[Max Korhonen]

Max śmiał wysnuć wnioski, że większość kobiet prędzej czy później tworzyła podobne listy. Wystarczyło obejrzeć kilka filmów albo przeczytać parę książek, by zauważyć, jak często przewijał się ten motyw. Do Lilian pasował jednak wyjątkowo. Potrafił bez większego trudu wyobrazić ją sobie siedzącą z kubkiem herbaty i wypisującą kolejne marzenia z taką samą starannością, z jaką planowała wszystko inne. Sam nigdy czegoś podobnego nie zrobił. Nie dlatego, że nie miał marzeń. Po prostu od zawsze wychodził z założenia, że jeśli czegoś naprawdę chciał, to zamiast zapisywać to na kartce, brał się do roboty. Raz tylko ktoś próbował go do tego przekonać. Cora uparła się kiedyś, że każdy powinien mieć własną listę rzeczy do przeżycia, zanim życie zdąży pokrzyżować plany. Przez kilka dni regularnie podrzucała mu czyste kartki i długopis, twierdząc, że bez tego jest nudziarzem. Ostatecznie skończyło się na tym, że narysował na środku kartki ogromny znak zapytania, oddał jej ją z całkowicie poważną miną i uznał temat za zamknięty. Cora nazwała go wtedy beznadziejnym przypadkiem, a on nie zamierzał z tym specjalnie dyskutować.
Teraz jednak, patrząc na rozpromienioną Lilian, po raz pierwszy pomyślał, że może nie chodziło o samą listę. Chodziło o człowieka, z którym miało się ją realizować. Uniósł lekko brew, gdy postawiła swój warunek, po czym parsknął cichym śmiechem i pokręcił głową. — To się nazywa negocjacja. — stwierdził z wyraźnym rozbawieniem. — Najpierw dajesz mi świetny pomysł, a potem od razu dorzucasz obowiązek. Przez chwilę udawał, że naprawdę się nad tym zastanawia. W końcu westchnął teatralnie. — Dobrze. Zgoda. — wyciągnął w jej stronę dłoń. — Ale jeśli na twojej liście znajdzie się coś w rodzaju „skoczyć ze spadochronem”, „przytulić rekina” albo „włamać się do muzeum”, to od razu mówię, że negocjujemy warunki jeszcze raz.
— Zapomnij o tym. Na dźwięk tych słów Max miał ochotę się roześmiać. Odkąd ją poznał, zdążył zauważyć pewną prawidłowość. Lilian najpierw mówiła to, co naprawdę myślała, a dopiero kilka sekund później wpadała w panikę i rozpaczliwie próbowała cofnąć własne słowa. Problem polegał na tym, że dla niego było już za późno. Usłyszał je. Zapamiętał. I nie należał do ludzi, którzy udawali, że coś nigdy nie padło tylko dlatego, że druga strona nagle zrobiła się speszona. Uśmiechnął się pod nosem i przez chwilę również spojrzał na ciemną taflę oceanu. Nie zamierzał jej zawstydzać ani zmuszać do kontynuowania tematu. Wiedział, że gdy poczuje się osaczona, natychmiast schowa się za żartem albo kolejnym nerwowym komentarzem. A tego wieczoru wyjątkowo nie miał ochoty niczego między nimi psuć. Nawet jeśli w pierwszym, nieprzemyślanym odruchu miał ochotę powiedzieć jej, że jest za późno, że już to usłyszał i nie da się teraz cofnąć. Niemniej sam także nie wiedział — przynajmniej jeszcze — co owa deklaracja oznacza.
Miał być przyjacielem?
W tym był całkiem dobry. Potrafił słuchać, potrafił być obok, potrafił wyciągnąć ją z najgorszego nastroju i nie oczekiwać niczego w zamian. Być może właśnie dlatego tak łatwo było mu przy niej zostać — bo rola kogoś, kto po prostu trwał, wydawała się bezpieczna.
A może mężczyzną u jej boku?
