[Poppy Wentworth]

001

Ceremonia pogrzebowa Alistaira była dokładnie taka, jak jego całe życie: wykalkulowana i na pokaz. Poppy tym razem nie założyła dżinsów — z szacunku do zmarłego ojca i samej siebie ubrała się skromnie, czarno i poprawnie. Siedziała w ławce z kamienną twarzą nie roniąc ani jednej łzy, podczas gdy matka i brat odgrywali swoje życiowe role przed obiektywami fotoreporterów. Była stonowana, cicha, wręcz niewidoczna.
A raczej chciała być niewidoczna… …ale nie była.Przez cały ten czas czuła na sobie jego spojrzenie.
Stał niedaleko i oczywiście ramię w ramię z jej bratem i matką. Poppy nawet nie patrzyła na niego wprost, raczej obserwowała go ukradkiem z bezpiecznej odległości, łapiąc tylko kątem oka profil jego szczęki czy ruch jego dłoni. Jakby bała się…
…jakby ją to bolało. I w sumie tak było, bo każde dłuższe zawieszenie na nim wzroku okazywało się bolesne. Gdy tylko patrzyła na Michaela w jej głowie odpalała się lawina wspomnień. Zapach kawy o świcie w ich kuchni, mrok korytarzy, w których ich drogi przecinały się, gdy Eleanor spała, a oni stawali się wspólnikami w zbrodni i wreszcie coś o czym tylko ona wiedziała — wyblakłe zdjęcie USG wetknięte za dowód osobisty. Sekret, który spalał ja od środka zmieszany z wyrzutami sumienia wobec zmarłej siostry był nieszczęśliwą kumulacją, która w Vancouver wydawała się przepracowana, ale teraz w obliczu spotkania z nim już nie była tego taka pewna.
Zamierzała ograniczyć kontakt z rodziną do minimum i tym samym, gdy tylko oficjalna stypa dobiegła końca - na szczęście! - Poppy nie miała najmniejszego zamiaru wracać do rodzinnego domu na posiedzenie. Plan był prosty: wpaść do willi tylko po to, by odebrać od nich klucze do starego domku nad jeziorem, który otrzymała w spadku. Chciała zaszyć się tam w kurzu, schować przed światem i jak najszybciej kupić bilet powrotny do Vancouver. Beatrice i Julian uparli się jednak, że przed wyjazdem muszą omówić coś n i e z w y k l e ważnego. Niechętnie podjechała więc pod rezydencje w Kingsway, którą niegdyś nazywała domem… choć nigdy nie czuła się w nim jak w domu. Zawsze było w nim za dużo miejsca, a za mało bliskości.
Przez ostatnie trzy lata w Vancouver naprawdę stanęła na nogi. Miała spokojna i stałą pracę, która ją uszczęśliwiła. Zyskała nowych znajomych, może nie było to zbyt szerokie grono, ale już od najmłodszych lat była bardzo świadoma tego, że więcej nie znaczy lepiej i tutaj ta zasada też działała.. Znalazła swoją rutynę biegając każdego dnia o świcie, pracując o stałych porach i obracając się wokół ludzi, którzy nie znali nazwiska Wentworth. przez moment chyba nawet wierzyła, że tamten wstyd, ból i poronienie zostawiła za sobą…
...ale wystarczyło znów stanąć na tym wysypanym żwirem podjeździe, by poczuć, że wszystko wraca ze zdwojoną siła.
Pchnęła ciężkie drzwi frontowe i weszła do holu. We wspomnieniach przemykały jej obrazy tych chwil, gdy z El biegały po tych schodach śmiejąc się radośnie i ukrywały się w wielkiej garderobie matki, która była miejscem ich paktów. Czuła, że jak nie ruszy z miejsca to pęknie, więc przełknęła wielka gulę rosnącą w gardle i ruszyła w stronę salonu, gdzie już siedziała ma matka z Julianem… oraz on.
— Michael…? — w jej głosie dało się wyłapać lekkie zdziwienie. Opuściła to miejsce na trzy lata, ale nie była głupia i spodziewała się, że w dalszym ciągu będzie związany biznesowo z jej rodziną ale chyba nie przypuszczała, że do tego stopnia, by po wszystkim przesiadywać też tutaj.
Nie miała pojęcia, że za kilka chwil testament jej ojca rozszarpie ten idealny układ jako sobie wypracowali, gdy jej nie było.
— Och, Poppy — znajome ciarki przemknęły przez jej ciało, gdy usłyszała głos matki. Mechanizmy obronne odpalały się na ten ton automatycznie, nie musiała nic robić, by spiąć się nagle jakby miała zaraz walczyć o przetrwanie. — Jak miło, że tym razem postanowiłaś uszanować powagę sytuacji i nie przebrałaś się za aktywistkę. Choć mogłaś przynajmniej ułożyć włosy… — Beatrice Wentworth tak właśnie miała, nie była głośna i wulgarna, ale chłodna i uszczypliwa w swojej uprzejmości.
