MAPLE HEARTS | PBF

Słuchał jej wskazówek uważnie, starając się ukryć pewną nerwowość, gdy ciemnowłosa po prostu się od niego odwróciła, pozostawiając go samego z miską i mąką obok. Starał się, naprawdę się starał, zanurzając ręce w masie, która bardzo szybko zrobiła się lepka. Duma nie pozwalała mu zadawać pytań, więc dosypywał mąki na czuja, lepiąc sobie przy okazji ręce i papierową torebkę, którą rozsypał dookoła na blacie i podłodze. Najgorsze było to, że zupełnie nie wiedział, o czym Zoya mówiła i j a k powinno to ciasto wyglądać.
Ostatecznie westchnął ciężko i odwrócił się do niej z oblepionymi w cieście rękami przed sobą, a w jego oczach widniała rezygnacja i zakłopotanie.

W łazience otwartej na część sypialnianą dominującą częścią była ogromna wanna, do której podszedł i włączył wodę, by przygotować kąpiel. W międzyczasie naszykował ręcznik i ubrania na zmianę, które ułożył na krzesełku obok, po czym rozebrał się do naga i wszedł do wody. Nie minęła chwila, kiedy usłyszał jej kroki. Uśmiechnął się do siebie, jeszcze zanim jej sylwetka pojawiła się w sypialni.
— Chodź, miejsca starczy na nas dwoje — zaproponował, opierając swobodnie ramiona o krawędzie wanny. Mokre włosy, które zamoczył tuż po wejściu, odgarnął do tyłu i z zaciekawieniem patrzył na rozbierającą się Zoyę.

Czy Lucien wymagał od gości prezentów, skoro miał już wszystko? Sam zwykle zabierał ze sobą alkohol albo bukiet kwiatów, ale od Zoi nie oczekiwał zupełnie niczego. Dlatego zaskoczył go ten kwiatek w doniczce, którego za nic nie potrafił zidentyfikować. Niemniej było to miłym gestem, więc na jej wyjaśnienie ostatecznie przytaknął głową.

Uniósł głowę o kilka centymetrów i natychmiast pożałował tego ruchu. Pokój zakołysał się w sposób subtelny, lecz wystarczający, aby musiał zacisnąć szczękę i zamknąć oczy.

Aktualnie istniało tylko ciało, które domagało się podstawowych rzeczy z brutalnością pozbawioną jakiejkolwiek elegancji: wody, powietrza, pionowej pozycji, odpoczynku. Organizm był przeciążony, a głowa pulsowała bólem przypominającym cierniową koronę zaciśniętą wokół czaszki.

Pamiętał tabletki. Pamiętał szklankę wody. Pamiętał, że przez chwilę siedział na brzegu łóżka i patrzył na swoje odbicie w czarnym ekranie telefonu, zastanawiając się, czy człowiek może przyzwyczaić się do tego, że nawet odpoczynek wymagał od niego zastosowania przemocy wobec własnego umysłu. Potem pamięć urywała się niemal elegancko. Bez sceny końcowej. Bez zamknięcia kurtyny. Po prostu zniknęła.

Glass. Może je wypowiedział. Może tylko pomyślał. Nie był już w stanie rozróżnić jednej możliwości od drugiej. Nie, gdy powitała go ciemność nieprzytomności, a wszystko wokół zgasło.