[Inari Nilsinger]

Dźwięk uderzenia rozszedł się po przeszklonej przestrzeni zbyt wyraźnie jak na coś, co powinno pozostać między nimi. Krótki, suchy trzask — jak pęknięcie cienkiej warstwy lodu.
Głowa Inari odchyliła się lekko w bok. Nie gwałtownie, nie dramatycznie — bardziej jak reakcja ciała, które przyjmuje fakt, zanim umysł zdecyduje, co z nim zrobić. Przez ułamek sekundy wszystko się wyostrzyło. Światło odbijające się w złotych łączeniach ścian. Cień rzucony przez ramię Niamh. Zapach wiśni, który nagle stał się cięższy, bardziej lepki.
Ból przyszedł z opóźnieniem. Nie był nawet szczególnie dotkliwy — raczej irytujący. Ciepło rozlewające się po policzku, pulsujące pod skórą jak przypomnienie, że coś właśnie przekroczyło granicę, ale to nie to przykuło jej uwagę. Nie siła, nie gest, tylko fakt, że Niamh Kilroy straciła kontrolę. To nie pasowało. Nie od niej. Nie do tej wersji Niamh, którą Inari zdążyła rozłożyć na czynniki pierwsze — precyzyjnej, chłodnej, zamkniętej w rygorze własnych zasad. Każdy jej ruch był zwykle przemyślany, wyważony, podporządkowany funkcji. To? To był błąd. Pęknięcie w całości.
Nie zdążyła jednak rozwinąć tej myśli. Szarpnięcie za klapy marynarki było ostre, nagłe, nierówne. Palce Niamh zacisnęły się zbyt mocno, zbyt impulsywnie. Ból barku musiał ją przeszyć — Inari widziała to w mikronapięciu mięśni, w tym jednym, ledwie dostrzegalnym zawahaniu. A mimo to nie puściła. Zbliżyła się o wiele za blisko i wtedy...
Pocałunek?
Nieproszony. Nieprzemyślany. Brutalny w swojej szczerości. Nie było w nim miejsca na subtelność ani na grę. Żadnej kalkulacji. Żadnego „co dalej”. Był jak zderzenie — nagłe, twarde, pozbawione struktury — i właśnie dlatego Inari ani nie odpowiedziała, ani nie odsunęła się. Została dokładnie tam, gdzie była.
Ciało Nilsinger pozostawało napięte, ale stabilne. Dłoń z cygaretką uniesiona w tej samej pozycji, jakby czas zapomniał ją przesunąć. Wciągnęła płytko powietrze nosem — automatycznie, rejestrując wszystko: alkohol na ustach Niamh, przyspieszony oddech, drżenie mięśni, które nie miało nic wspólnego z agresją. To nie była próba dominacji, raczej zaprzecenia i to właśnie sprawiło, że Inari nie drgnęła. Z każdą sekundą coraz wyraźniej widziała, co się dzieje nie na powierzchni, lecz pod spodem. Ten pocałunek nie miał jej niczego udowodnić. Miał udowodnić coś Niamh, a to zmieniało wszystko.
