Końcówka papierosa rozjarzyła się, a bibułka cicho zaskwierczała, gdy żar trawił ją wraz z tytoniem. Wolfgang zaciągnął się głęboko – po pępek (jak to zwykł dokuczać mu zmarły mąż) – i przytrzymał dym w płucach przez kilka długich sekund. W końcu wypuścił z siebie powietrze z westchnieniem, jakby ...
Wszyscy znajomi rodziny twardo obstawiali przy tezie, że Wolfgang przypomina swojego tatę. Podobieństwo było niezaprzeczalne, a wręcz ostentacyjne i nachalne – ujawniało się w tym samym kolorze włosów, tym samym odcieniu błękitnych oczu, niemal bliźniaczej kanciastości rysów twarzy, a także ...
Docenił, naprawdę mocno docenił, że Harry nie drążył tematu jego zmarłego męża, ani nie próbował wyciągnąć z niego więcej wyjaśnień, na które Wolfgang nie miał sił i chęci. Brak ciekawskich pytań skrytych pod płaszczykiem fałszywej troski i zaniepokojenia przyjął z pewnego rodzaju ulgą człowieka ...
Śmiech, a właściwie parsknięcie pełne pobłażania i niedowierzenia, niemal wyrwało się z klatki piersiowej blondyna, lecz w porę zdołał je złapać i zdusić w gardle, wprawiając tym samym swoje smukłe, silne ramiona w lekkie drżenie. On miałby się zmęczyć? Albo znudzić? Czyżby Monty zapomniał o ...
Na widok miny Morina Wolfgang odrobinę pożałował własnego uzewnętrznia.
Bo znów, po raz kolejny, zrobiło się odrobinę niezręcznie.
I znów, zdawali się minąć w swoich intencjach – jakby każdy z nich mówił o czymś innym, choć obaj doskonale wiedzieli, dokąd zmierza ich rozmowa .
Lecz Wolfgang ...
NIEOBECNOŚĆ
Postaci: Wolfgang Welsh
Termin nieobecności: 2.10-09.10
Wiadomość od użytkownika: opcjonalnie

komentarz od:Pilar Noriega, pt paź 02, 2026 8:10 pm

nieobecność uznana
Jako dzieciak zawsze postrzegał rady starszych jako głupie i proste. Wydawały się bowiem drogą na skróty – pospolitymi, wysłużonymi frazesami, które wszyscy wydawali się w kółko powtarzać tak długo, że w końcu traciły jakiekolwiek znaczenie. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Docenisz ...
Wolfgang wiedział, że Montgomery zachowywał się tak specjalnie.
I pozwolił mu na to, nie komentując jego słów, nie zwracając mu uwagi na protekcjonalny ton, nie drwiąc z kaprysu, ani nie przywołując z powrotem do kuchni, gdy ten ruszył na krótką wycieczkę po jego salonie. Dał mu namiastkę ...
Wolfgang uśmiechnął się. Szczerym, pełnym uśmiechem ukazującym dołeczki w policzkach i parsknął cichym śmiechem.
– Och, to przez imię? Poza nim ja i mój stary kumpel Mozart nie mamy za wiele wspólnego– rzucił przykładając puszkę do ust. – Nie jestem wielkim fanem muzyki klasycznej – dodał, ale ...
Jak zawsze (przyjemniej w tej nowej rzeczywistości, która zdawała się odcinać ich poprzednie życie, poprzednią znajomość grubą kreską od tego, co było między nimi teraz) Montgomery okazał się irytująco rzeczowy. Przesadnie zakorzeniony w sytuacji i faktach, jakby to z nich tworzył wokół siebie mur ...

Wyszukiwanie zaawansowane