[Adeline Covington]

008

outfit
Prezentacja. Niby nic wielkiego czy niezwykłego, niby było to częścią pracy osób w jej fachu. A jednak Ade cholernie się nią stresowała. Wiedziała, że po poprawkach wprowadzonych dzięki pomocy Marka tym razem przygotowała się do niej odpowiednio, choć nadal obawiała się stanąć przed zarządem i ojcem, bo przede wszystkim to od niej samej zależało, jak wypadnie w ich oczach. Czy zdobędzie ten projekt na własność, jednocześnie awansując w hierarchii i udowodni wszystkim, że stała we właściwym miejscu i zasłużyła na tę pracę. Musiała wykazać się nie tylko strategicznym podejściem i przygotowaniem, ale i elokwencją oraz siłą, jakiej wymagano od przyszłej liderki. Fakt był taki, że wymagała od siebie więcej niż można byłoby przyjąć to za normę, tylko dlatego, żeby zwrócić na siebie uwagę Thomasa. Pal licho z zarządem, ale to opinia jej ojca liczyła się dla niej najbardziej.
Dasz radę, dodała sobie otuchy w myślach, zanim przybrała na twarz pewny siebie uśmiech i zaczęła, wraz z każdym kolejnym slajdem coraz bardziej czując, że to, co mówiła, miało sens. Na koniec po minach zebranych była w stanie wyczytać, że poszło jej całkiem nieźle. Dla nich może był to dzień jak co dzień, ale ona z rozszalałym biciem serca przeniosła spojrzenie na Covingtona. Jego aprobujące skinięcie głową i niewielki uśmiech poprzedzający słowa Gratuluję, Adeline. Projekt jest Twój. To wszystko, co chciała zobaczyć i usłyszeć.
Dopiero, kiedy chwilę później spojrzała na siebie w lustrze w łazience, zaczął docierać do niej jej własny sukces. I pierwszą osobą, o której pomyślała, by się o tym pochwalić, był ktoś, kto wierzył w nią bardziej, niż ona sama. Przepełniała ją taka lekkość, szczęście i ekscytacja, że bez większego zastanowienia sięgnęła po telefon i wystukała szybko wiadomości, bezwiednie się przy tym do siebie uśmiechając. Kiedy jednak zobaczyła wysłane chmurki, naszła ją refleksja, że jej impulsywność znowu wzięła górę i może jednak nie powinna była się odzywać. Nie chciała wyjść na tą, która szukała pretekstu do kontaktu. Z drugiej strony, byli przecież przyjaciółmi i nie zrobiła nic złego, prawda? Po prostu chciała, by wiedział.
Tak to sobie tłumaczyła, gdy po chwili ekran telefonu rozświetlił się, powiadamiając ją o wiadomości. Odetchnęła głębiej, zanim je odczytała, najpierw przewracając oczami z rozbawieniem, by zaraz ściągnąć brwi. Chciał po nią przyjechać pod biuro? Ewidentnie coś kombinował. I cokolwiek to było, musiała przyznać chociaż przed samą sobą, że miał ją już przy pierwszej wiadomości - zgodzi się na wszystko. Choć pewnie wcale nie chodziło o rytuał dziękczynny w Ontario.
Chwilę po siedemnastej wyszła z budynku z grupą koleżanek z pracy, automatycznie zwalniając kroku, kiedy tylko zobaczyła go przed wejściem. Oparty nonszalancko o motocykl, z typowymi dla siebie włosami w nieładzie, prezentował się nad wyraz dobrze. Czekał. Jej twarz rozjaśnił niepohamowany uśmiech, a po jej ciele rozlało się przyjemne ciepło. Dobrze było go widzieć.
W międzyczasie do jej uszu dotarł pomruk zaintrygowania dochodzący zza jej pleców. Niemal zapomniała o towarzystwie swoich współpracownic, toteż na moment przeniosła na nich spojrzenie, by szybko się pożegnać. Nie umknęło jej uwadze, jak dziewczyny na niego patrzyły. Przystojny facet z jednośladem był nie lada gratką. Ten konkretny potrafił zrobić wrażenie na każdej.
Podeszła do niego, a jej usta poszerzyły się w nieco łobuzerskim uśmieszku.
— Na kogo pan tak czeka? - rzuciła zaczepnie, stając przed nim. Od razu widać było po niej dobry humor, choć ciężko było stwierdzić, czy bardziej spowodowany był jej dzisiejszym triumfem czy jego pojawieniem się pod firmą. Trudne pytanie.
- Czyli zmieniamy konie na te mechaniczne. Sprytnie - przyznała z uznaniem i rozbawieniem w głosie, zerkając na pojazd, żeby zaraz powrócić wzrokiem na Maxa. Ciekawiło ją, czy to przypadek, czy naprawdę przemyślał tę sprawę.