Poppy nawet nie spojrzała na Michaela. Nie dlatego, że bardziej od pozostałych zasługiwał na ignorancję, ale dlatego, że jako jedyny z tej trójki był tym, który widział jak pęka, że bywa słaba, że potrafi się rozsypać. Skoro zrobiła to raz skąd mogła wiedzieć, że nie uczyni tego ponownie. Był jej słabym punktem w tym pomieszczeniu, to dlatego musiała ignorować go mocniej. Uśmiechnęła się więc kpiąco do brata, który już szykował jakąś cięta uwagę w jej kierunku. — Trzy lata milczenia, a ty zjawiasz się akurat na odczytanie testamentu ojca. Jakie to przewidywalne — prychnęła z niedowierzaniem. — Przypominam, że to wy mnie tutaj ściągnęliście, ja chcę tylko odebrać klucze i nic tu po mnie — oznajmiła obojętnie nawet nie wchodząc głębiej, a już na pewno nie zasiadając z nimi do stołu. — Usiądź, proszę — nalegała matka. — Nie stój tak w przejściu, przypominasz mi wtedy Eleanor, gdy była chora… — uprzejmość matki zmieszana z komplementem, bo przecież porównała ja do El, było już ponad jej siły. Ten jeden raz spojrzała na Michaela jakby chciała wyłapać, czy też to słyszał, bo to było tak popieprzone, że wręcz zdawało się nierealne. Szybko jednak spojrzała na człowieka, który najwyraźniej miał im coś do przekazania. Prawnik? Nieważne. Zapewne, naprawdę chciała mieć już to z głowy…
Mężczyzna chrząknął cicho i poprawił okulary, po czym rozłożył przed sobą wielką teczkę i zaczął czytać monotonnym głosem pozbawionym jakichkolwiek emocji. Nie czarujmy się, to była nuda - przynajmniej dla Poppy, która czekała na koniec, klucze i rzucone niedbale do następnego razu, a raczej pewnie pogrzebu. Liczby, fundusze powiernicze, podział nieruchomości. Matka, brat i Michael siedzieli wyprostowani wyczekując najważniejszego, bo przecież oczywistym było, że skoro to oni przez ostatnie lata rządzili już firmą to tutaj raczej nic się nie zmieni. — Przechodząc do kluczowych aktywów spółki Wentworth Development — zaczął, a w salonie nastała taka cisza, że mogła usłyszeć tykanie zegara na jednej z półek. — Mój klient Alistair Wentworth, podjął decyzję o ostatecznym podziale swoich osobistych udziałów i zgodnie z ostatnią wolą zmarłego, pakiet kontrolny akcji blokujących przechodzi w całości na jego młodszą córkę, Poppy Wentworth — telefon w sposób niekontrolowany wysunął się jej z rąk,a dźwięk uderzenia o posadzkę i tak zginął pod oburzeniem matki i krzyków brata. — To absurd, ojciec był niepoczytalny! — a ona stała tam jak wryta nie bardzo rozumiejąc w ogóle z czym to się wiąże. Krew odpłynęła jej z twarzy przez co naprawdę przypominała siostrę na łożu śmierci. Nie żyła firmą, nie interesowała się ojcem i zupełnie nie rozumiała tego co działo się w tle, bo jej huczało w głowie. Prawnik jeszcze chwile tłumaczył rodzicielce, że to niepodważalne i próbował rozmawiać z bratem, a ona jak stała tak stała. Jak wryta. — Jeszcze jedna kwestia — mężczyzna wstał i podszedł do niej, kiedy w tym osłupieniu próbowała trzymać się na nogach. — To klucze do posiadłości nad jeziorem oraz list. List od pani ojca, który zgodnie z jego wolą miał być przekazany wyłącznie do pani rąk — czuła jak pozostali przyglądają się jej wnikliwie, ale ona wbiła oczy w kopertę na której nabazgrane było tylko jedno słowo: Poppy.
— Ja… — była w szoku. — Muszę się przewietrzyć — wydusiła bardziej do siebie, po czym wyszła przed rezydencję i nerwowo zaczęła odpalać papierosa, aż klucze wypadły jej z ręki.
Niczego nie rozumiała i chyba nawet nie chciała zrozumieć.
Nie wiedziała czy tak właściwie chce otwierać kopertę. Chciałaby być w Vancouver.

