[Adeline Covington]

— Dobrze - odparła chłodno, jeszcze przez kilka sekund mierząc go spojrzeniem. W duchu myślała tylko o tym, że gdyby miał trochę oleju w głowie, w końcu przestałby ją prowokować, bo nie miała pewności, ile była jeszcze w stanie trzymać swoje emocje w ryzach. Jednocześnie przebiegło jej przez myśl, czy zawsze lubił sobie igrać z ogniem? Odkąd pojawił się w firmie, wiedziała, że powinna na niego uważać. Ociekał arogancją, obok której nie potrafiła przejść obojętnie, nie bez powodu więc wolała współpracować z jego kolegą po fachu, niż z nim. Jeśli już dochodziło między nią a Markiem do takich starć słownych, pochłaniały całą jej energię, nieustannie podtrzymując w jej żyłach wysokie ciśnienie.
Tym razem nie było inaczej, dlatego ostatecznie na jego żart i późniejszą wzmiankę o slajdach pokręciła tylko głową z dezaprobatą. Nie czuła potrzeby dalej się z nim sprzeczać, bo ostatecznie i tak wygrała. Choć czy wygraną można było nazwać współpracę po godzinach?
Nic więc dziwnego, że potrzebowała oddechu na świeżym, nieco chłodnym powietrzu, który pozwoliłby odzyskać jej zachwianą przez mężczyznę równowagę. Liczyła na to, że zmiana otoczenia, spokój i odgłosy słyszanego z dachu zgiełku miasta zniwelują napięcie w barkach i szczęce, do tej pory zaciskanej nerwowo na samą myśl o człowieku, który doprowadzał ją do szału. Niestety, myliła się.
Na insynuacje Marka na temat doświadczenia tego, co dawał klientkom aż parsknęła śmiechem, ale dopiero na wspomnienie o zazdrości na moment uniosła wysoko brwi w niedowierzaniu, by zaraz pokręcić głową z rozbawieniem.
— Masz o sobie zbyt wysokie mniemanie, Rosenhall - skwitowała, lustrując go spojrzeniem, które zatrzymało się odrobinę dłużej na odpinającym się guziku jego koszuli. Powróciła wzrokiem w jego brązowe oczy. - Nie mam żadnych powodów, by być zazdrosną o Twoje klientki, bo nie dorastają mi do pięt. One się sprzedają, ja nie muszę - dodała, unosząc wysoko brodę z prowokacyjnym błyskiem w oku. Przez głowę przebiegła jej intrygująca myśl - czy chciał, żeby była zazdrosna? Bez względu na to, co też w tym momencie chodziło po głowie bruneta, nie zamierzała mu udowadniać swojej wartości, czując się po prostu lepszą od każdej, która przekraczała próg jego biura.
— Acha, najpierw voucher na masaż, potem podwyżka i co jeszcze? - ściągnęła brwi z politowaniem. - Nie jestem fundacją charytatywną - stwierdziła, przewracając przy tym oczami, na końcu języka mając uwagę, że dziwiło ją, iż nie potrafił poprosić o masaż którejś swojej klientki. W porę się jednak ugryzła, upominając się w myślach, że dalsze brnięcie w temat jego klientek rzeczywiście nie miało najmniejszego sensu. To ją przecież nie ruszało, prawda?
Jego poważny i nieco nawet ostrożny ton sprawił, że przez chwilę spojrzała na niego w zastanowieniu, czy on się czegoś z jej strony obawiał? Właściwie nie powinna być zdziwiona, skoro jeszcze chwilę temu podczas spotkania uciszyła go, przypominając o tym, z kim miał do czynienia.
— Nadal nie sądzę, żeby prezentacja na Twój temat wydała mi się wystarczająco absorbująca, żeby zajmować sobie nią głowę - rzuciła z nieznacznym rozbawieniem widocznym w kącikach jej ust, kiedy wzruszyła niedbale ramionami. Spoglądała na niego bystrym wzrokiem, będąc niezmiernie ciekawą jego reakcji, bo wcześniejsza rozmowa na jego temat, pełna aluzji i niedopowiedzeń, wydawała jej się w niego uderzyć. Musiała przyznać, że nie potrafiła oprzeć się przed tą próbą prowokacji.
— Czyli dla mnie już nie trzeba? - Uniosła wysoko brew, wbijając w niego oczekujące spojrzenie. Zakopanie toporu wojennego nie oznaczało, że zapomni o tym, jak potraktował ją przy wszystkich w konferencyjnej. W zasadzie nie musiał być dla niej uprzejmy, wystarczyłoby, gdyby w sytuacjach takich, jak tamta, ugryzł się w ten swój długi język.
— Nazwałabym to raczej sknerstwem - parsknęła śmiechem, choć tym razem w jej głosie na próżno było słuchać wcześniejszej zjadliwości. Jego zachowanie nie miało nic wspólnego z troską, ale z drugiej strony zdawała sobie sprawę, że sama skłoniła go do oddania jej swojego papierosa.
Na wspomnienie o jedzeniu aż przygryzła dolną wargę, żeby powstrzymać wstępujący na jej twarz szerszy uśmiech. Dobrego jedzenia nigdy nie odmawiała.
— Obym się nie zawiodła - odparła w zamian, zanim zbliżyła się do mężczyzny, by w kilku zdecydowanych ruchach zamienić się fajkami. Patrzyła na jego osłupienie z rosnącą satysfakcją, a na jego parsknięcie przekrzywiła nieznacznie głowę na bok. - Czy ja się śmieję? - zapytała niewinnie, ale uniesiona zaczepnie brew świadczyła o tym, że czekała na jego kolej.
Zdążyła raz zaciągnąć się nowym papierosem, gdy Mark złapał ją za nadgarstek. Zaskoczona tym nagłym, pewnym siebie odruchem wydała z siebie ciche westchnienie, a po jej kręgosłupie przeszedł dreszcz. Gdy pochylił się w jej stronę, znów poczuła zapach jego nieznośnie intensywnych perfum pomieszanych z dymem tytoniowym. Jego bliskość i sposób, w jaki gorąca dłoń zaciskała się na jej nadgarstku, a oddech drażnił skórę jej dłoni, sprawiały, że powietrze między nimi zgęstniało. Przez cały ten czas tylko obserwowała go, bijąc się z myślami, co powinna zrobić, bo nagle nie chciała od niego już tylko fajki. Obecna gra stawała się niebezpieczna, a przecież mieli przed sobą jeszcze cały wieczór.
— Skąpiec - mruknęła, patrząc na niego spod zmrużonych oczu z czającym się w kącikach ust rozbawieniem, aż ostatecznie ją puścił.

