MAPLE HEARTS | PBF

Elena Santorini Revue Cinema Nieważne, jak bardzo doceniał kinematografię, czasami cieszył się, wychodząc wreszcie z kina. Ulgę tłumaczył sobie różnie – a to zmęczeniem, a to nietrafioną grupą docelową, a to błędem w poszczególnych strukturach scenariusza, szczególnie w filmach obyczajowych, momentami przekraczających granicę psychologizmu. Wolał prostszą grozę, prawda? Wolał przemoc, brutalność, w szczególności zaś wiele, wiele litrów krwi zalewających ekran po brutalnym morderstwie – im więcej, tym lepiej. Im brudniej, im bardziej obrzydliwie, tym lepiej się bawił.

Elena Santorini Meridian Arts Centre Opierając się wygodniej w miękkim, obitym tkaniną tapicerską fotelu, wciąż myślał wyłącznie o tym, co powiedziała, nawet jeśli ciągle rozpraszał się głośnymi rozmowami dookoła, potrąceniami, a także niechcianym dotykiem. Od czasu do czasu kiwał jedynie głową, słysząc krótkie, rzucone mimochodem „przepraszam”.
„Każda sztuka klasyczna”, rozpamiętywał, „zamyka się w tych samych ramach”.

Elena Santorini Cheesecake Factory D ż e n t e l m e ń s k o — tak się zachowywał, co, być może, trochę wykluczało się z ogólnym wizerunkiem oraz powszechnym wyobrażeniem dotyczącym krytyka. Theodore bowiem — wbrew temu, co sobą reprezentował — grzecznie, ale i nienachalnie otworzył drzwi teatru, pozwalając Elenie wyjść przodem. Wysunął odruchowo ramię, widząc śliską, niebezpieczną drogę. Gestem pewnym, n a t u r a l n y m, trzymał towarzyszkę, minimalizując tym samym zmienne — ewentualnie poślizgnięcie się, dyskomfort, a także wszechobecny chaos. Asekurował Elenę podczas wsiadania, praktycznie do samego końca trzymając jej małą dłoń.
Tak było s t a b i l n i e j.