[Noah Beaumont]

Wspomnienie poprzedniego dnia z cmentarza nie dawało mu spokoju. Byli tam we dwoje, a światło odbite od granitu przecięło mu źrenice jak odłamek szkła. Nagle przestał widzieć cmentarne alejki – zamiast nich pod powiekami pulsowała wściekła czerwień tylnych świateł, rytmiczne mruganie kierunkowskazu, który wciąż działał, gdy wszystko inne już zgasło. Kevin i granitowy pomnik. To było nielogiczne – dlaczego litery są złote? Kevin nienawidził złota. Obraz zafalował. Widział Mię, ale jej postać nakładała się na sylwetkę ratownika medycznego, który odpychał go od wraku. Zostaw go, nie patrz, odejdź. Ale on wtedy patrzył. Widział wskazówkę prędkościomierza zastygłą w miejscu, które stało się ich końcem. Sto dziesięć. Sto dziesięć kilometrów na godzinę to za mało na taką ciszę. Zegarek na jego nadgarstku tykał, a on miał ochotę go zerwać, bo każdy ruch wskazówki wydawał się kradzieżą. Każda sekunda jego oddechu była długiem, którego nie miał jak spłacić. Stał w pełnym słońcu, zesztywniały, sparaliżowany myślą, że jeśli drgnie choćby o milimetr, ta cała krucha konstrukcja runie, grzebiąc go ostatecznie pod ciężarem, na który tak bardzo zasłużył. Miał ochotę rozszarpać tę ciszę, wrzasnąć tak głośno, żeby granit pękł, ale jedyne, co potrafił, to stać i czuć, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Siłą woli wrócił do rzeczywistości. Wspólnym niemal zsynchronizowanym ruchem, złożyli kwiaty na płycie. Lilie wyglądały na ciemnym granicie jak białe rany. Nie padło ani jedno słowo. Powrót do domu był podróżą przez próżnię – dźwięk silnika wydawał się zbyt głośny, a każde czerwone światło na skrzyżowaniu paliło mu oczy jak tamte wspomnienia spod powiek. Szara rzeczywistość przywitała go zapachem stęchłej kawy i ciszą mieszkania, która była gorsza od cmentarnej, bo tutaj nie było kogo przepraszać.
Następnego ranka ucieczka zaczęła się jeszcze przed świtem.
Warsztat przywitał go chłodem betonu i kojącym, brudnym zapachem smaru. Tutaj metal giął się tylko wtedy, gdy on tego chciał, a każdą usterkę dało się naprawić, jeśli tylko poświęciło się jej dość czasu. Wcisnął się pod podwozie starego Audi, pozwalając, by podnośnik odciął go od świata. Wziął do ręki klucz i zaczął odkręcać śruby. Raz. Dwa. Trzy. Szorstka pasta BHP wgryzała się w skórę, ale nie potrafiła domyć tego, co czuł w środku. Pracował desperacko, niemal agresywnie, jakby wierzył, że jeśli naprawi dość cudzych samochodów, w końcu jakimś cudem uda mu się naprawić ten jeden, którego wrak wciąż gnił w jego głowie, ale kiedy na chwilę milkła pneumatyczna szlifierka, w szczelinach między jednym oddechem a drugim, wciąż słyszał ten sam oskarżycielski szept. Praca nie była ratunkiem – była tylko schronem, w którym czekał, aż wspomnienia znów zaczną bombardować jego spokój.
Dzień toczył się w rytmie uderzeń młotka o metal, dopóki przed warsztat nie zajechał ten dźwięk. To nie był zwykły silnik; to był mrukliwy, głęboki ton, który wibracjami przypomniał mu o tamtym wieczorze. Kiedy wyczołgał się spod podnośnika, słońce oślepiło go na moment, a na podjeździe stanął samochód. Ten sam model, ten sam rocznik. Nawet lakier, choć ten tutaj lśnił głęboką czernią, miał w sobie ten sam przeklęty odcień.
Poczuł, jak żołądek wywraca mu się na drugą stronę. Przez chwilę stał z kluczem w dłoni, patrząc na auto jak na ducha, który wrócił, by dokończyć to, co zaczęło się dwa miesiące temu i wtedy otworzyły się drzwi.
Wysiadła z niego kobieta, która zupełnie nie pasowała do tego miejsca ani do jego stanu ducha. Była pewna siebie, biła od niej trudna do zdefiniowania elegancja, a sposób, w jaki odrzuciła włosy, sugerował, że świat zawsze jej słuchał. Podeszła do niego, ignorując plamy smaru na jego kombinezonie i kurz unoszący się w powietrzu. Patrzył na nią, ale widział tylko maskę tego samochodu wbitą w latarnię. Kobieta uśmiechała się lekko, nieświadoma, że właśnie przywiozła mu pod same drzwi narzędzie tortur. Dla niej to była tylko usterka, a dla niego – kolejna runda walki o oddech.
— To ten model — wychrypiał, nie potrafiąc ukryć drżenia w głosie.
Cassiopeia Deveraux

[Cassiopeia Deveraux]

002. Sumienie to jedyne lustro, które nie kłamie, ale też jedyne, którego nie da się stłuc | Outfit

Kilka dni wcześniej...