Kiedy kontakt się urwał, przyszło odepchnięcie — gwałtowne, niemal paniczne. Inari cofnęła się o pół kroku, ciężar ciała przeniósł się płynnie, bez utraty równowagi. Ruch wyuczony, kontrolowany, zupełnie odwrotny do chaosu, który przed chwilą miała na sobie. Cygaretka przetrwała. Jej końcówka ukruszyła się pod naciskiem palców, rozsypując drobny popiół na ciemny blat. Małe, nieregularne fragmenty — jakby coś się rozpadło nie tam, gdzie powinno.
Cisza, która zapadła, była gęsta. Nie niezręczna, a paradoksalnie przepełniona.
Inari przez chwilę nic nie zrobiła. Stała. Patrzyła. Myślała. A potem — bardzo powoli — przechyliła dłoń i strząsnęła resztki popiołu. Drobinki rozsypały się szerzej, ale ona tylko przesunęła po nich palcami, zbierając je w jedno miejsce. Ruch był spokojny, niemal metodyczny, zbyt spokojny jak na to, co się wydarzyło, bo to nie był odruch sprzątania, tylko porządkowania. Na zewnątrz i w głowie.
Jeszcze raz.
Słowa Niamh. Jej spojrzenie przy czarce. To zawieszenie na ustach. Ten moment, w którym głos jej się załamał, zanim zdążyła to ukryć. I teraz... to. Zbyt spójne, żeby było przypadkiem. Zbyt intensywne, żeby było tylko alkoholem.
Kącik ust Inari drgnął. Coś w niej — ciche, chłodne, analityczne — układało już wnioski. Ale było też coś drugiego. Coś mniej wygodnego. Coś, co nie powinno się wtrącać właśnie teraz. To uczucie… że wygrała. Nie rozmowę. Nie sytuację. Tylko dostęp do czegoś, czego Niamh nie planowała pokazać ani teraz, ani wcześniej, ani na pewno nie późńiej. Podniosła wzrok powoli, bez maskowania. Jej spojrzenie było teraz inne — nie ostrzejsze, nie chłodniejsze. Bardziej świadome. Jakby patrzyła nie na to, co widać, tylko na to, co właśnie zostało odsłonięte.
Oparła się lekko biodrem o blat. Cygaretka nadal między palcami, choć już nierówna, ukruszona.
— Bijesz jak przedszkolak — powiedziała cicho, bez kpiny w głosie. Bez gniewu a jako fakt. Zatrzymała się na moment. Nie spuszczała z niej wzroku. Ten drobny, lisi uśmiech pojawił się dopiero teraz. Powoli. Jak coś, co dojrzewało przez ostatnie kilka sekund. — To na pewno tylko alkohol?
Nie naciskała. Nie musiała. Widziała zbyt dużo, żeby się mylić, a to, co dostrzegła… nie było już jednostronne. I to był moment, w którym coś w niej — coś, co zwykle trzymała pod kluczem — poruszyło się niepokojąco. Bo jeśli to nie był tylko alkohol... to znaczyło, że obie właśnie przekroczyły granicę. I żadna z nich nie zrobiła tego całkiem przypadkiem. Tylko Inari zdała sobie z tego już sprawę, nie nazywając nic po imieniu. Tak na dobrą sprawę — Niamh wcale nie musiała rozumieć, że kobieta przed nią dobrze się bawiła, choć nie cudzym kosztem.