Michael Campbell

[Michael Campbell]

001. | outfit

Pogrzeb to niesamowicie przykra okoliczność, w trakcie której można bez problemu okazać jak bardzo nam żal utraty tej bliskiej osoby. I faktycznie - Michaelowi był ciężko, skoro ten człowiek wręcz w pewnym momencie życia mężczyzny zastąpił mu własnego ojca. Który, notabene, pojawił się na ostatnim pożegnaniu swojego współpracownika, choć jednocześnie nie zamienił słowa z własnym synem, nie uścisnęli sobie dłoni - nawet nie wymienili spojrzeń, choć młodszy Campbell niejednokrotnie spojrzał w jego stronę. Mama za to uśmiechała się, widząc iż napięcie w tym kościele pomiędzy nimi jest niesamowicie napięte, niemo próbując przeprosić za ojca i za jego zachowanie. Nie przejął się tym w sumie. A raczej - przestał to robić, gdy nagle pojawiła się ona.
Poppy bez słowa przybyła i znalazła się niedaleko rodziny Wentworth, chociaż to on znajdował się koło jej brata, gdzie to ona powinna stać i wspierać bliskich. Mimo to - nie chciała chyba spoufalać się z nimi na siłę, co totalnie rozumiał - wiedząc że to nie jest w jej stylu. Widział jak zachowywali się Ci dwoje - nie pojmując po co ta cała szopka. Michael z całej tej trójki zachował powagę, nie rozmawiając po prostu z kimkolwiek, a później swoje przenikliwe spojrzenie chowając pod ciemnymi okularami; chcąc się oddzielić od wszystkich na tyle, na ile to było możliwe.
Prawie całe wydarzenie starał się obserwować nie żonę czy syna Wentwortha - a tą, która miała być czarną owcą rodziny z wyboru wszystkich i samej siebie. Poppy zachowywała się kompletnie inaczej, niż na pogrzebie swojej siostry, nie wiedząc czy to jeden z tych dobrych, a może złych znaków. Trzy lata to w końcu dużo dla każdego, a tym bardziej tak młodej kobiety, która w pełni weszła do dorosłego życia, musząc zapracować na samą siebie bez możliwości odezwania się do rodziców. I to nie dlatego, że rodzice by jej nie pomogli - domyślając się, że po prostu jej własna duma nie pozwoliłaby na zrobienie takiego kroku.
Ostatecznie pogrzeb zakończył się, ostatnie pożegnanie wykonane, a oni przeszli na stypę, gdzie próbował chciał nawiązać jakiś kontakt z kobietą. Bo co już namierzył ją samą i miał względną możliwość podejść do niej, to ktoś wchodził mu w drogę, a Poppy uciekała w inne miejsce. Widział też, jak jej rodzicielka podeszła i zainicjowała rozmowę, dostrzegając mocno niezadowoloną minę u blondynki. Uśmiechnął się pod nosem, a później dowiedział się od Juliana, że po stypie mają mieć od razu spotkanie z prawnikiem, na którym jego pożal się Boże siostra również ma do nich dołączyć.
Czy to będzie w końcu ta idealna okazja, aby móc z nią porozmawiać, choćby przez chwilę?
Trochę na to liczył, ale jednocześnie nie mógł sobie robić wielkich nadziei. W końcu - to była Poppy, a pamiętał że potrafi być mocno kapryśna, nie zważająca na cokolwiek - a tym bardziej na to, że coś by wypadało, a coś innego niekoniecznie.
Przez bliskie kontakty z państwem Wentworth, musiał zostać na wydarzeniu do samego końca, również przyjmując dalszą część kondolencji po stracie teścia, który tak naprawdę mocno ustawił jego przyszłość. Miał odpowiednie finanse, piękny dom, jaki kupili jeszcze z Eleanor, a na dodatek udziały w jego firmie, kiedy rodzony ojciec Mike’a nie chciał go widzieć w tej należącej do Campbellów. Po załatwieniu wszystkiego, pojechali do domostwa - obecnie tylko - Beatrice, gdzie miały być dopięte ostatnie sprawy, finalizujące wszystkie dotychczasowe rzeczy. W sumie - był ciekawy jak to będzie teraz wyglądało; szczególnie mając tu na myśli firmę i to, jaka będzie jego dalsza droga. Nie oczekiwał nie wiadomo czego, acz zarazem był pełni nadziei na to, iż pozostanie w tym samym miejscu, co dotychczas - że śmierć Alistaira niczego nie zmienia w tej kwestii.
Zasiadł ze wszystkimi w punkcie kulminacyjnym domu, gdzie zazwyczaj były prowadzone wewnętrzne sprawy firmy czy rodziny, a gdy Poppy pojawiła się w wejściu do pomieszczenia, od razu skierował na nią tęczówki, nie obawiając się obecnie intensywniejszego przyglądania się kobiecie. Szczególnie, gdy finalnie nawiązali kontakt wzrokowy, nawet jeśli to były dosłownie ułamki sekund. Nie odezwał się, gdy zszokowana wypowiedziała jego imię, nie ukrywając jeszcze przez moment zaskoczenia jego osobą w tym miejscu, niemniej sporo się zmieniło od jej wyjazdu - a Mike stał się znacznie bliższy Alistairowi, niż jak za życia Eleanor, co zdecydowanie było dla niego zaskakującą sytuacją i trochę… zabawną? Bo faktycznie, wyglądało to trochę tak, jakby zastąpił jej miejsce, stając się dzieckiem tego mężczyzny, pomimo nie noszenia ich nazwiska.
