[Sonny Radwell]

08.

Najpierw mieli za sobą udany wypad do Ottawy, a po powrocie dalej żyli w swojej sielankowej rzeczywistości, ciesząc się swoim towarzystwem i kompletnie nie przejmując się resztą świata. Coś, co miało być tylko na chwilę, trwało w najlepsze i żadnemu z nich nie spieszyło się do zakończenia tego, bo trudno jest zrezygnować z czegoś, co smakowało tak d o b r z e.
A towarzystwo Lacey bardzo podobało się Sonny’emu, który nie powstrzymywał się przed zapraszaniem jej do siebie, gdzie mogli swobodnie cieszyć się sobą, zapominając o reszcie świata. I w niczym nie przeszkadzało to, że Radwell dzielił swój do ze współlokatorami, ponieważ zaszywał się z brunetką w swoim pokoju i przeważnie to tam spędzali ze sobą cały czas, czasem odbiegając od tej rutyny, gdy akurat dom mieli tylko dla siebie.
Dziś jednak postanowili nieco odejść d tradycji, na co zdecydowali się po porannej rozmowie. Od słowa do słowa doszli do tego, że Sonny zaproponował, iż przygotuje dla niej śniadanie, zapewniając ją, że zwali ją z tym z nóg. I nie sądził, aby przesadzał, ponieważ w kuchni radził sobie bardzo dobrze. Może nie na poziomie zawodowych kucharzy, ale na tyle dobrze, aby na znajomych zwykle robić wrażenie. A dziś chciał je zrobić na Lacey, którą zabrał ze sobą do kuchni po tym, jak naciągnął na siebie na szybko spodnie dresowe, aby móc jakoś wyjść ze swojego pokoju. Nie byli dziś w domu sami, więc musieli przygotować się na to, że natkną się na jego współlokatorów albo jakichś ich gości, bo i ci często przewijali się przez to miejsce.
Kuchnię na szczęście mieli wolną. – Możesz się rozgościć – powiedział, wskazując na stołki, na których Lacey mogła usiąść, podczas gdy on będzie pracować. Bo tak, miał działać sam, podczas gdy ona miała czekać na to, aż będzie rozpieszczana jedzeniem. A na razie Sonny musiał pozbierać z lodówki oraz szafek wszystko, czego potrzebował, więc zaczął krzątać się po kuchni. – Napijesz się czegoś? – zapytał przy okazji, chcąc o nią dobrze zadbać. Dodatkowo posłał jej teraz jeden ze swoich firmowych uśmiechów, spojrzenie na chwilę zawieszając w jej oczach, w których mógłby się zatracić już na zawsze, gdyby tylko mógł. Nie umiał tego wyjaśnić, ale w jej spojrzeniu było coś magnetycznego, co przyciągało go za każdym razem, gdy napotykał na jej wzrok.

Lacey Tadwell

[Lacey Tadwell]

010.

Zachowywała się d z i w n i e, zupełnie niepodobnie do tego, w jaki sposób postępowała w przeszłości. Bywała zdystansowana, chłodna i ani myślała o tym, aby powtórnie się zaangażować. Ten błąd popełniła już przecież raz, a to w ogóle jej się nie opłaciło. Mało tego, związek, w którym utknęła, w ostatnim czasie oscylował wyłącznie w problemy.
Przy Radwellu to wszystko było jednak p r o s t s z e, ale też przede wszystkim p r z y j e m n i e j s z e. Nie próbowała tego jednak analizować, starając się skupić na przeświadczeniu o tym, że wyglądało to w ten sposób wyłącznie dlatego, że ich relacja pozostawała luźna. Lacey pozwalała sobie nie zauważać tego, jak stopniowo coraz bardziej przyzwyczajała się do tego, że Sonny był coraz częściej obecny w jej życiu. Co więcej, ona sama pozwalała sobie przy nim na sporo odstępstw od reguły.
Jak dziś, kiedy zgodziła się zostać na ś n i a d a n i e.
Nie myślała już nawet o tym, jak nierozsądne było przesiadywanie w jego kuchni, w której w każdej chwili mogli zostać nakryci. Miała już co prawda przelotną styczność z jego współlokatorami, a jednak nigdy nie chciała wdawać się z nimi w bliższe interakcje, aby wieść o ich relacji nie rozniosła się zbyt daleko. Im bardziej angażowała się w jego życie, tym mocniej w ten sposób ryzykowała.
— Mogę? — zapytała przekornie, kiedy zdecydowała się rozsiąść na jednym ze stołków. — Myślałam, że pozwoliłeś mi na to już w sypialni… I chyba jeszcze pod prysznicem — skomentowała, przez moment strojąc też do niego wymowne miny. Zaraz jednak pozwoliła na to, by jej usta wykrzywiły się w uśmiechu, który utrzymał się nawet wtedy, kiedy uważnie przyglądała się temu, jak Radwell krzątał się po kuchni.
Musiała przyznać, że był to całkiem przyjemny widok.
Właśnie dlatego nie zadeklarowała chęci pomocy i nie poderwała się z miejsca, kiedy wspomniał o napoju. — Mhm. Zabiłabym za kawę. Chyba się nie wyspałam — co zresztą było jego zasługą, bo to on nie pozwalał jej spać, chociaż… Na to Lacey jakoś szczególnie się nie uskarżała. Nie bez powodu nie umiała oderwać od niego wzroku nawet wtedy, kiedy t y l k o spoglądali sobie w oczy.