Mark Rosenhall

[Mark Rosenhall]

Skinął głową, już nic więcej nie dodając, bo zwyczajnie nie widział sensu. Już zresztą myślami był gdzie indziej.
Widział to spojrzenie Adeline na swoim guziku i poczuł satysfakcję, jakby właśnie złapał rybkę na haczyk, ale czy przeszkadzało mu to, że się tak patrzyła? Ani trochę. Poza tym jego kąciki ust automatycznie powędrowały do góry.
- Ach tak? - spytał ironicznie. Musiał przyznać, że był pod wrażeniem zarówno odpowiedzi, jaką uzyskał, apropos bycia zazdrosną, jak i jej ogólnej reakcji, bo tak, uwierzył jej słowom, choć uważał, iż w jakimś jednym procencie maks. dwóch była zazdrosna - inna kwestia, że to było myślenie z deafultu albo inaczej, z automatu. Po chwili przyłożył papierosa do ust, zaciągnął się, a następnie wypuścił dym.
- Niech będzie, że Ci wierzę. - odparł, wzruszając lekko ramionami, choć oczywiście przekonanie o tym jednym procencie planował zachować dla samego siebie.
- Na pewno by się coś znalazło... - odpowiedział, udając, że zaczyna rozmyślać nad kolejnymi benefitami.
- Może... załóżmy się? Jeśli prezentacja, którą przygotuję, okaże się świetna, dostanę voucher na masaż, a jak nie... zrobię jedną rzecz, jaką będziesz chciała, pasuje? - spytał, nie wierząc, że naprawdę proponował taki układ, no ale z drugiej strony, czy wymagał nie wiadomo czego? Jeden voucher, jeden masaż, jedno... odprężenie się. Wyciągnął prawą dłoń - jak do przywitania - i zatrzymał ją w powietrzu, nie spuszczając z Adeline wyzywającego spojrzenia - oczywiście przez cały czas patrzył jej prosto w oczy. Czy naprawdę mógł wykonać WSZYSTKO, co zechce? Cóż, nie przyjmował takiej opcji, ponieważ byl pewien, iż odwali super robotę.
- Kiedyś jeszcze zmienisz zdanie i zostanie Ci ona na długo w głowie. Jeszcze Ci się przez nią przyśnię... - odpowiedział ściszonym głosem, z łobuzerskim uśmieszkiem, znowu to robiąc. Znowu zmniejszając odległość, prowokując, zaczepiając i będąc pewnym swojej racji. Był pewien, że po zobaczeniu niektórych zdjęć na prezentacji zrobiłoby jej się gorąco i chciałaby zobaczyć więcej.
- Przecież byłem miły. - odparł, marszcząc brwi. - Zgodziłem się pomóc przy prezentacji i dałem Ci papierosa. - wyliczył, wyciągając wpierw jeden, a potem drugi palec. Oczywiście domyślał się, że piła między innymi do jego zachowania wcześniej, ale no... jeśli tak BARDZO chciała, postara się być ciut... milszym. Przynajmniej na czas współpracy.
- No widzisz, Ty byś to tak nazwała i myślisz, że nie wiem... rusza mnie to? - spytał, unosząc brew, a zaraz potem parskając śmiechem, jakby to miało być potwierdzeniem na wypowiedziane sprzed sekundy słowa. Poza tym zawsze mógł jej nie dawać papierosa, ale pewnie wtedy też by usłyszał jakieś wyrzuty i zarzuty.
- Jeśli się zawiedziesz, to ja będę zawiedziony Twoimi kubkami smakowymi. - odparł, choć oczywiście rozumiał, że ktoś mógł czegoś nie lubić, no ale po prostu... chciał w ten sposób odbić piłeczkę. Miał być miły, pamiętał, lecz wypowiedzenie tego było silniejsze od niego - bo przecież nie zamierzał zamawiać z byle jakiej knajpki, a z takiej naprawdę sprawdzonej, posiadającej dość sporo pozytywnych ocen.
Słysząc pytanie, odczekał nieco dłuższą chwilę, jakby celowo budował napięcie, po czym pokręcił głową przecząco, doskonale wiedząc, że Adeline się NIE śmiała. Zaraz jednak jego skupienie przeniosło się gdzie indziej, ponieważ ich twarze zaczęła dzielić niebezpiecznie niewielka odległość. Czuł jej perfumy - subtelne, ale wyraźne - które zaczęły działać na jego zmysły. Na ułamek sekundy zastygł, a podczas każdego zaciągnięcia, patrzył prosto w oczy Adeline z ogromnym zaciekawieniem, ponieważ bardzo go ciekawiło, co sobie myślała i czy wytrzyma to... napięcie. Szczerze? Jemu też się zrobiło jakoś tak cieplej, aż jakoś tak rozpiął kolejny guzik swojej koszuli, choć nie czuł jakiejś znaczącej różnicy. W ogóle nie czuł wiatru... potrzebował wody, tak. Musiał zwilżyć gardło. Planował więc po powrocie, wstąpić do pomieszczenia gdzie ludzie przychodzili żeby zjeść lunch, ponieważ tam stał baniak z wodą.
- Nie lubię, kiedy zabiera się coś, co należy do mnie. BARDZO tego NIE lubię. - powiedział, specjalnie kładąc akcent na przedostatnie słowo, choć rzecz jasna nie tyczyło się to wyłącznie przedmiotów.
Po kilkunastu sekundach posłał Adeline uśmiech.
- Masz jeszcze jednego na później. - wypowiadając te słowa, schował papiersoa za ucho Covington - jasne, mógł jej schować do kieszeni, lecz istniało ryzyko, że szlug zostanie zgnieciony. Przypominała mu malarkę, która zamiast pędzla za uchem miała fajkę. Wyglądała uroczo... znaczy co?!