Beatrice wyrwała go z niejako transu, przenosząc na nią spojrzenie, a w międzyczasie nabierając głębokiego wdechu. Przerzucał po wszystkich spojrzeniem, nie chcąc wtrącać się w tą rodzinną pogawędkę, bo tak naprawdę co miał powiedzieć? Jak powinien zareagować? Jak zachować się, gdy tak naprawdę obecnie - i w dalszym ciągu - biło jego serce dla Poppy, choć powinno dla tej drugiej siostry?
Niemniej właśnie - gdy nagle padło porównanie jej do El, trochę go zmroziło, a szczęka widocznie mocniej się zacisnęła. Zerknął najpierw na adresatkę tych słów, by następnie przenieść spojrzenie na Poppy, nadal niczego nie mówiąc, choć na pewno zauważyła zmianę w jego wyrazie twarzy. Zdołała go poznać o wiele bardziej niż ktokolwiek z tego pomieszczenia, miała okazję go widzieć złego i szczęśliwego; smutnego, zrozpaczonego, zirytowanego, załamanego. Jak nikt nigdy wcześniej, pomijając jej własną siostrę, nie wiedział jakim człowiekiem jest Michael Campbell, ciągle przybierając maskę - bo choć na początku związku ze starszą Wentworth był totalnie sobą, mocno ambitnym i szalenie rządnym sukcesu chłopakiem, tak wiele sytuacji na przestrzeni tych wszystkich lat sprawiło, iż zmieniły się jego priorytety. Chciał rodziny, dziecka, chciał trochę więcej luzu oraz spokoju i… chciał jej. Nawet jeśli wiedział, iż Poppy nie była tym zbytnio zainteresowana.
Na całe szczęście prawnik w końcu się odezwał, a wszyscy zgromadzeni zainteresowali się jego słowami. Nie sądził, że to będzie tyle trwało, choć mocno ukrywał lekkie znużenie całością. To, co miało zostać komu przydzielone, nie było jego interesem; i tak nie dostanie czegokolwiek, a firma to jedyna rzecz, dla jakiej się tu pojawił. Chciał zwyczajnie wiedzieć, czy ma szukać nowej pracy, czy jednak Alistair dotrzyma danego słowa te parę lat temu, gdy rozmawiali w jego gabinecie.
Gdy finalnie przeszło do kwestii Wentworth Development, poprawił się na krześle i wyraźnie wyprostował. Prawnik zaczął mówić, a Michael z początku… zdurniał, tak zwyczajnie. Co prawda, dodał później prawnik informację, że Michael w dalszym ciągu jest udziałowcem, jak i Julian. Ale że dołączyła do ich składu Poppy, dając jej najważniejsze prawa do zarządzania firmą? Że to ona jest decyzyjna we wszystkim? I chociaż Beatrice oraz jej syn nie ukrywali oburzenia, zaczynając krzyczeć, tak on jedynie zwrócił uwagę na córkę Alistaira - chyba jako jedyny, póki przybyły mężczyzna nie zdecydował podejść, przekazując klucze oraz kopertę.
Zanim wyszła, zdołał się pod nosem roześmiać z tej patowej sytuacji, kręcąc na koniec głową z rozbawienia, jakie go ogarnęło na te wieści. Znaczy - patowej. Na pewno dla ich najbardziej niezadowolonych członków rodziny Wentworth; dla niego niekoniecznie, bo to wiązało się faktem, iż będzie musiała… zostać w Toronto. Dodał prędko dwa do dwóch, domyślając się iż Poppy nie zdecyduje się na wyjazd do miejsca, w którym dotychczas mieszkała. Co jak co, ale nie wydaje mu się, żeby miała się na wszystkich wypiąć i robić problemy.
A raczej - liczył, że tak będzie.
Ostatecznie wyszła, a on zerknął na pozostałą dwójkę. — Pójdę z nią porozmawiać — powiedział jedynie, wstał i wyszedł w ślad za nią.
