[Matheo Bachmann]

Mógł podziękować swojej matce tak naprawdę tylko i wyłącznie za to, że pozwoliła mu wybrać swoją własną drogę, jak bardzo kręta i pod górę by nie była. Obydwoje rodzice pochodzili z pieniędzy, o ile o stronie ojca wiele nie wiedział, o tyle ta matki była pełna wpływowych ludzi, lekarzy, profesorów, prawników i całej sielankowej reszty.. Stare pieniądze, które nigdzie się nie wybierały, nie potrzebowały hałasu, krzyku i z założenia pozwalały dzieciakom popełniać swoje błędy i odnajdywać swoje priorytety. Wiedział, że miał jej wsparcie i właściwie fakt, czy była czy nie była dobrą matką kiedy dorastał, nie miało znaczenia. Był wdzięczny za to, jak stawała za nim murem za każdym razem, gdy ojciec próbował go sobie podporządkować i sprowadzić do pionu; jedyne co mu się udało, to wzmocnić w Theo przekonanie, że te sztywne realia wcale nie były dla niego. Może po prostu podał się bardziej do norweskiej strony jego matki? Pewnie tak. Skinął głową w niemym podziękowaniu za te gratulacje, posyłając mu szeroki, ciepły uśmiech. Zwłaszcza kiedy wspomniał o dodatkowej pomocy finansowej, gdyby była taka potrzeba, na co Bachmann lekko pokręcił głową. - Naah, mam swoje oszczędności, jakkolwiek by pewnie nie były marne w porównaniu z twoimi... Ale zobaczymy. Dziękuję. - wiedział, że matka by go nie zawiodła, szansa też istniała, że ojciec mógłby dać się przekonać do wsparcia pomysłu pójścia w coś, co leżało obok medycyny.. Może. Wątpił, żeby mógł wspierać cokolwiek, co mocno opierało się o pracę fizyczną, w ciągłym biegu, stresie, w tej "bezinteresowności", której jego ojciec zdecydowanie nie rozumiał. Nie ważne. Nie potrzebował jego błogosławieństwa, nie lubił gościa tak czy srak.
Na moment musiał odstawić swoją szamkę, bo ten nagły atak wesołości wycisnął z kącików jego oczu łzy. Legitne małe łezki, które otarł, przecierając twarz dłońmi, nadal sporadycznie pozwalając sobie na mały chichot, kręcąc głową. Komedio-dramat, serio. - Nie, nie.. Dobra, może trochę jak debil, bo ciągniesz długo tą farsę, jakby miało się coś zmienić magicznie. - wywrócił lekko oczami, ale koniec końców nie mógł go oceniać. W życiu by mu nie wytknął gonienia za szczęściem, miłością czy ostatnimi z tej trójcy, marzeniami. Wspierał, nawet jeśli w gruncie rzeczy ten wybór wcale nie był moralny. Pieprzyć moralność. Życie było usiane w większości upadkami, nie wzlotami, więc jeśli znalazł coś, co go cieszyło, Theo mógł mieć tylko nadzieję, że złapie to coś mocno i nie pozwoli uciec. Zdradzał przy tym swoją narzeczoną i finalnie miał zerwać zaręczyny? Dobrze. Lepiej późno niż później, ślub łatwiej odwołać niż bujać się z rozwodem. - Leć i baw się dobrze. Wrap it before you tap it. Daj znać jak się przyda kanapa. - chyba mu dawał swoje błogosławieństwo właśnie? Tak, chyba tak. Rozbawiło go to po raz kolejny, wyrywając z klatki chichot. Hey, życie było całkiem super, nie? Tak, wyszedł ze związku jeszcze zanim dobrze w związek wszedł, a jego najlepszy przyjaciel zdradzał narzeczoną w poszukiwaniu własnego szczęścia i... A, jebać. Potykanie się w drodze do lepszego jutra było całkiem warte tych siniaków. - Prowadzę, więc głosuję za herbatą i słodkimi rzeczami. - gdyby kiedykolwiek odmówił słodyczy... Trzeba będzie dzwonić po lekarza. Albo egzorcystę. Ale tamten dzień nie był dniem egzorcyzmów i z jakiegoś powodu, prawdopodobnie przez ten wybuch rozbawienia, nastrój Theo obrócił się o 180'. Wszystko było zajebiście.