Ta myśl była zdecydowanie trudniejsza. Problem polegał głównie na tym, że zbyt szybko zaczął chcieć czegoś więcej, niż powinien. Zbyt łatwo przyzwyczaił się do jej obecności, do tych przypadkowych rozmów, drobnych gestów i chwil, które z pozoru nie znaczyły nic, a jednak zostawały z nim na długo po ich zakończeniu. Nie wiedział, czy Lilian naprawdę bała się jego, czy raczej tego, co mogłoby się wydarzyć, gdyby przestała się przed nim bronić. Ale wiedział jedno — nie chciał być kolejnym powodem, dla którego zacznie uciekać. Dlatego milczał. Bo czasami najtrudniejszą rzeczą nie było zdobycie czyjegoś serca. Czasami trudniejsze było pozwolenie komuś, by sam zdecydował, czy chce je oddać.
Korhonen sam nie końca nie był pewien, jakie słowa miały zamiar opuścić jego usta, zanim rozpoczęli zabawę w berka. Branie za kogoś odpowiedzialności nie było dla niego czymś niecodziennym, raczej wpisywało się w naturę mężczyzny, jednak najczęściej sprowadzało się do bycia u boku jako przyjaciel. Oczywiście był niejednokrotnie w związku z kobietą, ale nigdy wcześniej nie miał wrażenia, że tak łatwo zatraca granicę pomiędzy troską a czymś znacznie głębszym. Przy Lilian wszystko zdawało się dziać odrobinę szybciej, niż powinno. Każde jej słowo miało większe znaczenie, każdy gest zostawał w pamięci na dłużej, a zwykłe chwile, które z kimś innym pewnie uznałby za nic nieznaczące, przy niej zaczynały nabierać zupełnie innego wymiaru. I może właśnie dlatego uciekła w zabawę. Może dlatego zamiast pozwolić mu odpowiedzieć, zamiast dać mu powiedzieć to, co sam jeszcze próbował poukładać w głowie, rzuciła między nimi coś lekkiego i beztroskiego. Max nie mógł mieć jej tego za złe. W pewnym sensie nawet ją rozumiał. Sam przecież robił dokładnie to samo — tylko na swój sposób.
Dlatego, kiedy pobiegła, zamiast zatrzymać ją słowami, ruszył za nią z uśmiechem, pozwalając tej chwili po prostu trwać. Śmiech Lilian był czymś, czego nie chciał przerywać. Zwłaszcza że tak rzadko pozwalała sobie na tę wersję siebie — pozbawioną ostrożności, lęku i ciągłego analizowania każdego kroku. Przez moment nie była kobietą, która za wszelką cenę próbowała kontrolować własne emocje. Była po prostu sobą. A on chciał zapamiętać ten widok. Nie zdążył nawet odpowiednio zareagować, kiedy wbiegła do wody. Przez sekundę patrzył na nią z niedowierzaniem, zanim pokręcił głową z rozbawieniem.
Ich śmiechy mieszały się z szumem fal, rozbijającymi się o dwie sylwetki. Dłonie Maxa zacisnęły się na talii dziewczyny chwilę przed tym, jak jedna z większych fal uderzyła w nich. Instynktownie pochwycił ją mocniej, jakby wciąż obawiał się, że zaraz wymknie mu się z rąk — choć przecież doskonale wiedział, że nie chodziło już tylko o tę krótką zabawę. Przez moment zapomniał o wszystkim. O tym, co powinien zrobić. O granicach, które próbował zachować. O tym, że jeszcze kilka minut wcześniej przekonywał sam siebie, że najbezpieczniej będzie pozwolić Lilian decydować o tempie, w jakim wszystko między nimi się wydarzy. Bo prawda była taka, że od dawna przestało być to dla niego proste. Jej śmiech, sposób, w jaki potrafiła w jednej chwili zirytować go do granic możliwości, a chwilę później sprawić, że nie był w stanie powstrzymać uśmiechu — wszystko to sprawiało, że coraz trudniej było mu udawać, że była dla niego tylko kimś, kogo chciał chronić. Była kimś, kogo chciał mieć blisko.
Kiedy wypowiedziała słowa o sekrecie, przez chwilę chciał odpowiedzieć żartem. Odbić piłeczkę, jak robili to wcześniej. Ukryć się za lekkim komentarzem, który pozwoliłby im obojgu wrócić do bezpiecznego miejsca. Ale wtedy zamilkła. A on po raz pierwszy tej nocy pozwolił sobie naprawdę spojrzeć na nią. Nie na dziewczynę, która uciekała w żarty. Nie na osobę, która próbowała wszystko kontrolować. Tylko na Lilian — stojącą przed nim tak blisko, że czuł ciepło jej ciała pomimo chłodu wody. Jego oddech na moment się zatrzymał, kiedy zauważył, że ona również przestała się wycofywać. Że jej dłonie, zamiast go odsunąć, spoczęły na jego klatce piersiowej. I to wystarczyło.