Nie musiał daleko jej szukać, a fakt chęci przewietrzenia się dał mu do myślenia, że chciała wyjść całkiem z budynku. Powędrował więc na zewnątrz, zauważając jak próbuje odpalić papierosa, wręcz siłując się z zapalniczką. Po chwili dostrzegł też leżące klucze pod jej nogami, wiedząc iż to te jakie dostała chwilę wcześniej. Podniósł je, po czym niemo zasugerował, iż zabierze zapalniczkę i pomoże jej. Przejął i od razu pojawił się ogień, podstawiając aby zaciągnęła się papierosem, żeby ten zaczął się żarzyć. — Dalej palisz — rzeczywiście, świetny początek rozmowy po trzech latach nie widzenia się. Następująco wyciągnął fajkę dla siebie, również odpalając. Zdecydowanie było mu to potrzebne, bo cała ta sytuacja była mocno nerwowa. — Się porobiło, co? — trochę czuł się dziwnie - jakby zapominał języka w gębie, nie wiedząc jak powinien się zachować w tej sytuacji. Nie był na nią zły, jak reszta jej rodziny która nie rozumiała tego, co właśnie się wydarzyło, a po prostu nie wiedział co teraz blondynka planuje.


Poppy Wentworth

[Poppy Wentworth]

Cała ta stypa była dla niej drogą przez mękę i do końca chyba sama nie rozumiała co właściwie tutaj robi. Kryła się w najdalszych kątach i tych najmniej oświetlonych, raz po raz umykając ostrożnie na papierosa i robiąc to w sposób taki, by nikt nie widział. Była to pewnego rodzaju nowość, bo wcześniej lubiła zwracać uwagę i często wprowadzała zamęt. Teraz jednak pragnęła być niezauważona, jakby jednak jakieś wnioski wyciągnęła z tej trzyletniej terapii. Czuła się jak intruz, pośród tych wszystkich ludzi w idealnie skrojonych garniturach i garsonkach, którzy przemykali po lokalu. Dawni partnerzy biznesowi ojca, przyjaciele rodziny i cała ta toroncka śmietanka towarzyska — dla nich niby była niewidoczna, a jednak ich spojrzenia często uciekały w jej stronę. Jakby wszyscy czekali na jakiś nowy skandal w jej wydaniu. Słyszała jak niektórzy szeptali za jej plecami i jak mierzyli ją wzrokiem pełnym wyższości lub co gorsza — współczucia. Zwyczajnie czuła się pośród nich okropnie… samotna, a mimo to nie złamała się choć przez cały czas czuła na sobie jego wzrok. Polował na okazję, a ona mu umykała raz po raz instynktownie się ewakuując jak najdalej od niego, ponieważ samo patrzenie na niego z daleka rozdrapywało nie takie dawne rany. Nie przypuszczała, że los sobie z niej zadrwi, a jednak kiedy przyjechała do domu rodzinnego po klucze to tak właśnie się stało. Znów tam był, tak po prostu jako już nieodłączny element tej rodziny, a ona chyba nie była na to gotowa. W Vancouver było łatwiej, tam Michael mógł być tylko mężem Eleanor, tym od lat znoszącym jej rodzinę dla dobra swojej rodziny i kariery… Problem w tym, że El już nie było, a miała wrażenie, że przez te trzy lata jej nieobecności niewiele się zmieniło. Dlaczego został? Dlaczego w tym tkwił? Naprawdę nie widział to jak toksyczni i źli byli Wentworthowie? Jeśli już nie ma powodu dla którego musiał w tym tkwić to dlaczego to robił? Czy dla kariery było warto? Może była zbyt naiwna, ale naprawdę nie rozumiała. Nie potrafiła go rozgryźć. Człowieka, z którym dzieliła zakazany sekret, mężczyzny, którego dłonie wciąż bardzo dobrze pamiętała pośród mroku korytarzy… teraz siedział jakby nigdy nic u boku jej matki. Zastanawiała się czy on w ogóle pamięta jak to jest być sobą, czy zatracił się w tym idealnej masce zięcia i wspólnika? Jednak… czy to cokolwiek zmieni? Nie powinna sobie tym zaprzątać teraz głowy. Wiedziała, że musi to po prostu przetrzymać. Wejść, zachować kamienną twarz, odebrać przeklęte klucze i nie pozwolić na to, by ktokolwiek dostrzegł, że cokolwiek ją rusza.
Tylko, gdy testament został odczytany jej plan szlag trafił. Zachowanie kamiennej twarzy okazało się niemożliwe, więc po raz kolejny postanowiła uciec. Przed dom, na świeże powietrze ale to wciąż była ucieczka, która stała sięjej sposobem na rozwiązywanie trudnych spraw.
Nie radziła sobie z ogniem, a jej natura Zosi Samosi mocno zakorzeniona w ciele początkowo nie chciała oddać zapalniczki w jego dłonie. Wyciągnęła rękę odbierając od niego klucze. Prosty gest, a jednak ich palce złączyły się na ułamek sekundy, a wtedy Poppy poczuła jak dreszcz przeszył jej ciało. Ukrywając je w kieszeni płaszcza pozwoliła mu odpalić papierosa zaciągając się nim łapczywie jakby szukała w nim jakiegoś ukojenia, choć nałóg ten z uspokajaniem niewiele miał wspólnego.