Niamh R. Kilroy

[Niamh R. Kilroy]

Bijesz jak przedszkolak.
Nie takiej reakcji oczekiwała. Spodziewała się złości, wybuchu, czegokolwiek, co uświadomiłoby jej samej, że zachowała się nieodpowiednio. I nie, nie chodziło o sam policzek, choć nie była zadowolona, że pozwoliła sobie na impuls, użycie siły. Ten pocałunek, który nic nie znaczył, a zarazem mówił tak wiele. To on był tym, co przerażało Kilroy najbardziej.
Nie znosiła jej od chwili, w której po raz pierwszy miała (nie)przyjemność stanąć z nią twarzą w twarz. Od tego dnia skrupulatnie pielęgnowała w sobie niechęć, szybko przeradzającą się w nienawiść. Odpowiadało jej to. W życiu Niamh nie było miejsca dla Inari Nilsinger. Wiedziała o tym, a mimo to pozwoliła sobie na wykonanie gestu, który miał jeszcze bardziej skomplikować ich relacje. Niestety Inari nie była typem osoby, która odpuściłaby i udała, że do niczego nie doszło. Niamh widziała to w jej spojrzeniu i tym cholernym lisim uśmiechu. Wiedziała też, że kobieta nie pozwoli jej zapomnieć ani o pocałunku, ani o wszystkich momentach, które od dawna zaczynały wymykać się poza granice czystego profesjonalizmu. I chyba właśnie to przerażało ją najbardziej. To, że wciąż czuła smak jej ust.
- Dobrze, że chociaż ty się dobrze bawisz - wychrypiała, a jej głos brzmiał poważniej niż zazwyczaj. Odsunęła się od kanapy i wykonała kilka kroków w tył, jakby obawiając się, że za sprawą kolejnego impulsu ponownie przyciągnie ją do siebie. Oczywiście nic podobnego nie miało mieć miejsca, a poprzedni pocałunek był tylko pijackim błędem, o którym obie powinny zapomnieć. - Wydaje mi się, czy to było podchwytliwe pytanie? - zdecydowała się zagrać w jej własną grę. Gdyby nie bolący bark oraz orteza, która mocno ograniczała jej ruchy, w tym momencie skrzyżowałaby ręce na piersiach, chcąc pokazać Nilsinger, że cała ta sytuacja aż tak bardzo nią nie wstrząsnęła. Nie było tak i gdyby nie fakt, że nie miała dokąd uciec, przez niefortunną pomyłkę podczas rezerwacji, pozostawiłaby kobietę z własnymi myślami. W zaistniałej sytuacji nie miało to najmniejszego sensu i jedyne co mogła uczynić, to pokazać, że nieplanowana bliskość nie była czymś wartym dyskusji. - Gdybym była tobą, potraktowałabym to jako komplement - uniosła podbródek, starając się nadać swojemu spojrzeniu dawną ostrość. Próbowała ponownie przejąć kontrolę, bo nie po to przez te wszystkie lata uparcie wyrabiała w sobie umiejętność oddzielania tego, co ludzkie, od tego, co konieczne, żeby teraz utracić to za sprawą jednego impulsu.
Zdrowym ramieniem podparła się o szklaną ścianę, a jej chłodny wzrok zatrzymał się na twarzy Inari. Była atrakcyjną kobietą, nie dało się tego ukryć. Cholera.

Inari Nilsinger

[Inari Nilsinger]

Jak scena wyrwana z filmu, który ktoś zatrzymał o sekundę za późno — dym wiśniowej cygaretki nadal wisiał między nimi cienką warstwą, choć Inari od dawna go już nie wypuszczała. Żar przy końcówce powoli i nierówno przygasał; dokładnie tak samo jak jej własna pewność, że nadal kontroluje tę rozmowę, a tego nie znosiła najbardziej.