Nie potrzebował większego pozwolenia, choć przez krótką chwilę zastanawiał się, czy właśnie tego nie robił — czy nie przekraczał granicy, której oboje tak długo pilnowali. Ale kiedy spojrzała na niego w ten sposób, kiedy zobaczył w jej oczach coś więcej niż tylko zaskoczenie, rozsądek przestał mieć tak silny głos. Delikatnie ujął jej twarz w dłonie, jakby dawał jej jeszcze ostatnią szansę, by się odsunęła. By powiedziała, że to za dużo. Nie zrobiła tego. Dlatego pocałował ją.
Początkowo ostrożnie, niemal pytająco, jakby sam nie wierzył, że naprawdę to robi. Jednak gdy poczuł, że nie ucieka, że odpowiada mu równie spontanicznie, wszystkie wcześniejsze wątpliwości na moment zniknęły. To nie było przemyślane. Nie było zaplanowane. Było dokładnie tym, przed czym oboje próbowali się cały wieczór chronić. I może właśnie dlatego było tak trudne do zatrzymania.
Gesty zawsze mówiły znacznie więcej niż słowa. Max był tego świadomy bardziej niż ktokolwiek inny. Nie zawsze emocje udawało się przenieść na kartkę papieru, bo wraz z kolejno zapisywanym słowem wydawały się blaknąć w obliczu tego, co czuł w danej chwili. Usta stykające się ze sobą, ciepłe oddechy mieszane z chłodem wody i ta nieodparta potrzeba oraz chęć wyrzucenia z siebie napięcia, jakiego nie mógł dłużej ignorować. Pojawiało się ono za każdym razem, gdy Lilian była bliżej, gdy znajdowała się na skraju granicy, jaką wyznaczył i próbował utrzymywać. Obecnie została przekroczona przez niego samego. I chyba właśnie to przerażało go najbardziej. Nie sam fakt, że ją pocałował. Nie to, że pozwolił sobie na chwilę, o której jeszcze niedawno próbował nie myśleć. Najbardziej niepokojące było to, jak naturalne się to wydawało. Jak bardzo jego ciało i serce zdawały się wyprzedzać rozsądek, który przez tyle czasu próbował trzymać wszystko w ryzach. Bo przecież mógł się wycofać. Mógł zażartować, odwrócić uwagę, pozwolić, aby kolejny raz oboje schowali się za czymś bezpiecznym. A jednak tego nie zrobił. Zamiast tego trzymał ją przy sobie, czując jej ramiona owinięte wokół własnego karku i tę niebezpieczną bliskość, której wcześniej tak uparcie unikał.
Kiedy ich usta w końcu się rozdzieliły, Max przez chwilę nie potrafił zrobić nic więcej poza oparciem czoła o jej czoło. Jakby ten niewielki gest był jedynym sposobem, aby upewnić się, że nadal znajdowała się obok. Że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Słuchał jej oddechu, który mieszał się z jego własnym, równie niespokojnym. I chyba pierwszy raz od dawna nie próbował tego analizować. Nie zastanawiał się, czy powinien był postąpić inaczej. Czy przekroczył granicę, czy może właśnie przestał uciekać przed czymś, co było między nimi od początku. Poczuł delikatne muśnięcie jej nosa i dopiero wtedy uśmiechnął się ledwo zauważalnie. Lilian nadal próbowała znaleźć odpowiednie słowa. Widział to. Widział po sposobie, w jaki na moment zamarła, po tym krótkim zawahaniu, które pojawiło się między jednym oddechem a drugim. I choć część niego chciała usłyszeć wszystko, czego jeszcze nie potrafiła powiedzieć, druga część rozumiała, że nie może jej do tego zmusić.
