmusiło ją do podjęcia pracy i wynajęcia małego mieszkania. Choć powoli zaczyna się z tym oswajać, wciąż tęskni za dawnym życiem i luksusem, do którego była przyzwyczajona
Ma zwyczaj zostawania po pracy dłużej, niż musi. Cisza w domu opieki jest łatwiejsza niż cisza we własnym mieszkaniu
Jest zaskakująco cierpliwa wobec obcych i zupełnie pozbawiona tej cierpliwości wobec siebie
Nie wierzy, by ponownie była w stanie kogoś pokochać, a słowo miłość w ogóle nie przechodzi jej przez gardło
Przed wypadkiem zajmowała się organizowaniem imprez
Nigdy nie kończy seriali, zazwyczaj traci zainteresowanie na ostatnim sezonie
Jej największą pasją jest fotografia. Używa starego analogowego aparatu, a odbitki trzyma w zwykłym pudełku zamiast w albumie. Sama jednak konsekwentnie unika obiektywu, kiedy ktoś próbuje zrobić jej zdjęcie
Ma dwa szczury o imionach Lumos i Nox. Nazwała je po zaklęciach z Harry’ego Pottera, do którego ma większą słabość, niż przyznaje na głos
Nie lubi niespodzianek, nawet tych pozytywnych
Fanka ostrego jedzenia
Ma niewielką bliznę na łuku brwiowym, będącą pamiątką po wypadku, do którego doprowadziła. Nigdy nie zakrywa jej makijażem, traktując ją jako jedyny dowód prawdy, której nikt nie chce słuchać
Dużo pali, szczególnie gdy jest zestresowana. Dawniej sięgała jedynie po Du Maurier Distinct, teraz zazwyczaj wybiera niebieskie Nexty
Od wypadku prowadzi dziennik, bo tylko w ten sposób jest w stanie uporządkować to, czego nie potrafi powiedzieć na głos
Do siebie - tej, która była pewna, że wie, co robi.
I tej, która będzie musiała z tym żyć.
Zastanawiam się, w którym momencie dokładnie wszystko wymknęło się spod kontroli.
Czy to był ten pierwszy raz, kiedy pozwoliłaś, żeby spojrzenie znaczyło więcej, niż powinno? Czy moment, w którym uwierzyłaś w słowa, które nigdy nie powinny paść? A może dopiero wtedy, gdy było już za późno, żeby się wycofać - ale nadal udawałaś, że jeszcze możesz?
Chciałabym powiedzieć, że to był jeden błąd. Jedna decyzja. Coś, co dałoby się wskazać i nazwać.
Ale to nie tak działa.
To było coś, co rosło powoli. Wślizgnęło się w każdą lukę, w każdą wątpliwość, aż w końcu stało się czymś, czego nie potrafiłaś już zatrzymać.
Pamiętasz, jak to się zaczęło?
Oczywiście, że pamiętasz.
Od spojrzeń, które trwały odrobinę za długo.
Od słów, które nigdy nie powinny paść.
Od tej głupiej pewności, że tym razem to coś więcej niż chwilowa słabość.
Byłaś taka pewna, że nie jesteś tylko epizodem.
A potem wszystko zaczęło się sypać - tylko że nie spektakularnie. Nie od razu. Najpierw były kłamstwa, które mówiłaś sama sobie. Potem te, które mówił on. A na końcu prawda, której nikt nie chciał słuchać.
I nagle wszyscy wiedzieli.
Twoje nazwisko nie znaczy już tego, co kiedyś. Teraz jest tylko dodatkiem do historii, którą ludzie opowiadają o tobie bez zastanowienia za twoimi plecami.
Wersji uproszczonej. Wygodnej.
Ta, która rozbiła rodzinę.
Ta, przez którą prawie zginął.
To zabawne, jak łatwo ludzie układają historię w coś prostego. W coś, co da się zamknąć w jednym zdaniu.
Szkoda tylko, że to nie jest prawda.
Nie będę ci tłumaczyć, jak było. Ty wiesz. Problem w tym, że to już nie ma znaczenia.
ON PRZEŻYŁ.
To zdanie wraca częściej, niż powinno. Jakby miało coś tłumaczyć. Jakby cokolwiek naprawiało.
Nie naprawia.