Jeszcze chwilę temu wszystko było prostsze. Niamh była irytującą perfekcjonistką z manią kontroli, która reagowała spięciem na każdy jej komentarz. To miało sens. Konflikt był prosty. Bezpieczny. Stabilny. Można było się nim bawić lub stosować do reguł Sun Tzu. Teraz stała kilka kroków dalej, oparta o szkło, z lekko rozchylonymi ustami i spojrzeniem, które próbowało odzyskać dawną ostrość, choć wciąż drgało gdzieś pod nim coś znacznie bardziej niebezpiecznego. I cholera jasna — Inari to widziała. Widziała też cofnięcie się o kilka kroków. Słyszała ten ton. Ten sztucznie zebrany profesjonalizm. Tę desperacką próbę zamknięcia wszystkiego z powrotem w eleganckiej, szczelnej szufladzie z podpisem: "błąd pod wpływem alkoholu — za niedogodności przepraszamy."
To był właśnie problem z Niamh Kilroy. Im bardziej próbowała odzyskać kontrolę, tym wyraźniej było widać, że ją straciła.
Inari przesunęła kciukiem po ukruszonym filtrze, strącając powoli resztki tytoniu do popielniczki na czarnym blacie stojącego obok stolika. Spokojnie. Bez pośpiechu. Jakby naprawdę analizowała wyłącznie rozsypane okruszki, a nie kobietę stojącą naprzeciwko... lecz analizowała ją bezlitośnie. Każdy oddech i napięcie szczęki. Każde spojrzenie uciekające i wracające sekundę później, i gdzieś głęboko, pod warstwą sake, ironii oraz zawodowych masek, zaczynało do niej docierać coś jeszcze bardziej absurdalnego. Coś wygrała, lecz to nie negocjacje, projekty ani kolejna utarczka słowna. Wygrała ją. Nie całkowicie. Nie w sposób trwały, za to wystarczająco solidnie, by zobaczyć reakcję, której Niamh nie kontrolowała. Czystą. Instynktowną. Prawdziwą. Zaś Inari od zawsze miała słabość do momentów, w których ludzie przestawali być perfekcyjni.
Powoli uniosła wzrok. Najpierw na jej usta. Potem na oczy. Zatrzymała się tam odrobinę za długo zupełnie świadomie.
— Dobrze, że chociaż ty się dobrze bawisz — przedrzeźniła ją cicho, niemal leniwie, ale bez wcześniejszej złośliwości. Potem zrobiła krok bliżej. Nie na tyle, żeby ponownie naruszyć dystans. Wystarczająco, żeby Niamh musiała świadomie zdecydować, czy chce się odsunąć. — Było podchwytliwe — przyznała w końcu, potakując. — Ale nie sądziłam, że odpowiesz aż tak entuzjastycznie. — Kącik jej ust drgnął wyraźnie, a jednak coś było w tym uśmiechu innego. Mniej triumfalnego, bardziej... zaciekawionego. Inari przyglądała się jej jeszcze chwilę w ciszy, aż w końcu wypuściła powietrze nosem i zgasiła cygaretkę w popielniczce. — I chyba właśnie to jest najbardziej irytujące... — mruknęła bardziej do siebie niż do niej.
Na moment odwróciła wzrok. Krótko. Jakby sama potrzebowała sekundy przerwy od własnych myśli, bo to przecież nie miało sensu. Równanie przedstawiało się dotąd sensownie.