- Ja będę wracał do biura. Widzimy się o 17-stej. - dodał, salutując i robiąc tył zwrot, zapinając koszulę i idąc w kierunku drzwi, by faktycznie wrócić na swoje miejsce pracy, choć nim usiadł za biurkiem, poszedł nalać sobie zimnej wody do szklanki.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Ciekawość. To przez nią zatrzymała spojrzenie na tym felernym guziku. Zupełnie przy tym zdawała sobie sprawę z tego, że ten niewielki gest w połączeniu ze słowami był całkowicie intencjonalny i jedynie zastanowiło ją, do czego miała prowadzić ta mała prowokacja. Wytrzymała ten jego triumfalny uśmiech, jakby zupełnie ją to nie zdeprymowało, pozwalając mu się tym nacieszyć i tylko utwierdzając się w przekonaniu co do słuszności swoich słów; miał o sobie naprawdę wysokie mniemanie. Jej pewne siebie spojrzenie świadczyło za to o tym, że w tej kwestii być może stali na podobnym poziomie.
— To dobrze. Bo brzydzę się kłamstwa - skwitowała, marszcząc przy tym nieco nos. I choć swojej wypowiedzi nadała lekki ton, tak mówiła prawdę. Nienawidziła, kiedy ktoś ją okłamywał. Wolała już najbardziej brutalną prawdę niż mydlenie oczu. W drugą stronę działało to tak samo - w poważnych sprawach zupełnie nie potrafiła kłamać, woląc już nie mówić nic, niż wydusić z siebie coś, z czym mentalnie się nie zgadzała.
Słysząc propozycję Marka uniosła wyżej brew, przez chwilę spoglądając ostrożnie z przygryzioną wargą to na niego to na wyciągniętą w jej stronę dłoń, poważnie się nad nią zastanawiając, jednak ostatecznie na jej twarzy pojawił się grymas.
— Kusząca propozycja, ale niestety muszę odmówić. To, że zmusiłam Cię do pracy dla mnie po godzinach nie oznacza, że masz odwalić za mnie całą robotę, a ja mam zgarnąć za to wszystkie zasługi - zaznaczyła nieco poważniejszym tonem. Nie była taką suką, za jaką mógł ją uważać, musiało to wybrzmieć. - Zmiana całej prezentacji nie będzie odzwierciedlała już mnie, tylko Ciebie, a to brzmi jak oszustwo, czyż nie? - Przekrzywiła głowę na bok, patrząc na niego badawczym wzrokiem. Wbrew pozorom nie zamierzała go niecnie wykorzystywać, tylko chciała, by jej osiągnięcia zostały przypisane jej ciężkiej pracy, bez chodzenia na łatwiznę. - Ale może jeszcze znajdzie się okazja, żeby o coś się założyć - dodała po chwili już bardziej zawadiacko, rozszerzając kąciki ust w zuchwałym uśmiechu. Nie zamierzała ryzykować swojej kariery dla zakładu, ale poza tym lubiła podejmować ryzyko. Miała słabość zarówno do rywalizacji, jak i pulsującej w żyłach adrenaliny.
— Widzę, że bardzo zależy Ci na tym, żebyś zagościł w mojej głowie. Zawsze możesz próbować - przyznała z niezmiennym rozbawieniem widocznym zarówno w kącikach jej ust, jak i zielonych tęczówkach. W tych ostatnich było coś jeszcze - nieme wyzwanie, które wraz z jej słowami było czystą prowokacją. Pytanie tylko, czy chciał się tego podjąć, czy tylko sprawdzał jej granice, żeby ostatecznie się wycofać. Podświadomie oboje zaczynali grać w niebezpieczną grę.
— W kwestii współpracy nie miałeś wyjścia, postawiłam Cię przed faktem dokonanym - uniosła wyżej brew, traktując to jako oczywistą oczywistość. Po tym, jak się do niej odzywał, miał jeszcze bardziej się jej sprzeciwić? To zwyczajnie nie leżało w jego interesie. - Poza tym było to konsekwencją tego, jak arogancko podważałeś każde moje słowo - przypomniała mu spokojnie, nie odrywając od niego spojrzenia, jakby chciała się upewnić, że jej słowa do niego dotarły, choć na samą myśl o ich starciu w konferencyjnej znów miała ochotę strzelić oczami.
— Skądże. Gdybym chciała, żeby coś Cię ruszyło, użyłabym innych słów - rzuciła mimochodem, a w jej głosie czaiła się tajemnicza nuta. W zasadzie mogłaby użyć nie tylko słów, by przekonać się, jak bardzo mógłby się jej poddać, co z pewnością by nastąpiło. Po chwili ta gra przybrała jeszcze bardziej zdradziecką drogę.
Zarówno niewielka między nimi odległość, dotyk na jej skórze, jak i jego uważne spojrzenie stwarzały niemal intymną atmosferę, przez którą musiała niezwykle kontrolować swój oddech, by nie pokazać po sobie, co się w niej działo. Mimo to nie spuszczała z niego wzroku, jednocześnie próbując nie ulec temu nagłemu uderzeniu gorąca, które wpływało na jej myśli, bezwolnie idące w coraz mniej moralnym kierunku.
— Ja za to biorę, co chcę i nie boję się po to sięgać - odparła przekornie z czającym się na ustach zadziornym uśmiechem. Efektem tego było wcześniejsze odebranie mu papierosa, ale nie mówiła tylko o tym. W innych kwestiach na razie nie była jeszcze w pełni przekonana, czego albo kogo chciała.
Przygryzła nieznacznie wargę, gdy Mark zatknął jej za ucho kolejną fajkę, próbując nieudolnie powstrzymać wstępując na jej twarz zadowolony uśmiech i zastanawiając się w myślach, czy on naprawdę złagodniał? Przytaknęła na jego pożegnanie i odprowadziła go wzrokiem, po czym odwróciła je na miasto, a w jej głowie huczało pytanie: co tu się tak właściwie stało?