Milczała.
Dalej palisz.
Się porobiło, co?
Miała ochotę się roześmiać, raczej wyszłoby histerycznie ale poważnie… Trzy lata. Trzy lata milczenia, ucieczki daleko stąd, ból, krew, próby przepracowania traum i nocne koszmary, a on stał przed nią, odpalał papierosa i rzucał tekstem jakby zagadywał do niej na stacji benzynowej albo lokalnym pubie. Jasne, o połowie tych rzeczy nie wiedział, ale wciąż wydawało się jej to co najmniej… dziwne?
Spojrzała na niego. Ostrożnie, wciąż niepewnie jakby bała się, że za bardzo się odsłoni, a przecież wtedy jest się najbardziej podatnym na zranienie. — Się porobiło to dość delikatne określenie jak na to, że ojciec postanowił zabawić się w Boga zza grobu — i znów uciekła wzrokiem w stronę podjazdu zaciągając się po raz kolejny. — Brat chyba zaraz dostanie wylewu, a matka wkrótce po nim padnie na zawał i pewnie już obdzwoniła kilku najlepszych prawników w mieście — czy sobie kpiła? Może odrobinę, ale czuła delikatną satysfakcję z tego, że oni wariują za tymi drzwiami, kiedy to ona miała taką władzę. — A ty stoisz tutaj i mimo to wydajesz się dziwnie zadowolony z tego co się wydarzyło — zauważyła przelotnie na niego zerkając.
Mógł myśleć, że jest kapryśna, a może nawet obojętna, kiedy za wszelką cenę starała się robić uniki, ale on nie wiedział, że to tylko gra pozorów. Nie miał pojęcia, że nosiła jego cząstkę w sobie i że ją utraciła w samotności. Był zakazanym owocem, bolesnym wspomnieniem, a jednocześnie człowiekiem, który jako jedyny potrafił sprawić, że brakowało jej tchu. Zrobiła więc delikatny krok w tył, jakby bała się, że zmniejszający się między nimi dystans zbije ją z tropu.
Druga dłoń, ta ukryta głęboko w kieszeni płaszcza, kurczowo zaciskała się na białej kopercie od ojca. — Nie chcę tego, Michael — wypowiedziała te słowa cicho, niemal szeptem, zanim zdążyła włączyć którykolwiek ze swoich sarkastycznych filtrów obronnych. Głos jej drgnął, odkrywając całe przerażenie. — Nie przyjechałam tu po spadek, ani po cholerne rodzinne imperium ani po stołek w radzie. Chciałam tylko wziąć klucze, zaszyć się w domku nad jeziorem i zniknąć z rana — zanim Toronto znowu mnie zniszczy… pomyślała. Kończąc papierosa zdeptała go na podjeździe po czym podniosła i wetknęła do pierwszej lepszej donicy. Najchętniej rzuciłaby tym wszystkim i znów wyjechała, a bez niej byliby zablokowani.
Ojciec naprawdę jej nienawidził.
Znów ją tutaj ściągnął…
…a była już szczęśliwa, choć raczej próbowała być.
Michael Campbell

[Michael Campbell]

To nie tak, że nie miał świadomości z kim na co dzień miał do czynienia.
Bo choć jeszcze jej ojciec był naprawdę w porządku człowiekiem; słownym, potrafiącym rozmawiać z drugą osobą, mimo wszystko chłodno podchodzącym do wielu spraw, tak reszta rodziny - prócz Eleanor i Poppy - była jakby oderwana od rzeczywistości. Żona jego byłego szefa i teścia potrafiła być wyrachowana i nie patrząca na cokolwiek, prócz czubek własnego nosa. Zdawało się, że syn zamiast wrodzić się w męskiego krewnego, zdecydowanie był odzwierciedleniem matki nie tylko z wyglądu, ale i podejścia do życia, co zresztą było widać przy wspólnym stole, gdy zachowywali się wręcz jak neandertalczycy, gdy chcieli wyperswadować prawnikowi iż z całą pewnością coś źle przeczytał bądź musieli z Poppy mieć jakiś spisek, który ukartowali przed śmiercią Alistaira. A Michael nie mógł uwierzyć w coraz to nowsze, na szybko wymyślane brednie z ich ust, zastanawiając się czy długo to będzie trwało i czy któreś z nich pokwapi się, żeby po ludzku porozmawiać z tą, na którą ten cały szok i niedowierzanie najbardziej spłynął.