Charlie Marshall

[Charlie Marshall]

O tak, pieniądze lubią ciszę, ulica nie lubi szumu. W rodzinie Charliego nie było miejsca na przeciętność - ba, to była starannie dobrana galeria ludzi sukcesu! Ojciec, rekin biznesu, matka, której imię otwierało drogę do każdej fundacji w Toronto, wujek, który prowadził jedną z najbardziej prestiżowych kancelarii w kraju, kuzyni - lekarze z publikacjami naukowymi albo partnerzy w globalnych korporacjach... Nic dziwnego, że Charlie również stawiał sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Był przyzwyczajony, że na rodzinnej kolacji nikt nie pytał go "Co słychać?" tylko "WHAT'S NEXT, CHARLIE?". To po prostu była jego codzienność - albo zostawałeś kimś, albo stawałeś się czarną owcą rodziny i rozczarowaniem. No i Charlie bardzo nie chciał być tą czarną owcą. Naah, mam swoje oszczędności, jakkolwiek by pewnie nie były marne w porównaniu z twoimi... Ale zobaczymy. Dziękuję. Charlie pokiwał głową. - W razie czego, wiesz, jeden telefon - rzucił krótko i pokiwał głową. Nie wątpił, że przyjaciel sobie poradzi, ale chciał, żeby wiedział, że miał na kogo liczyć, jeśli wszystkie inne opcje zawiodą. Zaraz jednak westchnął, bo temat powrócił do Blair i Ivy - Charlie naprawdę nie chciał zamęczać Bachmanna swoimi rozterkami miłosnymi, ale... komuś musiał się wygadać, no i padło na Theo. Tylko jemu ufał bezgranicznie. Oparł głowę na łokciu i posłał przyjacielowi długie spojrzenie. Nie, nie.. Dobra, może trochę jak debil, bo ciągniesz długo tą farsę, jakby miało się coś zmienić magicznie. Westchnął. Theo miał rację, znowu, ale... - Nie chcę zranić żadnej z nich, Theo… a mam wrażenie, że nieważne co teraz zrobię, i tak zranię je obie - stwierdził i wzruszył ramionami. Zaczynał żałować tamtego dnia w windzie, ale jak mógł przyznać się do błędu, kiedy ten romans zabrnął już tak daleko? Poza tym słowa o ciągnięciu tej farsy były dobitne i trafiły w punkt. No i jeszcze sprawa Teneryfy... - Nie wiem, dlaczego zaproponowałem jej ten wyjazd, powoli zaczynam żałować, ale trudno, co będzie to będzie - dodał z kolejnym westchnieniem, nawiązując do zaproszenia Ivy na Teneryfę. Czyżby dopadła go trema? Lęk przed nieznanym? Wyrzuty sumienia? Wiedział, że było już za późno na odwołanie wyjazdu, zwłaszcza, że... należał do osób, które jeśli powiedziały A, mówiły też B. Nie rzucał słów na wiatr i nie zmieniał planów z dnia na dzień. Leć i baw się dobrze. Wrap it before you tap it. Daj znać jak się przyda kanapa. Parsknął. - Dam znać - skwitował. Prowadzę, więc głosuję za herbatą i słodkimi rzeczami. Pokiwał głową i zgarnął puste miski po ramenie na tacę. - No to herbata i deser - dodał, po czym oddał puste miski do okienka ze zwrotem naczyń i podszedł do lady, aby zamówić zieloną herbatę i talerz pełen japońskich słodkości. Tym razem miła starsza pani powiedziała, że doniesie im zamówienie do stoliczka. No i tak jak starsza pani powiedziała, tak zrobiła, bo już kilka minut później postawiła przed nimi parujące filiżanki i talerzyk z deserami. - Enjoy - rzucił z uśmiechem do Theo, lustrując wzrokiem desery. Yum. Sięgnął po jedno z wagashi, które wyglądało jak przepiękny kwiat wiśni i szybko się w nie wgryzł. - Mam taką myśl luźną, wiesz… Zdałem sobie sprawę, że ja właściwie tej dziewczyny w ogóle nie znam. Mówię o Ivy. Wiem, że pracuje w szpitalu i jest cholernie śliczna, ale to wszystko. A Blair znam od zawsze, wiem o niej wszystko, nie muszę nikogo przy niej udawać… - zawiesił głos na moment, żeby wziąć drugi gryz wagashi. - No i się zastanawiam, czy to takie chwilowe nakręcenie się na kogoś, kogo się ledwo zna? Nie wiem, czy chcę zostawić wszystko, co budowałem latami, dla kogoś, kto jest tylko fajną przygodą - dokończył, czując, że go nagle olśniło. To było to, sedno jego ostatnich rozterek.

theo

[Matheo Bachmann]