Z tego powodu pozwolił jej milczeć. Pozwolił jej schować się jeszcze na chwilę w tych drobnych gestach, w pocałunkach, które nie wymagały żadnych deklaracji. A kiedy w końcu wypowiedziała słowa o powrocie na brzeg, Max przez moment tylko patrzył na nią z rozbawieniem. — Chyba masz rację — odpowiedział cicho, choć jego głos nadal zdradzał emocje, których nie udało mu się całkowicie ukryć. Nie odsunął jej jednak od razu. Jeszcze przez chwilę pozwolił sobie zostać dokładnie tam, gdzie byli. W tej krótkiej przestrzeni pomiędzy tym, co już się wydarzyło, a tym, czego żadne z nich nie było jeszcze gotowe nazwać. Bo może pierwszy raz od dawna nie potrzebowali odpowiedzi. Może wystarczyło, że oboje przestali udawać, że niczego nie czują. A więc co czuli? Na to pytanie musieli jeszcze znaleźć odpowiedź.
Powrót do portu, gdzie muzyka i światła obnażały każdy szczegół nocnej zabawy, wydawał się niemal powrotem do zupełnie innej rzeczywistości. Jeszcze kilkanaście minut wcześniej stali pośród fal, zagubieni w ciszy i własnych emocjach, a teraz ponownie otaczał ich tłum ludzi, głośne rozmowy i śmiech. Jakby nic się nie wydarzyło. Tylko że oboje wiedzieli, że to nieprawda. Coś między nimi uległo zmianie. Nie potrafili jeszcze tego nazwać, nie próbowali nawet podejmować tej rozmowy, ale nie było już tej samej ostrożności, którą tak długo się kierowali. Nie było potrzeby utrzymywania bezpiecznego dystansu ani udawania, że przypadkowe gesty nic nie znaczą.
Dlatego zatańczyli.
Tym razem bliżej. Odważniej. Jakby ruchy ich ciał mogły powiedzieć wszystko to, czego nadal nie potrafili wypowiedzieć na głos. Max pozwolił sobie trzymać ją przy sobie dłużej, niż wcześniej uznałby za rozsądne, a jego dłonie instynktownie odnajdywały znajome kształty jej sylwetki, przesuwając się z czułością, której nie musiał już ukrywać. Lilian nie odsuwała się. Wręcz przeciwnie — odpowiadała tym samym, pozwalając sobie na tę chwilę beztroski, której oboje tak bardzo potrzebowali. Kolejne drinki sprawiały, że śmiech przychodził im łatwiej, a myśli nie próbowały już tak uparcie analizować każdego spojrzenia i każdego gestu. Muzyka zagłuszała pytania, które jeszcze niedawno wydawały się najważniejsze. A potem, zupełnie naturalnie, jakby było to czymś oczywistym, odnajdywali swoje usta pomiędzy kolejnymi taktami piosenek. Krótkie pocałunki, wymieniane ukradkiem pośród ludzi, którzy nie mieli pojęcia, jak wiele znaczą. Czasami z uśmiechem, czasami bardziej zachłannie, ale za każdym razem przypominające im, że ta granica, którą tak długo próbowali utrzymać, już dawno przestała istnieć. Max nadal nie wiedział, dokąd ich to zaprowadzi. Lilian nadal miała swoje obawy. Ale tej nocy żadne z nich nie chciało o tym myśleć.