Jego życie potoczyło się dalej - zmienione, może trudniejsze, ale nadal jego. Moje zatrzymało się dokładnie w tym miejscu, w którym wszystko się skończyło.
I nie było żadnego od nowa.
Nie wyjechałam. Nie zniknęłam.
Zostałam.
Może to kara.
A może po prostu nie miałam dokąd pójść.
Toronto zawsze było moim domem. Miejscem, w którym wszystko się zaczęło - i w którym wszystko się rozpadło. Myślałam kiedyś, że po tym wszystkim będę musiała zniknąć. Wyjechać gdzieś, gdzie nikt nie zna mojego nazwiska.
Nie zrobiłam tego.
Zamiast tego zostałam tutaj, w tym samym mieście, w którym ludzie pamiętają aż za dobrze.
Praca w domu opieki miała być tymczasowa. Miała być sposobem na przetrwanie, niczym więcej.
Została.
Bo tam nikt nie pyta o przeszłość. Tam nie liczy się, kim byłaś - tylko czy jesteś w stanie zostać, kiedy jest trudno.
To chyba jedyna rzecz, która mi jeszcze wychodzi.
Ludzie na końcu życia nie kłamią. Nie mają już po co.
Czasem myślę, że powinnam była trafić tam wcześniej.
Czasem myślę, że to kara.
Najgorsze jest to, że zaczynam się przyzwyczajać.
Do ciszy.
Do tego, że nikt już nie patrzy tak jak kiedyś.
Do wersji siebie, której nigdy nie chciałam poznać.
To powinno być trudniejsze.
A jednak z każdym dniem jest trochę łatwiej udawać, że to wszystko ma sens.
Może właśnie tak to działa.
Nie wielkie decyzje, nie dramatyczne momenty - tylko powolne godzenie się z tym, kim się stałaś.
Więc jeśli jeszcze gdzieś tam jesteś - powiedz mi tylko jedno.
W którym momencie przestałaś być tą, którą miałaś być a zaczęłaś być mną?
- Lowen
Ciekawostki
Więzienia uniknęła wyłącznie za sprawą wpływowych rodziców. Otrzymała wyrok w zawieszeniu oraz wysokie odszkodowanie do zapłacenia. Straciła również prawo jazdy i przez najbliższe pięć lat nie może ubiegać się o nowe Po zakończeniu sprawy rodzice wyrzucili ją z domu, co zmusiło ją do podjęcia pracy i wynajęcia małego mieszkania. Choć powoli zaczyna się z tym oswajać, wciąż tęskni za dawnym życiem i luksusem, do którego była przyzwyczajona Ma zwyczaj zostawania po pracy dłużej, niż musi. Cisza w domu opieki jest łatwiejsza niż cisza we własnym mieszkaniu Jest zaskakująco cierpliwa wobec obcych i zupełnie pozbawiona tej cierpliwości wobec siebie Nie wierzy, by ponownie była w stanie kogoś pokochać, a słowo miłość w ogóle nie przechodzi jej przez gardło Przed wypadkiem zajmowała się organizowaniem imprez Nigdy nie kończy seriali, zazwyczaj traci zainteresowanie na ostatnim sezonie Jej największą pasją jest fotografia. Używa starego analogowego aparatu, a odbitki trzyma w zwykłym pudełku zamiast w albumie. Sama jednak konsekwentnie unika obiektywu, kiedy ktoś próbuje zrobić jej zdjęcie Ma dwa szczury o imionach Lumos i Nox. Nazwała je po zaklęciach z Harry’ego Pottera, do którego ma większą słabość, niż przyznaje na głos Nie lubi niespodzianek, nawet tych pozytywnych Fanka ostrego jedzenia Ma niewielką bliznę na łuku brwiowym, będącą pamiątką po wypadku, do którego doprowadziła. Nigdy nie zakrywa jej makijażem, traktując ją jako jedyny dowód prawdy, której nikt nie chce słuchać Dużo pali, szczególnie gdy jest zestresowana. Dawniej sięgała jedynie po Du Maurier Distinct, teraz zazwyczaj wybiera niebieskie Nexty Od wypadku prowadzi dziennik, bo tylko w ten sposób jest w stanie uporządkować to, czego nie potrafi powiedzieć na głoszgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
średnizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
nie
