MAPLE HEARTS | PBF

- Dzień dobry, doktorze.
Kiedy Ollie ruszył za mężczyzną, jego ruch był gładki (...) W sterylnej ciasnocie gabinetu, przyjmującej Oleandra dokładnie tak, jak większość zamkniętych przestrzeni: trochę nieporadnie, jakby nie wiedziała co zrobić z jego wzrostem i rozpiętością pamiętających jeszcze regularne, fizyczne wysiłki, ramion, Ollie wyzwolił się z objęć płaszcza, bez szczególnej gracji przewieszając go sobie przez przegub.

— Musisz wiedzieć, że nie jestem zbyt rozmowny — ostrzegł tylko, wbrew pierwszym wątpliwościom, wyciągnął jednak długopis z kieszonki fartucha, by na dokumencie wizyty lekarskiej dopisać swój prywatny numer.
— Ale w porządku. Napisz do mnie, to dopasujemy wspólnie ewentualny termin.

WYJAŚNIENIE: Oleander przeżywa silne emocje związane z jego bólem w nodze (prawdopodobnie bóle fantomowe), z kolei Milesem również targają emocje, bo jako jego lekarz zastanawia się, czy może mógł zoperować lepiej/czy bóle są winą psychiki Oleandra, czy jego pracy, ma to swój skutek taki, że Miles z "poczucia winy" zgadza się pomóc Oleandrowi w ankiecie na studia i podaje mu swój nr telefonu... który w następnym wątku staje się przyczyną przejścia ich relacji z zawodowej na prywatną

Błądząc po mieście, wydeptał kilometry zmęczonych myśli z ciążącymi mu pojemniczkami nieszczęsnego remedium upchniętymi w kieszeń kurtki. Zwolnił dopiero wraz z pierwszymi kroplami lodowatego deszczu dosięgającymi jego skóry. Niechybnie przystanął w półkroku przy kiosku ze sprzedawcą w popłochu chowającym gazety, by dojrzeć na jednym z barwnych magazynów własne zdjęcie;
Kanadyjski łyżwiarz z olimpijskim srebrem...
Momentalnie odwrócił wzrok, czując przypływ mdłości na samo wspomnienie tamtego dnia. Nie zdołał jednakże uciec daleko od widma swojej przeszłości, gdyż ulewa sprawnie starała się dotrzeć do każdego skrawka jego ciała. W efekcie czego zrezygnowany opadł pod ścianą jednego ze szklanych drapaczy chmur, chowając się pod niewielkim daszkiem dającym złudną ochronę przed deszczem. Gdy sięgał drżącymi dłońmi po - choć pragnął odszukać w kieszeni rozładowany telefon i cudem wybrać ten jeden numer - paczkę papierosów miał już dość tego życia.

Z początku minął go, popychając dłonią drzwi wejściowe do holu. Przeszklone skrzydło drapacza, pod naporem palców otworzyło się na oścież, wpuszczając na wycieraczkę parę pojedynczych kropel wody, które zmiażdżone w wolnym kroku Milesa, zginęły bezpowrotnie pod podeszwą jego buta.
Westchnął cicho, przywołując w głowie siność smukłych palców, które z zimna lub z nerwów, drgały lekko, ujmując między siebie paczkę papierosów.
Zatrzymał się, wciąż z ręką na drzwiach.
— Chcesz wejść? Nie zapowiada się, żeby szybko miało przestać padać.
Nie powinno go to obchodzić. W mieście tak tłocznym i pulsującym od życia jak Toronto, ludzie stojący pod ścianami wieżowców byli prawie częścią krajobrazu, równie częstym obrazem przestrzeni, co odbicia neonów w kałużach i przeszkleniach budynków w centrum.
A jednak niejednoznaczność w tym chłopaku go p o r u s z a ł a.
(...)Podążając za nim w głąb mieszkania, przeskakiwał śpiesznie z jednego punktu do drugiego. Czując się przy tym, jak ktoś, kto bezwstydnie przywłaszcza sobie czyjąś prywatność.