Powiernikiem był okay.. Tyle że nie za bardzo się znał na tego typu miłosnych zagwostkach, okay? Jego jedyny związek dział się, kiedy jego mózg jeszcze nie do końca się rozwinął, to było tak dawno temu, że nijak nie mógłby tego zastosować. To, plus.. No, tamten związek w niczym sytuacji Charliego nie przypominał. Pokiwał głową, naprawdę starając się zrozumieć jak to było, że kochał dwie osoby na raz.. Drogi boże, Theo nie potrafił się tak naprawdę zakochać w jednej osobie, co dopiero w dwóch? Marshall wyraźnie miał jakieś sprawniejsze serce. Albo większe. Obie te opcje na raz. - Właściwie to nawet jakby z Ivy nie wyszło, to i tak lepiej, że skończysz z Blair, prawda? Wyszło by ci na dobre bycie samemu przez chwilę. - wzruszył lekko ramionami szczerze w to wierząc. Charlie był młody i, powiedzmy sobie szczerze, jako mężczyźni nie musieli się też martwić o to, że będą w oku społeczeństwa wyglądać jak "starzy kawalerzy" albo o biologiczny zegar jeśli chcieliby mieć dzieciaki. Byli wiele, wiele kroków do przodu jeśli chodziło o to, jak byli postrzegani w związkach, jego przyjaciel tak czy siak sobie poradzi.. Znacznie gorzej byłoby, gdyby zdradzał żonę, nie? Tu już by był bardziej wyzywany od najgorszych i ciągnęłaby się za nim ta łatka cholera wie jak długo.

Znów się uśmiechnął, obserwując jak Marshall radził sobie w roli kelnera, ale po raz kolejny postanowił rozbawioną myśl zachować dla siebie. Głównie dlatego, że był całkiem wdzięczny za cała tą ciężką pracę jaką Charlie wkładał w ten impromtu wypad na jedzonko. Czy robił to dlatego, że po prostu chciał się wygadać, czy chciał poprawić nastrój Theo i wiedział, że dobry posiłek definitywnie zrobi magię? Nie ważne. Był wdzięczny tak czy siak. Podziękował starszej pani ze szczerym uśmiechem i zaraz złapał dla siebie pierwszą lepszą słodycz. Nie był wybredny. Mruknął z zadowoleniem, a ten pomruk szybko przyjął pytającą nutę, gdy jego przyjaciel zaczął kolejną myśl. Blondyn zmarszczył brwi, słuchając i przez moment trawiąc to, co usłyszał.
- Nie uważam, żeby to, jak długo kogoś znasz, miało tak naprawdę wiele.. wartości? Żeby było tak ważne, o. Nazwij mnie skończonym romantykiem, mam to gdzieś, ale jeśli już miałoby mnie jebnąć jak grom z jasnego nieba, to wierzę w to, że będę wiedział od razu. Nie wiem, że jest gdzieś jakaś dziewczyna, która wpadnie mi do życia z kopa i od samego początku będę absolutnie urzeczony, nawet jeśli nie znam jej ulubionej herbaty. - parsknął lekko, propos herbaty, sięgając po swoją. Może nie nazwałby tego, co opisywał jako "miłość od pierwszego wejrzenia", ale zdecydowanie wziąłby pod uwagę natychmiastowe zainteresowanie i dałby się temu rozwinąć. Z drugiej strony, po raz kolejny, on był wolny i nie musiał się martwić o to, jak by taki związek się odbił na wszystkim, co do tej pory uważał za ważne.. - Ale.. W sumie już to zrobiłeś. Nie ważne, czy to by był jakiś ulotny dotyk, czy flirt, czy tylko być myślał o niej w ten sposób; to już się stało, już przekreśliłeś swój związek z Blair. Bo jeśli serio chciałbyś przy niej zostać, to nie ważne jak ładna by była tamta druga, pewnie nawet byś na nią nie popatrzył. - pociągnął, lekko marszcząc brwi i zaraz wzruszając lekko ramionami, przyglądając się przez moment przyjacielowi zajadającego się słodyczami. Przechylił lekko głowę sięgając całkiem daleko pamięcią w tył. - Pamiętam całkiem dobrze, że lata temu serio były dziewczyny, moim skromnym zdaniem super śliczne, które się tobą interesowały, ale ty miałeś tylko oczy dla Blair. - język nie działał, składnia siadała, gramatyka leżała, mózg zmęczony. Tak czy siak, nawet jeśli nie pamiętał ich imion ani tego, czy to był jakiś festival czy inny koncert, ale Marshall definitywnie nigdy na brak zainteresowania narzekać nie mógł. Jedyne co się zmieniło, to jego podejście do Blair i ich związku, skromnym zdaniem Norwega.