O siedemnastej podeszła do jego biurka ze wszystkimi materiałami, jakie zgromadziła do swojego projektu, by się z nimi zapoznał i na ich podstawie wyłuszczył jej to, co przeoczyła oraz ewentualnie wskazał jej swoje propozycje na podejście do konkretnych spraw. Nie przyszła do niego z własnym laptopem od razu z jednego prostego powodu - naprawdę potrzebowała się skupić. A po ich rozmowie na dachu nie było to takie oczywiste. Nie mogła go jednak unikać zbyt długo, więc w pewnym momencie ostatecznie zgarnęła swoje rzeczy i rozłożyła się na biurku Joela, przez cały czas starając się, by nie zbaczać z tematu pracy, którą mieli do zrobienia. Wszak im szybciej im pójdzie, tym szybciej będą mogli wrócić do domu, prawda?
Skupiona na kolejnych tabelkach i notatkach, z tego wszystkiego całkowicie zapomniała o czymś tak szczególnie istotnym w jej życiu, jak jedzenie. Dlatego kiedy Mark wrócił z papierowymi torbami, uniosła na niego zaciekawione spojrzenie, które zaraz przeniosła na wyciągane przez niego jedzenie.
— Co tam dobrego mamy? - zapytała, odkładając długopis i sięgnęła po jedno pudełko, zupełnie nie przejmując się tym, czy rzeczywiście było dla niej, czy nie ukradła mu kolejnej rzeczy należącej do niego. - Mmm, tacosy. Z czym są? - mruknęła z uznaniem, widząc zawartość, na którą już ciekła jej ślinka.

Mark Rosenhall

[Mark Rosenhall]