Niamh jej nie cierpi = constans
Po tym wszystkim wręcz wypadało, aby stała pozostała stałą, a mimo to nadal tu tkwiła i patrzyła na nią tak, jakby sama nie wiedziała, czy chce ją udusić, czy pocałować jeszcze raz.
Inari wróciła spojrzeniem do jej twarzy.
— Wiesz, Kilroy… — odezwała się ciszej niż wcześniej. — Im bardziej próbujesz udawać, że to nic nie znaczyło… tym jakoś mniej ci wierzę. — Po czym przechyliła lekko głowę i dodała już z tą swoją znajomą, prowokującą lekkością: — A "nie powinnam była tyle pić" brzmi zaskakująco słabo jak na kobietę, która zwykle ma przygotowaną lepszą linię obrony. W dodatku lepszą, niż, jak się okazuje, jej fizyczne argumenty. — Wymownie machnęła dłonią między nimi dwa razy, imitując wymierzonego lewego liścia sprzed chwili. Prychnęła rozbawiona. — Uznam to za brak wprawy w niedominującej ręce.

Niamh R. Kilroy

[Niamh R. Kilroy]

Sarkastyczny gest Inari zadziałał na Niamh jak kubeł lodowatej wody. Coś w jej głowie nagle wskoczyło na właściwe miejsce. Chaos, alkohol i upokarzające tłumaczenia rozsypały się w sekundę.
Dość tego. Niamh Kilroy nie była kobietą, którą można zagonić do kąta w hotelowym barze. Nawet po najgorszym tygodniu w jej karierze. Odepchnęła się od szklanej ściany i wykonała kilka kroków w stronę Inari. Powoli. Pewnie. Bark pulsował bólem, ale kompletnie to zignorowała. Zamiast się wycofać, skróciła dystans tak bardzo, że poczuła resztki wiśniowego dymu.
- Uważaj, Nilsinger - powiedziała cicho. - Możesz nie zdążyć z kolejną analizą - spojrzała na zgaszoną cygaretkę, potem znowu prosto w oczy kobiety. Nawet nie drgnęła. Stała nieruchomo, jakby kontrolowała wszystko to co je otaczało. I może naprawdę tak było. - Masz rację. Alkohol to żadna wymówka - rzuciła. - Chciałaś wiedzieć, co to było? Frustracja. Od początku działasz mi na nerwy tak skutecznie, że w końcu zabrakło mi cierpliwości - zamilkła na moment, jakby próbowała zebrać myśli, a tak naprawdę motywowała się do dalszych słów. - To nie była żadna gra, Inari. Po prostu fatalny moment - powiedziała spokojnie, z pasującym do niej chłodem. - Jutro wracamy do Toronto. Doprowadzimy projekt do końca, a potem zrobimy wszystko, żeby już razem nie pracować - dodała głosem nie znoszącym sprzeciwu. - Przestaniemy wchodzić sobie w drogę i obie na tym skorzystamy - zacisnęła palce lewej dłoni w pięść, co było reakcją na ból, który niespodziewanie przeszył jej bark. Poza tym jednym niewielkim szczegółem wyglądała tak, jakby w pełni odzyskała kontrolę - wyprostowana, opanowana, niemal nietykalna.
Ale pod tą perfekcyjną fasadą wszystko w niej dalej drżało, bo prawda była dużo gorsza od tego, co powiedziała. Kłamała znakomicie. Budowała mur z lodowatych słów tylko po to, żeby ukryć smak ust Inari, który wciąż doskonale pamiętała. I to właśnie było najgorsze. Patrzyła na nią z bliska i mimo złości, mimo rozsądku, czuła ten sam niebezpieczny głód. Chciała jeszcze raz poczuć mieszankę sake i wiśniowego dymu. Chciała zobaczyć, jak Inari traci kontrolę. Chciała zniszczyć cały ten perfekcyjny dystans między nimi. Było to czyste samozniszczenie i właśnie dlatego działało tak mocno.
Z lekkim wysiłkiem zdusiła to w sobie natychmiast. Bezlitośnie. Bezpowrotnie.
Nie powiedziała nic więcej. Zwyczajnie stała tuż naprzeciw Inari i czekała na jej reakcję. Ku jej własnemu zaskoczeniu gdzieś głęboko tliła się irracjonalna nadzieja, że ta nie zakończy tego wieczoru tak łatwo. Że zamiast skinąć głową i odejść, zrobi jeszcze jeden krok. Znowu skróci dystans. Powie cokolwiek, co zabrzmi mniej rozsądnie, a bardziej prawdziwie. Niamh nienawidziła się za to, że w ogóle o tym myślała, bo przecież właśnie ustaliła granice. Zamknęła temat. Wszystko zostało logicznie wyjaśnione, uporządkowane i schowane do odpowiednich szuflad. A mimo to nie potrafiła przestać patrzeć na usta Inari. A najbardziej przerażało ją to, że nie potrafiła dostrzec w jej oczach obojętności ani śladu zażenowania. Jakby tamten pocałunek również wrył się jej pod skórę zbyt głęboko, żeby dało się go po prostu zignorować. W pewnym sensie chciała w to wierzyć.
Nie rozumiała z jakiego powodu. Damn.

Inari Nilsinger

[Inari Nilsinger]