Charlie Marshall

[Charlie Marshall]

Właściwie to nawet jakby z Ivy nie wyszło, to i tak lepiej, że skończysz z Blair, prawda? Wyszło by ci na dobre bycie samemu przez chwilę. Charlie zamarł na ułamek sekundy z kubkiem przy ustach, a w jego głowie zapanowała głucha cisza. Jakoś to do niego… niespecjalnie dotarło. Jak to miał skończyć z Blair? Theo poruszył bardzo ważną kwestię, o której istnieniu dopiero teraz Charlie sobie uświadomił. Niezależnie od tego, kiedy i czy powie Blair prawdę, to od niej głównie zależało, czy chciałaby z nim po tym wszystkim zostać. Jednak wizja bycia samemu - a raczej wizja życia bez Blair - była… dziwna i absurdalna, kompletnie nie pasowała do idealnego obrazka, który pojawiał mu się w głowie za każdym razem, gdy myślał o przyszłości. - No… nie wiem - rzucił cicho i upił łyk herbaty. Miał być ślub i wspólne życie z kobietą, którą znał od dzieciństwa. Czy zakochał się w Ivy? Nie, do jasnej cholery. Harrison była intrygująca, świeża i przyciągała go jak zakazany owoc, ale na pewno jej nie kochał. Kochał Blair. Więc co on, kurwa, wyprawiał? Po co niszczył swój związek dla kogoś, do kogo czuł tylko i wyłącznie fizyczne przyciąganie? Znów upił łyk herbaty i tym razem postanowił zachować przemyślenia dla siebie.

Chwilę później słuchał wywodu Theo o miłości od pierwszego wejrzenia, a w głowie utkwiły mu zwłaszcza jego ostatnie słowa. Bo jeśli serio chciałbyś przy niej zostać, to nie ważne jak ładna by była tamta druga, pewnie nawet byś na nią nie popatrzył. Charlie wypuścił ciężko powietrze. Czy aby na pewno? Nie był przekonany. - A co jeśli w moim przypadku to Blair była tą kobietą, która wpadła mi w życie z kopa, a ja po prostu z czasem stałem się ślepy? - zapytał, patrząc przyjacielowi prosto w oczy. Przecież… mógł mieć rację, prawda? Jedno potknięcie nie przekreślało całego wyścigu, prawda? Nieważne, jak głupio to brzmiało. Charlie aż się wkurzył na tę myśl i przeciągnął dłonią po twarzy z emocjonalnego wykończenia. Pamiętam całkiem dobrze, że lata temu serio były dziewczyny, moim skromnym zdaniem super śliczne, które się tobą interesowały, ale ty miałeś tylko oczy dla Blair. No i znowu, w punkt. Theo mówił prawdę, prawdę i tylko prawdę. W oczach Marshalla pojawiła się rezygnacja. - Źle mi z tym, Theo - wyznał Charlie i oparł łokcie o blat. - Naprawdę źle mi z tym, że jestem wobec niej nie fair - dodał. Cholera. Słowa Theo o tym, że lata temu miał oczy tylko dla Mayfield, naprawdę zabolały najbardziej.

Pytanie brzmiało - czy zakochany mężczyzna stawał się ślepy na wdzięki innych kobiet? Cholera, on zawsze zauważał piękno płci przeciwnej, w końcu był facetem, ale nigdy, przez te wszystkie lata, nie pomyślał o żadnej innej kobiecie w taki sposób. Nikgdy nie dopuścił do siebie myśli, że mógłby dotknąć kogoś innego niż Blair… aż do teraz. - Nie rozumiem, co się zmieniło - stwierdził i pokręcił głową. Kiedyś był wpatrzony w Blair jak w obrazek, a teraz? Teraz wystarczyło jedno błękitne, przeszywające spojrzenie Ivy Harrison na korytarzu w szpitalu, by odwrócił wzrok od kobiety, z którą planował spędzić resztę życia. To nie miało sensu. Spojrzał na zegarek. Czas uciekał nieubłaganie, niestety. - No nic, chyba będę musiał jeszcze raz to przemyśleć - westchnął. Wstał od stołu, dopił herbatę i przeciągnął się. - Muszę się spakować przed wyjazdem, podrzucisz mnie? - spytał Theo, po czym zaczęli się zbierać.

Gdy Theo już odwiózł Marshalla pod dom, Charlie klepnął go w ramię i posłał mu spojrzenie pełne wdzięczności. - Dzięki, Theo. Za wszystko - powiedział, po czym wygramolił się z samochodu i zniknął we wnętrzu apartamentowca.

[ztx2]

theo