Szczerze? Bardzo Marka ciekawiło, czy jakkolwiek by zareagowała albo inaczej, czy powstrzymałaby go, gdyby zaczął rozpinać więcej guzików. Sam nie wiedział do końca, czy gdyby postanowił kontynuować ten eksperyment, to co by zrobił później - opcje były co najmniej dwie: pierwsza to zdjęcie koszuli, a druga zostawienie jej po prostu całkowicie rozpiętą, ale no, wstrzymał się, ponieważ w tamtej chwili wystarczyło mu to, co zobaczył. Lub raczej, że Adeline NIE odwróciła wzroku. A przynajmniej nie TAK szybko.
Skinął głową, przyjmując wypowiedziane przez Covington słowa i w sumie to chyba nawet planował tę informację... zapamiętać. Dobrze, że nie było jej przy moich rozmowach z klientami... bo czasami, żeby coś sprzedać, musiał trochę podkoloryzować rzeczywistość. Rzecz jasna robił to, kiedy naprawdę wymagała tego sytuacja, a on stał pod przysłowiową ścianą, ponieważ klienci lub klientki byli bardzo… uparci. Sprzedaż traktował trochę jak grę albo teatr - wiadomo, że na rynku było wielu deweloperów, ale on MUSIAŁ przekonać ludzi, że ICH mieszkania/domy są po prostu N A J L E P S Z E, a pracując w tej branży tyle czasu, przychodziło mu to całkowicie naturalnie.
- Też nie jestem jego wielkim fanem. - odparł poważnym tonem oraz spojrzeniem, które utkwił na oczach Adeline, podtrzymując z nią kontakt wzrokowy, jakby chciał się dowiedzieć o niej czegoś jeszcze. Rosenhall w rzeczywistości też wolał znać gorzką prawdę, aczkolwiek doskonale wiedział, jak działał dzisiejszy świat oraz że ludziom o wiele łatwiej przychodziło oszukiwanie niż bycie prawdomównym. Chociaż może zawsze tak było? Chusteczka wie. Nie wiedział, bo nie mógł cofnąć się do przeszłości, by zrobić rekonesans - aczkolwiek, szczerze powiedziawszy, bardzo czasami chciał się cofnąć do takiego średniowiecza, by przeżyć sobie jeden dzień jako rycerz.
Zmarszczył brwi i musiał przyznać, że go zaskoczyła, gdyż totalnie nie spodziewał się odmowy na zaproponowany zakład. Był pewien, że Adeline pójdzie na taki układ, a on będzie mógł potem cieszyć się z masażu, a tu… K L O P S. Przez sekundę nawet można było zauważyć coś w rodzaju rozczarowania na jego twarzy. Przejechał nerwowo dłonią po włosach.
- Jak uważasz. - odparł, wzruszając lekko ramionami, bo tak, miała rację i doskonale rozumiał, co właśnie do niego mówiła. Wiedział, że jeżeli Adeline przypisze sobie lub po prostu jej zostanie przypisana CAŁA praca, to będzie faktycznie oszustwem, ponieważ pracować będą przy prezce razem - lub głównie on, ale już mniejsza. Mimo wszystko będzie czekał, bo tak łatwo nie odpuści tego masażu.
- Jakbyś jednak zmieniła zdanie, to daj znać. I myślę, że na pewno taka okazja pojawi się prędzej niż później. - dodał od siebie z lekkim uśmiechem. Trochę poczuł coś w rodzaju szczęścia pomieszanego z satysfakcją, gdyż uważał, że skoro Adeline tak powiedziała, to oznaczało, że nie zamykała szlabanu ani nie stawiała kropki, by powiedzieć Markowi, by wsadził sobie te swoje zakłady tam, gdzie normalnie nie dochodziło słońce, albo inaczej, że dawała zielone światło na kolejny - prawdopodobnie taki sam (w sensie nagrody były takie same, o!) - zakładzik.
- Ja w niej pewnie JUŻ zagościłem, tylko nie chcesz tego przyznać. - stwierdził z łobuzerskim uśmiechm, poruszając brwiami, bo z jakiegoś powodu o tym wspomniała i z jakiegoś powodu, odebrała mu papierosa w TAKI a nie inny sposób. Nikt wcześniej… może poza jedną osobą w taki sposób nie zabrał od niego szluga.
- Wiesz… to, że mnie postawiłaś przed faktem dokonanym, to jedno; inna kwestia, że mógłbym polecenie zwyczajnie olać i o siedemnastej opuścić biuro. - stwierdził, szukając drzwi ewakuacyjnych, by pokazać Adeline, iż pomimo przyparcia go do muru mógł wykonać dezercję.
- Mhm... - pamiętał, doskonale pamiętał spotkanie, które miało miejsce kilka minut temu.
- Powiedz mi tylko tak szczerze. Czy byłaś z siebie zadowolona? Czy czułaś, że powiedziałaś wszystko, co chciałaś? Co, twoim zdaniem, sugerowały miny słuchaczy? - spytał, bo był ciekaw, czy Covington nad tym, o co on zapytał, zastanawiała się. Czy w ogóle analizowała wyrazy twarzy osób obecnych na sali, którzy również słuchali i patrzyli na prezentację?
Uniósł brew, kiedy usłyszał kolejne słowa Adeline.
- Ach tak? - musiał przyznać, że zaintrygowała go i bardzo zaciekawiła, ponieważ nie miał zielonego pojęcia, o jakich słowach myślała lub jakie słowa chodziły jej po głowie. No ale zaraz przestał nad tym dewagować, ponieważ czuł perfumy Adeline i zdawał sobie sprawę z niewielkiej odległości, jaka ich dzieliła. Mark patrzył jej prosto w oczy, choć może na sekundę (lub dwie), zjechał wzrokiem ciut niżej... przełknął ślinę - jeszcze brakowało, by zaczął padać deszcz dla lepszego efektu. Przez chwilę ktoś stojący z boku mógł pomyśleć, że Rosenhall i Covington rywalizują ze sobą o to, kto dłużej wytrzyma i nie mrugnie - choć Mark zaczynał uważać, że Adeline miała... naprawdę ładne...
oczy.
- Tylko pamiętaj, by nie podchodzić zbyt blisko ognia… bo możesz się sparzyć, Covington. - odpowiedział, mrużąc nieco oczy i specjalnie używając metafory - a mówiąc o ogniu, mówił o.... sobie. Jakby chciał jej tym powiedzieć, że okej, szanuję, ale ja też tak łatwo nie oddaję.