Widząc jednak, iż nie mają zamiaru zrobić czegokolwiek dobrego w kierunku blondynki, nie zastanawiał się ani chwili dłużej - prędko wstając, informując o pójściu za nią, żeby tylko odnaleźć kobietę i z nią porozmawiać. Może o tym, co właśnie się stało, a może o wszystkim innym, tylko nie o tym. Jeszcze nie wiedział. Ale był przekonany, że w dniu dzisiejszym to jego ostatnia szansa na nawiązanie choćby próby rozmowy z nią - później zniknie, izolując się kompletnie od wszystkich, przez co będzie musiał ponownie czekać na inną okoliczność; jeśli taka będzie, żeby mogli przedyskutować jaki by to nie był temat, w trakcie czego będą sami.
Dobrze, że ją znalazł na zewnątrz - czując, że w domu obydwoje by się udusili od natłoku nerwów, słyszanych w tle krzyków i całego tego toksycznego wręcz powietrza, jakie znajdowało się obecnie w środku. A tak - podał jej kluczyki, czując jak wręcz dziwne prądy przeszły mu przez opuszki palców w chwili odczucia na swoich tych należących do niej, na co mimowolnie uśmiechnął się pod nosem. Lecz nie prześmiewczo, nie że coś udało mu się osiągnąć, czego nie spodziewał się w tym momencie. Zwyczajnie ten dotyk sprawił, że przypomniały mu się w jednej chwili te wszystkie, wspólne zdarzenia w domu. Gdy jeszcze jego żona żyła, podczas gdy oni tkwili w najgorszym i najbardziej mrocznym sekrecie miejsca, które tworzył od wielu lat z jej siostrą. Najgorszym pewnie dla wszystkich tych, jacy się dowiedzieli o tym. Dla niego zdecydowanie takim nie był, nie wiedząc jak wcześniej nie mógł na to się zdecydować - a raczej, jak wcześniej nie widział, iż to Poppy była tą, która była mu potrzebna do życia i do oddychania pełną piersią.
I choć ciągle darzył głębokim uczuciem Eleanor - w końcu spędzili z sobą wiele czasu, a o pierwszej miłości nigdy się nie zapomina, to jednak stojąca obok niego blondynka sprawiła, że jeszcze lepiej zrozumiał na czym polega życie, uczucie, radość. Starsza z Wentworthów miała swoje cudowne aspekty, dzięki którym Michael był innym człowiekiem wtedy jak i obecnie, a ta młodsza… otworzyła jeszcze inne rzeczy, długo skrywane bądź nigdy przez niego niezapoznane, dzięki czemu znów zmieniło się jego patrzenie na świat. Za co był jej cholernie wdzięczny… i za co wcześniej w sumie nie podziękował. Może kiedyś będzie miał na to szansę.
Póki co mógł się jedynie skupić na pomocy w odpaleniu papierosa, by następnie tego dla siebie również rozżarzyć. Zaciągnął się mocno nikotyną, a po chwili wypuścił sporą ilość dymu, przesuwając palcem po brwi, jakby jeszcze w inny sposób próbował rozładować napięcie, jakie odczuwał po tym, co zaszło. Zagadał w międzyczasie, choć wiedział że nie zrobił tego w mistrzowski sposób, a jednak czuł się dumny iż ostatecznie w końcu cokolwiek powiedział, zamiast stać jak kołek. Cały dzień obmyślał co jej powie na dzień dobry; a jednak nic nie zdawało się mieć sensu, gdy akurat teraz przy niej przystanął. Połowę zresztą zapomniał, gdy tylko poczuł jej perfumy oraz przesuwające się opuszki po jego palcach, niby przypadkowo, a jakby zrobiła to specjalnie - albo może to on sobie tylko wmawiał, bo miał nadzieję. Zwykłą, czystą nadzieję na to, że chociaż da sobie wytłumaczyć jak bardzo jej potrzebuje w swoim życiu. Jak za nią cholernie tęsknił, ale jednocześnie nie chciał się narzucać po wyjeździe, rozumiejąc potrzebę czasu oraz poukładania sobie spraw w głowie. Lecz gdy mijało pół roku, rok, dwa… cóż, brak odezwu z jej strony uświadomił mu, że go po prostu nie chciała w swoim życiu. A on postanowił to, z wielkim bólem i ciężkim sercem, uszanować.