Sonny Radwell

[Sonny Radwell]

Sonny nie można powiedzieć, żeby zachowywał się niepodobnie do siebie, ponieważ szybkie angażowanie się w relacje z kobietami było u niego normalne. To nie tak, że zakochiwał się w pięć minut, ale był na tyle otwartym facetem, że łatwo nawiązywał kontakt z innymi i tworzył więzi, dlatego wcale nie takie dziwne jest to, że działo się to również teraz. Choć tym razem akurat był zdecydowany, żeby nie robić tego. Powtarzał sobie w myślach, żeby nie angażować się za bardzo i chociaż wydawało mu się, że miał wszystko pod kontrolą, to nie mógł być w większym błędzie…
Tym jednak się nie przejmował, skoro błądził jedynie nieświadomie. A nie rzucało się to w oczy, ponieważ Radwell zupełnie przepadł. Tak bardzo zatracił się w tej znajomości, że mógł spoglądać na nią przez różowe okulary, ale tego na pewno nie zamierzał sobie wyrzucać, bo właśnie o to w niej chodziło – mieli czerpać z niej tyle przyjemności, ile tylko chcieli.
Dziś zaś Sonny zaproponował coś nowego. Skoro Lacey i tak zatrzymała się na nieco dłużej, to czemu miałby nie ugościć jej porządnie? A przy okazji chciał się przed nią popisać i przygotować jej coś dobrego do jedzenia, dlatego pozwolił sobie na to małe odstępstwo od reguły i na szczęście brunetce ten pomysł spodobał się tak samo, jak jemu.
Kolejnym szczęśliwym trafem było to, że w kuchni nie było nikogo, więc mieli ją tylko dla siebie.
Kiedy Lacey wspomniała o tym, co wyprawiali ze sobą w nocy, myśli Sonny’ego na chwilę uciekły w tamtym kierunku, a na jego twarz wkradł się uśmiech. Musiał przyznać, że był to udany czas i ani trochę nie żałował tego, że przez to przez większość nocy nie zmrużył oka. – To teraz przyszła kolej na kuchnię – choć tym razem mieli być nieco grzeczniejsi.
– Niemożliwe – powiedział, udając zszokowanego. – Czy miała pani podobne problemy, gdy nocowała u nas poprzednio? – dodał, już uśmiechając się zadziornie. Wydurniał się, przy okazji zabierając się za szykowanie dla niej kawy i tak, nie musiał już pytać, na jaką lubiła. Tego zdążył szybko się nauczyć. I na szczęście przy szykowaniu kawy nie miał zbyt wiele roboty – wystarczyło wstawić ekspres, co zajęło mu tylko krótką chwilę. I napój zaraz był gotowy, więc mógł postawić go przed Lacey, do której mrugnął zanim wrócił do pracy. Nie był przygotowany na to, aby zrobić nie wiadomo jak wymyślne śniadanie, ale dość, żeby zrobić swoje popisowe danie.

Lacey Tadwell