Max Korhonen

[Max Korhonen]

Odkąd pamiętał, motocykl był dla niego czymś więcej niż tylko środkiem transportu. Dawał poczucie wolności, którego czasami brakowało mu w codziennym życiu, pełnym terminów, remontów i cudzych problemów. Problem polegał na tym, że od kilku miesięcy praktycznie nie miał czasu, żeby go ruszyć. Stał więc w garażu, przykryty cienką warstwą kurzu, skutecznie przegrywając rywalizację z obowiązkami i wysłużonym pickupem. Dopiero kilka dni temu, podczas rozmowy z Adeline, wrócił do niego temat „mechanicznych koni”. Wspomniała wtedy, że zwykła jazda konna raczej odpada, a Max złapał się na tym, że odruchowo pomyślał właśnie o motocyklu. O maszynie, która od zbyt dawna stała nieużywana w garażu. I chyba właśnie wtedy podjął decyzję, że najwyższa pora wyciągnąć ją z powrotem na drogę. Natomiast dzisiejszy dzień wydawał się do tego idealny. Zwłaszcza że miał całkiem dobry powód, by świętować.
Nie zamierzał przyznawać nawet przed samym sobą, że od chwili otrzymania jej wiadomości uśmiechał się jak idiota. Był z niej dumny, tak cholernie dumny, bo wiedział, ile pracy włożyła w tę prezentację, ile razy analizowała każdy szczegół i jak bardzo zależało jej na opinii ojca. Dlatego gdy przeczytał krótką wiadomość o sukcesie, nawet przez moment nie rozważał zwykłego „gratuluję” - Adeline zasługiwała na coś więcej. I najwyraźniej dlatego od dobrych kilku minut stał przed budynkiem firmy, oparty o motocykl, ignorując spojrzenia przechodniów. Kiedy w końcu pojawiła się w drzwiach w towarzystwie współpracownic, od razu ją zauważył. Trudno byłoby nie zauważyć. Nie przez elegancki strój czy charakterystyczne rude włosy, ale przez ten błysk w oczach, którego nie dało się pomylić z niczym innym. Wyglądała na szczęśliwą, co wystarczyło, by na moment zapomniał o wszystkim innym.
Uniósł lekko brew, gdy zatrzymała się przed nim z tym swoim zaczepnym uśmiechem. — Na bardzo ważną osobę — odpowiedział z całkowicie poważną miną. — Słyszałem, że właśnie zdobyła awans, o który walczyła od tygodni. Pomyślałem, że warto zobaczyć tę legendę na własne oczy.[/b] - wyjaśnił, nie kryjąc przy tym swojego firmowego uśmiechu, który nie tylko ukazywał wszystkie zęby, ale przede wszystkim objawiał się subtelnym, słodkim dołeczkiem w prawym policzku. Kątem oka zauważył te zainteresowane spojrzenia współpracownic przyjaciółki i nie mogąc się powstrzymać. — Spokojnie, panie. Autografy rozdajemy dopiero po oficjalnej części wydarzenia. — rzucił w ich stronę z rozbawieniem, licząc dokładnie na reakcję, którą wywołał. Potem bez wahania przyciągnął Adeline do siebie i objął ją krótko, ale mocno. — Gratulacje, Clem. Wiedziałem, że sobie poradzisz.
Przez moment przyglądał jej się uważnie, jakby chciał zapamiętać ten widok. Potem skinął głową w stronę motocykla. — A skoro już pytasz, to nie było przypadkowe. Obiecałem, że go kiedyś wyprowadzę z garażu, więc uznałem, że twój awans jest wystarczająco dobrym powodem.— poklepał dłonią siedzenie. — Poza tym pickup średnio nadaje się do celebracji. Ma zdecydowanie za mało charakteru. - stwierdził, a w jego błękitnych oczach pojawiło się rozbawienie. — Chociaż przyznam, że przez chwilę rozważałem przyjazd z tabliczką „Gratulacje dla przyszłej pani prezes”. Ostatecznie uznałem, że lepiej nie wystawiać na próbę twojej dobroci.
Sięgnął po drugi kask, który wcześniej zawiesił na kierownicy, i podał go Adeline. — No dobrze, Clem. Powiedz mi tylko jedno. — przechylił lekko głowę. — Świętujemy ten sukces jak odpowiedzialni dorośli czy dajemy się ponieść losowi? [/b]