Przez krótką chwilę Inari naprawdę rozważała, czy nie zrobić tego jednego kroku więcej. To było absurdalne.
Jeszcze kilka tygodni temu była przekonana, że Niamh Kilroy umrze kiedyś z powodu własnej potrzeby kontroli. Patrzyła na nią wtedy z pobłażliwą fascynacją — jak na kobietę absurdalnie zdolną, ale zamkniętą w świecie idealnie wyliczonych kroków, procedur i odpowiednio spiętych segregatorów. Drażnienie jej było niemal zbyt łatwe. Wystarczyło podważyć jeden detal projektu albo rzucić kąśliwą uwagę, a Kilroy natychmiast usztywniała ramiona, jakby właśnie wypowiedziano jej osobistą wojnę. Może właśnie dlatego Inari tak uparcie pchała ją dalej. Trochę brutalnie, odrobinę złośliwie, ale nigdy bez celu, bo pod tą całą chłodną perfekcją widziała coś, czego sama Niamh chyba jeszcze nie dostrzegała — instynkt, ambicję i upór wystarczająco wielkie, żeby wejść znacznie wyżej niż wszyscy wokół niej zakładali. Inari po prostu… nie umiała prowadzić ludzi delikatnie.
Teraz stała przed nią w półmroku hotelowej palarni, z drżącą dłonią i ustami, od których Inari nadal nie mogła oderwać myśli. I to właśnie było najgorsze.
Niamh próbowała odzyskać grunt pod nogami. Tak desperacko, że aż boleśnie. Każde jej słowo brzmiało jak kolejna cegła dokładana do muru, który chwilę wcześniej sama rozwaliła jednym impulsem. Fatalny moment. Frustracja. Powrót do Toronto. Koniec współpracy.
Logiczne.
Rozsądne.
Bezpieczne.
Inari niemal słyszała, jak Kilroy próbuje przekonać samą siebie bardziej niż ją, a mimo to nadal stała blisko. Za blisko.
Jej wzrok znowu uciekł na usta blondynki. Tylko na sekundę. Może dwie. Wystarczająco długo, żeby zauważyć napięcie w szczęce Niamh i to minimalne rozszerzenie źrenic, którego nie dało się już zwalić na alkohol. W środku coś nieprzyjemnie ścisnęło Inari pod żebrami. Nie podobało jej się, jak łatwo Kilroy zaczynała rozbierać ją z dystansu. Nie podobało jej się jeszcze bardziej, że sama pozwalała na to bez większej walki. Dlatego zamiast zrobić krok bliżej, zrobiła coś znacznie gorszego.
Wyprostowała się powoli i poprawiła mankiet ciemnej koszuli, jakby właśnie kończyły zwyczajną rozmowę biznesową. Gest był spokojny, wręcz irytująco opanowany, ale pod cienką warstwą profesjonalizmu nadal czaiło się coś cięższego. Coś, co nie chciało odpuścić.
— Mhm — mruknęła cicho. — Fatalny moment. — Kącik jej ust drgnął minimalnie. Nie uśmiech. Raczej coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Potem sięgnęła po zgniecioną paczkę wiśniowych cygaretek, obracając ją chwilę między palcami, zanim ponownie spojrzała Niamh prosto w oczy. — W takim razie wyświadczę ci przysługę. — Potaknęła samej sobie. — Zejdę do recepcji i spróbuję załatwić ci osobny pokój — powiedziała to lekko. Prawie uprzejmie.
Obie wiedziały, że to nie było takie proste. Inari doskonale pamiętała lobby zawalone ludźmi w garniturach, identyfikatorach i korporacyjnych uśmiechach jeszcze kilka godzin wcześniej. Jakiś branżowy zjazd, konferencja albo inne piekło dla ludzi lubiących Excela bardziej niż własne dzieci. Embers był praktycznie pełny. Szansa na wolny pokój o tej godzinie była mniej więcej tak realna jak spokojna współpraca ich dwóch. I właśnie dlatego propozycja brzmiała bardziej jak prowokacja niż rozwiązanie.
Inari ruszyła w stronę wyjścia ze strefy dla palących, ale tuż przed rozsuwanymi drzwiami zatrzymała się na moment. Nie odwróciła się całkowicie. Tylko lekko przechyliła głowę.
— Chociaż na twoim miejscu nie robiłabym sobie wielkich nadziei — rzuciła spokojnie. — Te korposzczury z lobby wyglądały, jakby wykupiły pół Manhattanu. — Dopiero wtedy spojrzała na nią jeszcze raz. Za długo. Zbyt miękko jak na kogoś, kto właśnie proponował ucieczkę od wspólnego pokoju. — Ale spokojnie, Kilroy — dodała ciszej. — Łóżko nadal raczej cię nie ugryzie.

Niamh R. Kilroy