Wieczór ciągnął się niemiłosiernie długo. Od kilku godzin krążyłam samochodem po ulicach miasta, chociaż tak naprawdę nie miałam żadnego konkretnego celu. Miałam włączone radio, które cicho grało w tle. Co jakiś czas zerkałam na rozświetlone witryny sklepów i ludzi chowających się przed chłodem w restauracjach i kawiarniach. Nie potrafiłam się jeszcze przyzwyczaić do tego miasta, ponieważ wszystko wydawało się inne niż w Los Angeles. Ulice były ciaśniejsze, a ludzie mniej zainteresowani tym, kim jestem i jak wyglądam. W pewnym sensie było to nawet przyjemne. Nie byłam tutaj jeszcze aż tak rozpoznawalna i przynajmniej w tym aspekcie mogłam odetchnąć.
Przez ostatnie tygodnie żyłam praktycznie na walizkach. W międzyczasie brałam udział w sesjach zdjęciowych i kilku spotkaniach dotyczących fundacji. Wszyscy czegoś ode mnie chcieli i przez ten czas musiałam dawać z siebie stop procent. Przeprowadzka też nie pozwoliła mi odpocząć, ponieważ zmuszona byłam zająć się organizowaniem swojego apartamentu. Do tego telefon nie milkł ani na chwilę. Tego wieczoru też zadzwonił.
Spojrzałam na wyświetlacz i poczułam ścisk w żołądku. Dzwonił kolejny menadżer. Zapomniałam, że byłam z nim umówiona na rozmowę o kontrakcie, którego nawet nie chciałam podpisywać. Odebrałam więc dopiero po kilku sekundach. Mężczyzna błagał mnie, abym jeszcze raz przemyślała jego ofertę. Westchnęła cicho i mocniej zacisnęłam dłonie na kierownicy. - Już mówiłam, że nie będę reklamowała marki, która nadal korzysta z naturalnej skóry egzotycznych zwierząt - odpowiedziałam mu krótko. On z kolei zaczął przypominać, że w grę wchodzą ogromne pieniądze. - Nie wszystko musi się kręcić wokół pieniędzy. Nie po to tyle wysiłku włożyłam w zbudowanie swojego wizerunku, by teraz zaprzepaścić wszystko dla kilku banknotów.
Rozmowa przeciągała się dłużej niż tego chciałam. Słyszałam coraz więcej argumentów i coraz więcej prób przekonania mnie, że przesadzam i powinnam być bardziej rozsądna. Zaczynałam być zmęczona tym, że ludzie wciąż próbowali zmieniać moje zdanie tylko dlatego, że w grę wchodziły duże kwoty.
Padał lekki deszcz, a krople rozmazywały światła na przedniej szybie. Z czasem zaczęło padać tak mocno, że już nawet wycieraczki nie nadążały zbierać wody. W pewnym momencie zauważyłam ruch przy poboczu. Jakieś zwierzę przebiegło przez ulicę tak nagle, że serce niemal podeszło mi do gardła. Odruchowo skręciłam kierownicą, a cała reszta wydarzyła się absurdalnie szybko.
Usłyszałam pisk opon, a potem głuchy trzask metalu i mocne szarpnięcie całym samochodem. Pas bezpieczeństwo mocno zacisnął mi się na ramieniu. Przez krótką chwilę siedziałam nieruchomo i próbowałam zrozumieć, co się właściwie stało. Silnik mojego Lamborghini nadal pracował, ale jedna z kontrolek zaczęła świecić intensywną czerwienią. Przód auta z kolei był wbity w latarnię stojącą przy chodniku.
- Cholera... - wyrzuciłam z siebie automatycznie. Dopiero po kilku sekundach zorientowałam się, że wciąż miałam telefon przy uchu. Rozłączyłam się więc bez słowa. Czułam, że miałam przyspieszony oddech i to jak drżą mi dłonie. Adrenalina zaczęła powoli ustępować, ale w zamian pojawiła się irytacji i poczucie wstydu. Wjechałam samochodem wartym więcej niż większość mieszkań w centrum prosto w pieprzoną latarnię.
Oparłam głowę o zagłówek i zamknęłam oczy. Najgorsze było jednak to, że pierwszą rzeczą, o której pomyślałam wcale nie był samochód. Spojrzałam nerwowo przez szybę, ale nigdzie nie mogłam dostrzec tego zwierzęcia. Miałam nadzieję, że cokolwiek to było, zdążyło uciec.
Po kilku minutach wysiadłam z auta i obejrzałam szkody. Zderzak był wgnieciony, a maska lekko uniesiona z lewej strony. Potem zauważyłam, że jedno światło też było całkowicie rozbite. Wyglądało to źle. Przynajmniej dla mnie.
Kilka osób przechodzących chodnikiem zaczęło zwalniać kroku. Jedna dziewczyna wyciągnęła telefon i w tym momencie mocno się zestresowałam. Ostatnią rzeczą jakiej potrzebowałam, były zdjęcia wrzucone do internetu z podpisem mówiącym o modelce, która rozbiła luksusowe auto. Wróciłam szybko do środka.
Przez moment zastanawiałam się, czy nie zadzwonić po lawetę. Silnik jednak nadal działał, a auto pomimo nieprzyjemnego dźwięku dochodzącego z przodu, ostatecznie ruszyło. Wróciłam więc do siebie.