Adeline Covington

[Adeline Covington]

Jak Ade świętowałaby ten dzień, gdyby nie odezwała się do Maxa? Pewnie nie tak spektakularnie, jakby można było o niej sądzić. Ostatnie tygodnie były intensywnym czasem spędzonym nad projektem i prezentacją, które chciała dopracować do perfekcji. Wiązało się to z siedzeniem do późnych godzin przed laptopem, oraz zbywaniem znajomych, by nic ją nie rozpraszało. Jedyną osobą, której pozwoliła zaprzątnąć sobą umysł, był mężczyzna napotkany przypadkowo w sklepie. Z tym, że kolejne spotkanie było już całkowicie świadome i, choć obarczone ciężarem własnych sekretów, pozwoliło jej na złapanie chwili oddechu oraz zaprzestanie myślenia o tym, co czekało ją w tym tygodniu w pracy. Nawet nie wiedziała, jak bardzo potrzebowała towarzystwa, i to tego konkretnego.
Rudowłosa nie przypuszczała, jak dzięki jednej wiadomości jej plany na to popołudnie ulegną diametralnej zmianie. Najpewniej w ramach uczczenia awansu skoczyłaby na jakieś zakupy i wieczorem skończyłaby z bukietem swoich ulubionych tulipanów w wazonie i lampką dobrego wina. Całkiem prawdopodobne, że nawet tego samego, które kilka dni temu przyniósł blondyn w ramach skutecznego budowania relacji, jak to określił.
Tymczasem szła właśnie w stronę Maxa z promiennym uśmiechem i bijącą od niej energią, którą z pewnością mogłaby przenosić góry. Kiedy tylko usłyszała jego odpowiedź o legendzie, która właśnie dostała awans, w jej oczach pojawił się błysk.
— Ach, tak? - mruknęła, unosząc przy tym brew, nieudolnie próbując zachować taką samą powagę. - I ten widok usatysfakcjonował Cię wystarczająco? — dopytała żartobliwie, a kąciki jej ust samoistnie rozszerzyły się pod wpływem rozbawienia. Nawet nie próbowała snuć domysłów, o kogo też mogło chodzić, czy też zaprzeczać jego słowom, bo doskonale znała swoją wartość. A przynajmniej teraz, kiedy rzeczywiście udało jej się zrobić krok w stronę swoich marzeń. Na dziś wystarczająco duży, by zmartwienia dotyczące przyszłości rozwiał wiatr nieznacznie targający jej rozpuszczone włosy. Na jego komentarz dotyczący autografów przygryzła wargę i pokręciła głową, z trudem opanowując śmiech, gdy zobaczyła miny koleżanek.
— Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale właśnie zaserwowałeś mi serię pytań o Ciebie. Nie dadzą mi spokoju - stwierdziła z udawanym wyrzutem, ale jej roześmiane spojrzenie całkowicie ją zdradzało, tuż zanim pozwoliła na chwilę się objąć. — Dziękuję. Za wiarę i wsparcie również - odparła trochę cieplejszym tonem, bo naprawdę wiele to dla niej znaczyło - zarówno pewność w tonie jego głosu, jak i obecność, która mówiła znacznie więcej. Przez tę krótką chwilę znów nie potrafiła oprzeć się myślom, że dobrze było go mieć w swoim życiu na nowo.
— Mowa nadal o tym samym pickupie, którym kiedyś zakopaliśmy się w błocie? Charakter to on miał, i to bardzo osobliwy - roześmiała się na wspomnienie o przygodzie sprzed kilku lat i fakcie, że samochód już wtedy bywał mało przewidywalny. A przynajmniej Adeline nie spodziewała się, że będzie wobec niej taki nieposłuszny, iż postanowi ugrzęznąć w błocie. — Ale masz rację, motor jest zdecydowanie lepszym wyborem na dziś. Przynajmniej na nim mamy szansę gdzieś dotrzeć - zmrużyła żartobliwie oczy, patrząc na niego z niejakim wyzwaniem. Tak, z pełną premedytacją postanowiła poruszyć tę jego czułą strunę i zobaczyć, czy kiedyś się doigra. — A do tego akurat jeszcze trochę mi brakuje - skomentowała kwestię tabliczki, przewracając oczami z rozbawieniem. Wolała w tym momencie nie myśleć, czy kiedykolwiek przyjdzie jej zająć rolę pani prezes.
Sięgnęła po kask, zatrzymując spojrzenie na mężczyźnie odrobinę dłużej, zanim rozwinął swoją wypowiedź. — Co to za pytanie? - ściągnęła brwi, udając oburzenie. - Mój limit odpowiedzialności na dziś został już wykorzystany do cna. Teraz pozostało już tylko zaufać temu, co przyniesie los - uśmiechnęła się kącikiem ust, bo Max znał ją zbyt dobrze i nie mógł spodziewać się innej odpowiedzi. — To zamierzasz mnie uprowadzić gdzieś konkretnie? - zagadnęła z pobrzmiewającą w głosie ciekawością, gdy zakładała kask.