Mark siedział przy swoim biurku, gdy nagle usłyszał kroki. Spojrzał na zegar wiszący na ścianie i widząc godzinę 17:00, domyślał się, kto zaszczycił go swoją obecnością. Przejechał wzrokiem po kolejno dokładanych dokumentach i czuł, że zapowiada się dobra zabawa.
A ponieważ nie było czasu do stracenia, wziął pierwszy dokument z góry i zaczął go analizować, a najważniejsze rzeczy zapisywał w Google Docu. Pracował w ciszy, czasami tylko coś mrucząc, że jakaś informacja jest bez sensu albo że nic nie wnosi albo jeszcze co innego. Nagle - całkowicie niespodziewanie - jego telefon zawibrował, ponieważ dzwonił pan dostawca jedzonka. Mark czym prędzej pobiegł odebrać zamówienie, a potem wrócił do biura, gdzie zaczął na biurku wykładać - po wcześniejszym przygotowaniu miejsca - zapakowane w jednorazowe opakowania dania.
- Tacosy, quasadille i burito. I cola do picia. - powiedział, wskazując po kolei każde pudełko, które także otwierał, bo bez tego nie wiedziałby co gdzie było.
- Tacosy są z wołowiną pieczoną z pomidorami i suszoną papryką. Ogólnie mega sosy dodają, bo mango chilli jest jednym, a drugi to sos ranchera i on jest ziołowy, o charakterystycznym smaku maślanki, majonezu, czosnku i koperku. - powiedział zgodnie z tym, co pamiętał. Wziął sobie jednego tacosa i wszystko byłoby super, gdyby jeden z sosów, nie wylądował na jego spodniach. Na udzie. Obok rozporka. Westchnął głośno, widząc to, wziął serwetkę i sprawnym ruchem zgarnął ten sos, a widząc buzię Adeline, uniósł kąciki ust, odwrócił serwetkę na drugą stronę, a następnie odłożył swojego tacosa na papierowy talerz (który miał przed sobą) i wykonał kilka kroków, by znów stanąć naprzeciwko niej. Gdy był już wystarczająco blisko, wyciągnął rękę, aby wytrzeć jeden z jej kącików ust. Zrobił to lekko, z gracją. I mimo, że buzia Adeline była już czysta, to jakoś tak nie wrócił od razu na swoje miejsce, tylko stał chwilę bez słowa, patrząc jej prosto w oczy.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Uśmiechnęła się przelotnie, słysząc jego przytaknięcie. Wiedziała aż za dobrze, że w tym świecie zdecydowanie ciężko było nie spotkać się z kłamstwem. Poza tym ich praca wręcz wymagała od nich zabawy słowem i umiejętnej wymiany zalet, by klienci słyszeli dokładnie to, co chcieli usłyszeć. Robili wszystko, żeby przekonać ich do siebie, choć oboje mieli na to nieco inne sposoby. Na takie kłamstewka więc Adeline była w stanie przymknąć oko. Miała na myśli znacznie poważniejsze oszustwa, których zdążyła już trochę doświadczyć w swoim dwudziestosiedmioletnim życiu. Zdrada narzeczonego była największą i tej za nic nie potrafiła wybaczyć. Nic dziwnego, że od tamtej pory stała się znacznie ostrożniejsza w relacjach damsko-męskich, nie pozwalając się poznać na tyle, by nie zostać zranioną. Co nie oznaczało, że nie lubiła się bawić i podejmować gry, gdy miała ku temu okazję.
I choć propozycja Marka w pierwszej chwili wydała jej się naprawdę godna rozważenia, tak w kwestii pracy musiała postawić sprawę jasno. Jednak widząc przejaw rozczarowania i zakłopotania przemykający przez jego twarz, kąciki jej ust drgnęły pod wpływem nieco bardziej zadziornego uśmiechu.
— Och, rozchmurz się, Mark. Jeśli tak bardzo zależy Ci na tym masażu to znajdziesz sposób, żeby sobie na niego zasłużyć - mówiąc to, sięgnęła dłonią jego ramienia, żeby je pogładzić, zatrzymując się na nim odrobinę dłużej, niż wypadało, i spojrzała na niego znacząco. - Rzeczywiście wydajesz się spięty - dodała, ściągając przy tym nieco brwi z udawaną troską, co zdradzał kącik jej ust, który po chwili drgnął w nieco łobuzerskim uśmiechu, zanim odsunęła dłoń. Mimowolnie wzbudził w niej zaintrygowanie, czy było to spowodowane wyłącznie pracą, czy ona również częściowo miała na to wpływ.
Jego następne stwierdzenie o zagoszczeniu w jej głowie i następujący po nich łobuzerski uśmiech sprawił, że kąciki jej ust również mimowolnie rozszerzyły się bardziej.
— Do tego trzeba trochę więcej, niż ładnych oczu i pewnego siebie uśmiechu - odparła w zamian z rozbawieniem. Nie przyznała tego na głos, ale w myślach musiała przyznać, że jak na razie całkiem dobrze sobie radził. Nie bez znaczenia pozostawał fakt, że inicjowała kontakt fizyczny. Drobne gesty mówiły więcej niż słowa.
— Czyli sądzisz, że powinnam być Ci wdzięczna za Twoją łaskawość? - Uniosła wysoko brwi w udawanym niedowierzaniu. Oczywiście, że mógł ją zignorować i stąd wyjść. I może nie wpłynęłaby na jego dalszą pracę w firmie, a przynajmniej nie tak drastycznie, jak wręczając mu wypowiedzenie, ale w odwecie mogłaby mu tę pracę znacząco utrudnić. Jej skromnym zdaniem ta gra nie była warta świeczki.
Na jego pytania przygryzła wargę, przez kilka sekund zastanawiając się nad nimi, bo zanim weszła na spotkanie, uważała, że nie miała sobie czego zarzucić.
— Po to było to spotkanie, żebym mogła jeszcze dokonać poprawek. Byłam gotowa na wszelkie sugestie. Ale nie na całą zmianę prezentacji, bo ktoś ma na nią zupełnie inną koncepcję - odparła po chwili, na moment odwracając wzrok na okoliczne budynki. Dlatego tym bardziej chciała poznać jego pomysły, a nie wszystko w stu procentach z niego zerżnąć i podpisać się własnym nazwiskiem. Miała wrażenie, że na tamtym spotkaniu sugerował jej, że nawet i na swoje obecne stanowisko się nie nadawała. A może tylko wbijała sobie to do głowy? Potrząsnęła głową, próbując odwieść te myśli od siebie. Nie, nie mogła przed Markiem pokazać swoich zgryzot.
Na szczęście zaraz ponownie skupiła się na dalszej części rozmowy z Markiem, odnotowując w myślach błysk w jego oczach, gdy wspomniała o użyciu innych słów, po których nastąpiła pełna napięcia chwila, gdy tak arogancko postanowił złapać od niej bucha papierosa. Jakby właśnie zaznaczał swój teren. A ona bez zastanowienia mu na to pozwoliła.
Jego następnego ostrzeżenia nie skomentowała, jedynie obserwując, jak ostatecznie wrócił do środka, jeszcze przez chwilę analizując jego słowa. Zdecydowanie stała zbyt blisko ognia, ale czy to ją kiedykolwiek zraziło?