Obecnie...

Dopiero po kilku dniach zdecydowałam się zrobić coś z tym autem. Odszukałam w telefonie adres warsztatu, który polecił mi jeden z fotografów. Podobno pracował tam facet, który potrafił naprawić praktycznie wszystko. Ruszyłam więc w drogę do niego. Każdy dziwniejszy dźwięk sprawiał, że coraz mocniej zaciskałam zęby.
Kiedy w końcu dotarłam do pod warsztat, to zgasiłam silnik i przez chwilę siedziałam jeszcze w środku. Patrzyłam przez przednią szybę na budynek stojący na przeciwko. Westchnęłam tylko ciężko i wysiadłam z auta. Widok mężczyzny momentalnie wybił mnie z zadumy. Zamknęłam drzwi i spojrzałam na uszkodzony przód samochodu z wyraźną frustracją.
- Proszę, tylko nie mów mi, że tego nie da się uratować - mruknęłam do mechanika. - Bardzo zależy mi na tym aucie.

Noah Beaumont

[Noah Beaumont]

Słońce, które przed chwilą go oślepiło, teraz paliło jakoś tak dziwnie, jaskrawo. Jakby ktoś podkręcił kontrast w tanim telewizorze. W ułamku sekundy całe tło warsztatu – pisk klucza pneumatycznego, szum wentylatora, kapanie oleju – po prostu wyparowało. Zostało tylko jedno: cholernie głośne, miarowe dudnienie tętna w skroniach. Noah zacisnął palce na francuzie tak mocno, że metalowe ząbki wbiły mu się w dłoń, tuż pod zrogowaciałą, uwaloną smarem skórę. Potrzebował tego bólu, żeby w ogóle ogarnąć, co się dzieje.
Kobieta szła prosto na niego. Każdy jej krok na żwirze dudnił mu w głowie jak uderzenie łopaty o ziemię. Nie patrzył jej w twarz, nie liczył kroków. Wzrok uciekł mu na lśniącą maskę samochodu. Lakier igła, gdyby nie to spore wgniecenie i rozbity reflektor. W tym momencie przed oczami stanęły mu obrazy sprzed dwóch miesięcy. Noah poczuł, jak po karku spływa mu zimny pot, mimo że blacha nad jego głową aż parowała od upału. Stał przed nią w tym swoim uwalonym kombinezonie i po prostu zesztywniał ze strachu.
Kiedy się odezwała, aż nim rzuciło, ale nie opuścił klucza. Przełknął ślinę, czując w ustach dziwny, metaliczny posmak.
– Wszystko da się wyklepać – rzucił. Jego głos brzmiał szorstko i za nisko, wręcz groźnie w tej głuchej ciszy. – Pytanie, co poszło pod spodem.
Zrobił krok w przód i powoli kucnął przy rozwalonym przodzie Lamborghini. Przyjrzał się pękniętemu reflektorowi i zamarł. Plastik był strzaskany, ale prawdziwy syf krył się głębiej. W szczelinie tkwiła kępka szorstkiej, ciemnobrązowej sierści.
Dopiero wtedy podniósł się z kolan. Górował nad nią o głowę. Stał z brudnymi rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, spojrzał jej prosto w oczy i uśmiechnął się jak profesjonalista, który zjadł na tym zęby.
– Jakieś zwierzopodobne coś zostawiło pani pamiątkę w reflektorze – rzucił, pokazując jej brązowy kłaczek, który wyciągnął. – Patrząc na te szkody, stawiam na wilka albo kojota. Ma pani farta, że nie wbił się w panią łoś albo bizon. Wtedy nie byłoby czego zbierać, ani z pani, ani z tej fury.
Musiał to przed sobą przyznać – była naprawdę ładna. I, o rany, wręcz nierealnie podobna do jego byłej. Tej samej, która kiedyś totalnie zniszczyła jego zaufanie i zostawiła go z poczuciem, że jest nikim, zanim jeszcze całe jego życie poszło z dymem w tym wypadku z Kevinem. Miała w sobie coś takiego, że podjął decyzję w sekundę: zrobi to auto najszybciej, jak się da.
– Wie pani co? – dodał, opierając wolną rękę na biodrze. – Normalnie czekałaby pani w kolejce dwa tygodnie, bo mam urwanie głowy, ale wezmę ten wóz na warsztat od ręki. Obiecuję, że zrobię go pani najszybciej, jak się da. Będzie jak z salonu, zanim pani w ogóle zdąży za nim zatęsknić.
Cassiopeia Deveraux