Poranek okazał się ciężki. Pierwsze, co poczuł Max, to ostre promienie słońca padające prosto na twarz. Zmarszczył brwi i z cichym pomrukiem odwrócił głowę, próbując uciec przed światłem. Bezskutecznie. Po kilku nieudanych próbach otworzył oczy, jednak przez krótką chwilę jedynie bezmyślnie wpatrywał się w jasny sufit. Dopiero po kilku sekundach dotarło do niego, że nie znajdował się ani we własnym pokoju, ani tym bardziej we własnym łóżku. Głowa pulsowała tępym bólem, będąc bezlitosnym przypomnieniem ilości alkoholu, którą poprzedniego wieczoru uznał za całkiem rozsądny pomysł. Westchnął ciężko, przetarł dłonią twarz i powoli usiadł na brzegu materaca. Potrzebował prysznica. Zdecydowanie bardziej niż kawy. Dopiero strumienie chłodnej wody pozwoliły mu zebrać myśli. Wraz z kolejnymi kroplami wracały obrazy poprzedniego wieczoru. Port skąpany w światłach. Muzyka. Śmiech Lilian. Taniec. Jej dłoń wsunięta w jego własną. Pocałunki, których nie potrafił już policzyć, a które wcale nie wydawały się skutkiem wypitego alkoholu. Wręcz przeciwnie. Im bardziej odzyskiwał trzeźwość umysłu, tym wyraźniej uświadamiał sobie, że każdy z nich był świadomą decyzją. I jednocześnie odczuł wyraźną ulgę. Poza nimi nie wydarzyło się nic więcej. Pamiętał to. Był tego pewien. Nie przekroczyli granicy, której żadne z nich nie było gotowe przekroczyć. Ta świadomość pozwoliła napięciu powoli opaść z jego ramion. Kiedy wyszedł z łazienki z ręcznikiem przewiązanym w pasie, jeszcze mokry od wody, rozejrzał się po pokoju już znacznie przytomniejszym wzrokiem. Nadmorski hotel. Wczoraj musieli uznać, że powrót do domu w środku nocy nie był najlepszym pomysłem. Wtedy ją zauważył. Lilian siedziała na łóżku, kurczowo przytrzymując kołdrę przy piersi. Jej szeroko otwarte oczy w jednej chwili odnalazły jego sylwetkę, a w spojrzeniu pojawiło się coś pomiędzy zaskoczeniem, niepewnością i autentycznym przestrachem. Max zamarł w pół kroku. Przez krótką chwilę żadne z nich się nie odezwało. — Dzień dobry… — odezwał się w końcu cicho, ostrożniej niż zwykle. — Mam nadzieję, że nie obudziłem cię prysznicem.


Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Nie pamiętała połowy nocy. W obolałej od kaca głowie przemykały urywki wspomnień, jak dzikie tańce i pocałunki z Maxem na promenadzie, ale nie potrafiła odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wydarzyły się one naprawdę. Kiedy w końcu otworzyła podpuchnięte oczy, odkryła, że leżała sama w szerokim łóżku z białą pościelą.
Nie miała na sobie sukienki. Ta wesoło leżała na podłodze obok męskich spodni, zmiętej koszuli i, o zgrozo, biustonosza Lilian oraz butów. Jedna ze szpilek miała złamany obcas.
Patrzyła mocno zdezorientowana w tamtą stronę, aż w końcu zadrżała, usłyszawszy trzask zamka. Po chwili w pomieszczeniu pojawił się Max, a ona nerwowo podciągnęła kołdrę pod samą szyję. Nie rozumiała. Albo serio nie chciała zrozumieć, jak mogła aż tak się zagalopować i dopuścić do sytuacji, w której przespała się z kimś po alkoholu.
W głowie Lilian zaczęły jeszcze mocniej kotłować się rozmaite myśli. Okej, ta noc miała być niezobowiązującą zabawą. Dzięki temu miała oderwać się od trosk związanych z Dolores, ale na pewno nie planowała zakończyć jej finałem w hotelowym pokoju.
Taka Lilian Daven port nie była. Nie była przyzwyczajona do podobnych sytuacji, więc nic dziwnego, że kac moralny uderzył w nią mocniej niż kac alkoholowy. Zaraz znowu niespokojnie poruszyła się pod kołdrą i uciekła wzrokiem od oczu Maxa. Zatrzymała spojrzenie na jego nagiej, mokrej klatce piersiowej. Zaraz szybko zerknęla niżej na biodra i niżej... na ręcznik, którym owinął najbardziej intymną strefę.
Drgnęła, kiedy się przywitał.
— Nie, nie — odpowiedziała pośpiesznie. — Sama się obudziłam — Nerwowo wysunęła się wraz z kołdrą z łóżka, po czym ostrożnie, aby przypadkiem nie odkryć swojego nagiego ciała, poszła po biustonosz oraz sukienkę. Następnie ze spuszczoną głową minęła Maxa i zatrzasnęła się w łazience.
Pomieszczenie opuściła po dwudziestu minutach; po lodowatym prysznicu i kilkukrotnym ochlapaniu twarzy strumieniem wody nad umywalką. Skorzystała z arsenału hotelowej łazienki, umyła zęby i połowicznie wysusyła włosy. Potem się ubrała, ale czerwona sukienka zdecydowanie nie wyglądała juz tak elegancko jak wczoraj.