Przyjemne zapachy zaczęły unosić się w powietrzu, kiedy Mark przyniósł jedzenie i zaczął je wyciągać z toreb. Na jego odpowiedź, na moment uniosła na niego wzrok.
— Często je jadasz? - zapytała z zaintrygowaniem, bo jego obszerna wiedza na ten temat mimowolnie zrobiła na niej wrażenie. Zaraz jednak ponownie spojrzała na tacosa, którego wzięła do ręki. - Mam nadzieję, że smakuje tak dobrze, jak brzmi - przyznała, po chwili ostrożnie biorąc do ust kęsa. I rzeczywiście, musiała przyznać mężczyźnie rację, bo były idealne. Czując na podniebieniu eksplozję smaków, zdała sobie sprawę, że nie jadła prawie od rana, dlatego zajęła się jedzeniem, nawet nie zwracając uwagi na to, jak wyglądała i czy zaraz nie ubrudzi sobie swojej białej koszuli. Dlatego też w pierwszej chwili nie zauważyła, jak Mark zmniejszył między nimi dystans, dopiero gdy znalazł się przy niej ściągnęła brwi, zatrzymując tacosa w powietrzu.
— Co…? - nie dokończyła, bo mężczyzna pochylił się, żeby ściągnąć chusteczką nadmiar sosu z kącika jej ust, sprawiając, że momentalnie znieruchomiała. Ten niby prosty gest, w połączeniu z podniesionym na nią spojrzeniem czarnych oczu sprawił, że powietrze wokół nich znów powoli zaczynało gęstnieć. Oblizała delikatnie wargi.
— I do tego dżentelmen - zauważyła, odnosząc się do poprzednich cech, które zdążyła w nim nazwać. - Zaskakujesz mnie coraz bardziej - dodała zaraz niższym tonem z czającym się w tonie głosu uznaniem, a kąciki jej ust uniosły się nieznacznie do góry. Przez kilka sekund przyglądała mu się uważniej, jakby coś rozważała. - Chcesz spróbować? - zapytała w końcu, podsuwając mu tacosa pod usta. Patrzyła na niego nie tyle co z wyzwaniem, a raczej ciekawością, czy Mark znów odważy się zrobić coś więcej, przekraczając granice fizyczności, z którą najwyraźniej oboje nie mieli żadnego problemu.

Mark Rosenhall

[Mark Rosenhall]

- Wiem. - odpowiedział krótko, bo Adeline miała rację. Gdy Mark Rosenhall czegoś bardzo chciał, to prędzej czy później to dostawał. Poza tym, jak się wkurzy, to sam sobie po prostu sam sobie pójdzie na ten masaż, szczególnie, że miał takie jedno sprawdzone miejsce, gdzie masażystki robiły cuda i człowiek wychodził jak nowonarodzony. Nie spodziewał się jednak, że Covington nagle dotknie jego ramienia i stwierdzi FAKT.
- Jak trzeba nosić dużo na swoich barkach, to potem ciężko jest być wyluzowanym czy rozluźnionym. - odpowiedział, wykonując dwa ruchy ramionami do tyłu, jakby próbował coś z tychże ramion zrzucić. Faktem było, iż poza pracą, przejmował się też losem członków rodziny, a w szczególności poważnie chorującą mamą. Naprawdę bardzo by chciał, by wyzdrowiała, lecz z tego, co lekarze mówili, nie było najlepiej. Westchnął cicho, bo myślenie o rodzicielce powodowało, że czuł się nieco... przytłoczony i zmartwiony, no ale wiedział, że myślenie o tym, nie pomoże mu w pracy - może właśnie dlatego lepiej było wpaść w wir, bo przynajmniej koncentrował się na statystykach, założeniach, celach.
- Mhmm... - odparł, nie wnikając już ani nie drążąc dalej tematu, bo on i tak był przekonany o swojej racji - tj. że myślała O NIM, tylko udawała, że jest inaczej, robiła tak zwaną dobrą minę do złej gry, aczkolwiek byłby naprawdę ZASKOCZONY, gdyby było inaczej.
- Tak, tak właśnie sądzę. - powiedział beznamiętnie, wzruszając ramionami, no bo w sumie zawsze mógł zachować się jak prawdziwy cham i prostak i olać całą tę prezentację, a tak? Naprawdę planował pomóc i zrobić wszystko, co w jego mocy, aby prezentacja zawierała wszystko, co jest potrzebne, aby spodobała się osobom z zarządu, a bądź co bądź, to właśnie opinia zarządu była NAJWAŻNIEJSZA.
- Rozumiem, ale zobaczysz, że to, co powstanie teraz, będzie ARCYDZIEŁEM. Nie pożałujesz, a jeszcze dodatkowo będziesz wiedziała, jak prawidłowo wykonać prezki w przyszłości. - odpowiedział, posyłając kobiecie uśmiech przepełniony pewnością siebie - bo przecież gdyby robił prezki czy cokolwiek w tej robocie chujowobeznadziejnie, to już dawno otrzymałby papierek na biurku - znaczy otrzymywał różne papierki, lecz były to zazwyczaj kartki z danymi nowych interesantów lub dane o nowych osiedlach. No, ale nie czekał dłużej, tylko zszedł, tj. wrócił z powrotem do biura. Praca sama się nie zrobi.