Gdyby patrzyła na niego dłużej, zdecydowanie zobaczyłaby jaki jest zestresowany - nerwowo przesuwał tęczówkami po niej i po okolicy, zaraz znów na nią, na podjazd, jeszcze raz na nią i tak w kółko, jakby bał się przyłapania na przyglądaniu się jej. Lecz gdy na te ułamki sekund nawiązali kontakt wzrokowy, mimowolnie uniósł kąciki ust do góry. Zapominając wręcz co dopiero powiedział. Dobrze, że postanowiła odpowiedzieć, bo przywróciła mu tym samym język do gęby. — Chyba lepiej, że powiedziałem to tak delikatnie, niż jakbym walnął coś w stylu ale się odjebało, teraz już się nie wywiniesz — posilił się o żart, nawet jeśli sytuacja zbytnio do najzabawniejszych nie należała. Ale to jest akurat Michael Campbell - człowiek specjalizujący się w rzucaniu żartobliwych komentarzy, szczególnie w chwili gdy to akurat nie jest pożądane przez kogokolwiek. Odchrząknął na koniec swojej wypowiedzi, znów zerkając na nią - tym razem kątem oka, aby nie przyćmiewać jej faktem, iż zwraca całą swoją uwagę tylko na niej. — Jak dostanie wylewu, to będzie kolejny pogrzeb z głowy — no kurwa, mistrz żonglerki słowami, przez co aż potarł się po karku, czując własne skrępowanie na to, co znowu sobie pozwolił powiedzieć. Mimo że od paru lat był udziałowcem, nadal potrafił mieć problemy z prowadzeniem rozmowy w niezbyt sprzyjających okolicznościach - a taka zdecydowanie ma miejsce. Nie mówiąc już o tym, że rozmawia z Poppy, a nie kumplem przy piwie.
Podniósł brew, gdy na sam koniec wspomniała o jego zadowoleniu. — Zauważyłaś? — rzucił, nie ukrywając rozbawienia. — Cóż… można powiedzieć wiele o Twoim ojcu, ale odwalił kawał dobrej roboty taką decyzją. Utarł nosa Julianowi i swojej własnej żonie, którzy po jego śmierci nawet nie myśleli o tym, czego sobie życzył, tylko odwalili pokaz mody połączony z tym, jaki to wielki żal ich ogarnął, choć tak naprawdę nie mogli się doczekać końca stypy i usłyszenia tego, jak jedyny syn przejmuje imperium, choć wcale na to nie zasługuje — nie bał się tego wyrzucić z siebie, bo jak miałby się bać powiedzenia prawdy? I nawet nie przejmował się tym, iż ktokolwiek postronny to usłyszy - albo jakby to nawet jej brat miał być. Po prostu czuł, że mówi w końcu coś słusznego na głos - coś, czego nie robił od przeszło trzech lat, od momentu jak wyjechała…
Stali przez moment w ciszy, każde napawając się swoim papierosem. A on - przy okazji jej obecnością i tym, że w końcu mógł przy niej po prostu być. Tyle i aż tyle mu wystarczało na tą chwilę. Nie mógł przecież oczekiwać, aby rzuciła się mu w ramiona, poddając sytuacji i nie patrząc na cokolwiek. Choć Poppy potrafi być impulsywna, zrobić coś a dopiero później pomyśleć, to jednak nie była aż tak nieroztropna w tej cholernie trudnej chwili, żeby postąpić tak… idiotycznie. Bo co innego to, co powiedział na głos… a co innego, gdyby zostali przyłapani na choćby przytuleniu, gdzie zaraz dodałby ktoś dwa do dwóch, a ich sekret wyszedłby na światło dzienne prędzej niż powinien.
Wtedy się odezwała, a on westchnął ciężko. Czekał, aż to powie. Nie chciał jej zmuszać do takiego wyznania, lecz jednocześnie czuł iż powinna to z siebie wydusić. Na całe szczęście, podjęła się tego bez ciągnięcia za język. Pomimo, iż nie brzmiała w tym momencie tak, jak zwyczaj, odsłaniając się przed nim po raz kolejny, a zarazem po raz pierwszy od paru lat. — Domyślam się — odparł krótko, okazując jej wsparcie tym prostym komunikatem. Ba, zdziwiłby się, gdyby chciała tego wszystkiego. — Ale mam wrażenie, że jest to sytuacja, z której nie możesz się wycofać. I… choć pewnie dla Ciebie zabrzmi to absurdalnie, ale z której Twój ojciec również nie chciał, abyś się prędko wywinęła. I nie pytaj mnie dlaczego, bo nie mam bladego pojęcia — powiedział wszystko to, co przeszło mu obecnie przez myśl, czując że może to zrobić. I że tak naprawdę w pewien sposób było Poppy potrzebne. — Domek nad jeziorem? Ten, o którym mi opowiadałyście? — nie miał okazji tam nigdy zawitać, ale pamiętał jak mówiły o nim; gdy Eleanor zachorowała, robili sobie wieczorne pogadanki w trójkę, gdy leżała w łóżku. — Wydaje mi się, że nikt raczej tam ostatnio nie zaglądał — dodał w zamyśleniu, również kończąc swojego papierosa - żeby pozostałą końcówkę wsadzić do tej samej donicy, co ona. — Nie wydaje mi się, żeby to było idealne miejsce do dzisiejszego nocowania — nie sugerował niczego, ale jednak nie chciał słyszeć, że faktycznie poszła tam spać. Nie były to idealne warunki do spędzenia pierwszej nocy po powrocie do Toronto.

Poppy Wentworth