— Słuchaj, bo... — zaczęła od razu, gdy tylko stanęła w pokoju. Widać było, że była zdenerwowana. Nie zamierzała jednak przyznać się, jak bardzo żałowała, że nie zatrzymała się w odpowiednim momencie. Tylko który to właściwie był moment? Ten w wodzie, na molo, czy już w hotelu, kiedy najpewniej taplali się w pościeli?
Odchrząknęła i nerwowo zmniejszyła dzielący ich dystans.
— Mam nadzieję, że było dobrze — wypaliła głupio, po czym oparła dłonie na biodrach mężczyzny. Nie miała problemu z tego typu zbliżeniem, skoro tej nocy bliżej już i tak nie mogli być. Zaraz delikatnie szturchnęła Maxa tak, że zakołysał się do przodu i do tyłu. — Słuchaj... jaa... Ja niczego nie pamiętam, ale przecież masz — tu uniosła ręce, aby zaprezentować rozmiar — satysfakcjonującego penisa. — Widziała przecież.

Lilian Davenport

[Max Korhonen]

Wychodząc z łazienki, Maximilian jeszcze nie wiedział, ile z poprzedniej nocy pozostało w pamięci Lilian. Sam miał przecież niemały problem z odtworzeniem jej przebiegu, a poszczególne wydarzenia wracały do niego jak pojedyncze kadry filmu pozbawionego chronologii; taniec na molo, śmiech, smak obrzydliwej tequili, pocałunki. Potem hotelowy korytarz i ciche przekleństwo Lilian, kiedy złamała obcas, a wreszcie pokój, do którego ledwo udało im się dotrzeć. Jedno pamiętał jednak wyjątkowo wyraźnie, bo wówczas, gdy emocje zaczęły wymykać się spod kontroli, zatrzymał ich oboje. Alkohol odbierał rozsądek, a Max nie chciał, żeby cokolwiek, co mogłoby wydarzyć się między nimi po raz pierwszy, zostało zapamiętane przez zamglony umysł i poranny kac. Dlatego skończyło się jedynie na pocałunkach, śmiechu i wspólnym zaśnięciu. Nawet jeśli zdjęcie z Lilian sukienki i mokrych ubrań było najbardziej rozsądnym rozwiązaniem, gdy niemal zasypiała na stojąco, to i tak zastanawiał się, czy po przebudzeniu nie poczuje się z tym źle.
Wystarczyło jedno spojrzenie na dziewczynę, by zrozumieć, jaki scenariusz rozgrywał się właśnie w jej głowie. Nerwowo przyciągnęła kołdrę pod samą szyję, omijała jego wzrok, a potem niemal uciekła do łazienki, zabierając z podłogi swoje rzeczy. Max westchnął cicho i przetarł dłonią mokre włosy. Wiedział, że jedno zdanie wystarczyłoby, by rozwiać wszystkie jej wątpliwości. Mimo to milczał. Wczorajszy wieczór zdążył przesunąć granicę między nimi dalej, niż którekolwiek z nich planowało. Smak jej pocałunków wciąż pozostawał zaskakująco żywy, a świadomość, że Lilian była przekonana o czymś znacznie większym, budziła w nim pokusę, by jeszcze przez chwilę pozwolić jej błądzić we własnych domysłach.
Kiedy ponownie wróciła do pokoju, Max przez chwilę po prostu na nią patrzył. Najpierw na zdenerwowaną twarz, później na dłonie oparte na jego biodrach, a na końcu z powrotem w jej oczy. Przez krótką chwilę naprawdę zamierzał od razu wszystko wyjaśnić. Otworzył nawet usta, ale kolejne słowa Lilian skutecznie odebrały mu tę możliwość. Satysfakcjonującego penisa. Zamrugał kilka razy, po czym parsknął śmiechem. Nie głośnym. Bardziej takim, którego nie potrafił już powstrzymać. Pokręcił głową i odruchowo przejechał dłonią po karku, czując, jak nawet jego zaczyna bawić absurd całej sytuacji. Jeszcze wczoraj spacerowali po plaży i dyskutowali o życiu, a teraz stali w hotelowym pokoju, prowadząc rozmowę o jego penisie z miną godną negocjacji biznesowych.