Usłyszawszy pytanie o to, czy często jadł to, co zamówił, pokręcił głową na znak, iż różnie bywało.
- Raczej jak najdzie mnie ochota na coś z kuchni meksykańskiej. - odpowiedział zgodnie z prawdą. Wydawało mu się, że częściej zamawiał sushi, burgery lub steki O takiego steka też bym w sumie wciągnął… może jutro? pomyślał, rozważając lunch na następny dzień - albo raczej obiado-kolację.
- Smakuje wręcz zajebiście. - pochwalił, bo co jak co, ale starał się wybierać takie knajpki, gdzie ludzie zostawiali pozytywne opinie w internecie lub polecone przez zaufanych i bliskich znajomych.
- Nie powinnaś być rozczarowana w kwestii smaku. - no chyba, że miałaś jakieś dziwne lub uszkodzone kubki smakowe, bo przecież doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż to, co dla jednych było ładne, dla drugich już niekoniecznie.
- Ano widzisz. Może kiedyś mnie lepiej poznasz. - kto wie? Wszystko może zdarzyć się. Chyba, że nagle ich drogi pójdą w całkowicie dwie różne strony - a przecież tak też mogło być, bo życie różne scenariusze pisało. Poza tym, do tej pory Mark nie przypuszczał, że Adeline chciała go w ogóle poznać.
Usłyszawszy pytanie, skinął głową, a następnie, wziął dwa gryzy tacosa Adeline - podczas gryzienia patrzył rudowłosej prosto w oczy, jakby prowokacyjnie.
- Bardzo dobry, prawda? - spytał po przegryzieniu, chcąc poznać opinię rudowłosej.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Gdy Mark wspomniał o noszeniu ciężaru na barkach, Adeline zatrzymała na nim spojrzenie uważniej, odrobinę dłużej przyglądając się jego odruchowym gestom - wzruszeniu ramionami, westchnieniu i chwilowej zmianie na twarzy. Mimowolnie zaczęło ją zastanawiać, co mogło się za tym kryć, ale jedyne, na co potrafiła się teraz zdobyć to skinięcie głową.
— Coś o tym wiem - przyznała po chwili cicho, bardziej sama do siebie, niż do niego, pod warstwą lekkości w głosie nie potrafiąc pozbyć się nuty melancholii. Ta wkradła się do niej niepostrzeżenie wraz z myślami o tym, że sama czasem zbyt bardzo odczuwała ciężar na ramionach, przez który wręcz uciekała w niezbyt rozsądne decyzje, byle zapomnieć o problemach. W innym razie musiałaby chodzić na masaż przynajmniej raz w tygodniu.
Na jego przytaknięcie w kwestii jej wdzięczności pokręciła głową w niedowierzaniu, ale nie odezwała się słowem. Po tym, w jaki sposób potraktował ją na spotkaniu, ciężko będzie jej wydusić z siebie słowa podziękowania. No chyba, że Mark naprawdę sobie na to zasłuży, o czym niedługo miała się przekonać. Jego następna wypowiedź przesączona pewnością siebie tylko postawiła poprzeczkę wyżej jej oczekiwaniom względem prezentacji. Przez chwilę patrzyła na niego w zamyśleniu nad tym, co powiedział i jak bardzo był pewny swego. Chciała mu wierzyć. Jeśli dzięki niemu miała szansę na awans…
— Dobra. Niech Ci będzie. Jeśli do niczego się nie przyczepią i stanę się główną prowadzącą tego projektu to zostanę Twoją dłużniczką - stwierdziła z przekonaniem. Co miała do stracenia? Już i tak wiele traciła niemal na każdym kroku. Zależało jej na tym awansie bardziej, niż na czymkolwiek. A jeśli Mark miał stać się tego częścią, musiała zachować przyzwoitość. Poza tym znała ciężar odpowiedzialności za właśnie przedstawione mu wyznanie, a jej spojrzenie mówiło, że bynajmniej nie zamierzała później się z tego wycofywać.


— Naprawdę potrzebuję do tego prezentacji w konferencyjnej? — zapytała nieco zaczepnie, unosząc przy tym brew, po raz kolejny wracając do jego pomysłu o stworzeniu prezentacji na swój temat. Wciąż nie uważała, by coś takiego było jej potrzebne, niemniej musiała przyznać choćby przed samą sobą, że zaczynał ją intrygować. Na poznanie mężczyzny z pewnością znalazłaby inne sposoby. Jedną z nich była właśnie aktualna okazja do rozmowy w trakcie kolacji.
Z nieznacznym napięciem we własnym ciele przyglądała się Markowi, gdy postanowił poczęstować się jej tacosem, po raz kolejny sama świadomie go prowokując. Wprost nie potrafiła odmówić sobie igrania z ogniem i sprawdzenia, dokąd ich to zawiedzie. Bo kiedy nieprzyjemna atmosfera odczuwalna w sali konferencyjnej wraz z upływem czasu rozmyła się w powietrzu, mężczyzna mimowolnie zaczynał wzbudzał w niej coraz większe zaintrygowanie, które odbijało się w jej oczach, kiedy podjęła jego spojrzenie.
— Jednak masz całkiem dobry gust - przyznała w odpowiedzi, uśmiechając się trochę bardziej zawadiacko, bo chyba już nie miała na myśli wyłącznie gustu związanego z jedzeniem. Sama znów spróbowała swojego jedzenia, tym razem ostrożniej, żeby znowu się nie pobrudzić, choć to było całkiem w jej stylu.
— Czemu zostałeś? - zapytała po chwili, przerywając nastałą ciszę, głosem spokojnym, w którym czaiła się ciekawość. - Ale tak naprawdę - dodała z powagą, patrząc na niego z przekrzywioną głową na bok. Zdążyli już ustalić, że gdyby tylko chciał, mógłby ją olać. Ale tego nie zrobił. Chciała więc poznać tego przyczynę i pociągnąć go nieco za język. Czy po prostu uległ szansie, by została jego dłużniczką, czy było w tym coś więcej?
Ostatecznie kiedy zjedli, wzięli się do pracy. W końcu projekt sam się nie mógł naprawić. Mimo wszystko dzięki wspólnie spędzonemu wieczorowi w biurze, Adeline od tamtej pory zaczęła spoglądać na Marka nieco przychylniej.

KONIEC

Mark Rosenhall