W tym momencie ponownie wezbrała w nim rozsądna ochota, żeby natychmiast wyprowadzić ją z błędu, powiedzieć, że jej wyobraźnia zdecydowanie wyprzedziła rzeczywistość, jednak widok Lilian, śmiertelnie poważnej i przekonanej o własnych wnioskach, okazał się zaskakująco… uroczy. Po raz pierwszy od dawna poczuł, że może po prostu odrobinę się z nią podroczyć. Uniósł jedną brew i uśmiechnął się kącikiem ust. — Satysfakcjonującego? — powtórzył z udawanym zastanowieniem. — To chyba najbardziej osobliwy komplement, jaki usłyszałem z samego rana. - dłonie Korhonena odruchowo spoczęły na jej nadgarstkach, bardziej po to, żeby utrzymać tę niewielką odległość między nimi, niż ją odsunąć. — Nie wiem, Jaśminku…, skąd taka pewność? A może chcesz się dodatkowo w tym utwierdzić? — zapytał z rozbawieniem, zostawiając jej dokładnie tyle przestrzeni, by sama zaczęła się jeszcze bardziej gubić we własnych domysłach.

Lilian Davenport

[Lilian Davenport]

Lilian z pewnością nigdy nie doliczy się, ile pocałunków oddała Maxowi ubiegłej nocy. Na samą myśl o tym ogarniało ją niewyobrażalne drżenie i to wcale nie z ekscytacji, ale ze wstydu, który palił ją od środka.
Ze stresem radziła sobie w najgłupszy z możliwych sposobów. Po prostu mówiła wszystko, co ślina przyniosła jej na język. Tak było i tym razem, gdy wspomniała o jej zdaniem, satysfakcjonującym rozmiarze penisa Maxa. Prawdopodobne tym ruchem zepchnęła się już na samo dno żenującego napięcia. Niżej chyba nie dało się upaść, dlatego mimowolnie westchnęła.
Brawo, Lilian Davenport. Brawo...
Nie widziała wyrazu twarzy mężczyzny, gdy w powietrzu zawisł ten kultowy tekst. W tamtej chwili patrzyła już w inną stronę, jednak ponownie zwróciła na niego uwagę, kiedy, hehe, jak błędnie zrozumiała, zaproponował drugą rundkę. Wtedy natychmiast wyrwała dłonie z jego uścisku.
— O nie, nie, nie. — Machnęła nimi przed jeo twarzą. Stop, no, stop! — Zdecydowanie za dużo wrażeń jak na jeden dzień. Będę udawała, ze to wszystko się nie wydarzyło — rzuciła, o zgrozo, znowu bezmyślnie, po czym zaczęła nerwowo rozglądać się za swoim telefonem. Dopiero kiedy nachyliła się, aby zajrzeć pod leżącą na podłodze męską koszulę, a potem znów spojrzała Maxowi w oczy, dotarło do niej jak beznadziejnie musiały zabrzmieć te słowa.
— To znaczy... — urwała. Co właściwie miała na myśli? Lilian naprawdę nie wiedziała, czy powinna przeprosić za to, że nic nie pamiętała, czy za to, że tak desperacko chciała wyprzeć z pamięci fakt, że coś między nimi się wydarzyło. Czuła się tak bardzo zdezorientowana, że po chwili rozbolała ją głowa. Odruchowo rozmasowała czoło, jakby miało to w czymkolwiek pomóc. — Przyjdziesz po południu do pracy? Dolores dopisała kilka dodatkowych rzeczy do twojej listy. Wieczorem spodziewamy się nowych gości — oznajmiła znienacka, natychmiast zdając sobie sprawę, że była to wyjątkowo paskudna próba zmiany tematu.
Nie był to odpowiedni moment na tego typu rozmowy, ale Lilian wydało się to najbezpieczniejszą opcją. Wisiał nad nimi ciężki temat, na który zdecydowanie nie była jeszcze gotowa i była niemal pewna, że Max zdążył to zauważyć.
To nie tak, że wstydziła się teraz spędzać z nim czas. To nie tak, że liczyła na nagły rozwój ich relacji. Wręcz odwrotnie. Za wszelką cenę nie chciała wyciągać pochopnych wniosków, bo to, co wydarzyło się w tym ekskluzywnym, nadmorskim hotelu, nigdy nie powinno wydarzyć się pod wpływem alkoholu. Albo wcale, choć tego Lilian jeszcze nie potrafiła stwierdzic jednoznacznie.


Max Korhonen