Max Korhonen

[Max Korhonen]

Max nie zastanawiał się nad tym, jak mogłoby wyglądać popołudnie Adeline, gdyby ponownie nie pojawił się w jej życiu. Ich przypadkowe spotkanie zmieniło jednak więcej, niż początkowo był gotów przyznać. Nie tylko wprowadziło nową dynamikę do jej codzienności, ale również rozjaśniło jego własną. Objawiało się to teraz w sposób zaskakująco oczywisty — w szerokim uśmiechu, który coraz częściej gościł na jego twarzy, i w błysku spojrzenia pojawiającym się zawsze wtedy, gdy patrzył właśnie na nią. — Zdecydowanie nie — odpowiedział bez chwili zastanowienia na pytanie o satysfakcję, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. — Ale uznałem, że gdybym patrzył dłużej, mógłbym zostać oskarżony o podejrzane zachowanie pod budynkiem firmy. Rozłożył niewinnie ręce. — A wtedy cała moja reputacja ległaby w gruzach. Nie żeby kiedykolwiek szczególnie się nią przejmował.
Parsknął śmiechem, słysząc wzmiankę o koleżankach. — Czyli plan zadziałał idealnie. Jeszcze kilka takich akcji i zaczną wymyślać nam wspólną historię życia. Objęcie trwało zaledwie chwilę, ale Max odsunął się od niej odrobinę wolniej, niż powinien. Dopiero po sekundzie odchrząknął cicho i wrócił do bezpieczniejszego gruntu. - W zasadzie trochę mnie ciekawi, jaką historię już zdążyły sobie wymyślić. - przechylił lekko głowę. — Tajemniczy motocyklista? Były narzeczony? Członek gangu? - na ostatnim określeniu sam się rozbawił. — Dobra, tego ostatniego nie kupiłby nawet ślepy. - stwierdził, kręcąc przy tym głową. Zdecydowanie nie wyglądał jak członek gangu, który budzi postrach na ulicach. Co najwyżej jak facet, który przyjechał po kobietę świętującą awans i za wszelką cenę próbuje zrobić lepsze wrażenie, niż faktycznie robił.
— Nie musisz dziękować. Naprawdę wierzyłem, że ci się uda. Właściwie byłem bardziej zdziwiony, że ktoś wcześniej nie wpadł na to, żeby dać ci ten awans. - oznajmił, kiedy wyraziła swoją wdzięczność za wsparcie i wiarę. W swoim mniemaniu nie zrobił przecież nic szczególnego. Powiedział jedynie na głos coś, co dla niego od dawna było oczywiste. Z jakiegoś powodu jednak wiara Adeline we własne możliwości wciąż potrafiła się chwiać, jakby lata ciężkiej pracy, osiągnięć i kolejnych sukcesów nadal nie były wystarczającym dowodem na to, ile naprawdę jest warta. Max nigdy tego nie rozumiał. Widząc ją przy pracy, słuchając z jaką pasją opowiada o swoich projektach i obserwując upór, z jakim dąży do celu, nie miał najmniejszych wątpliwości, że prędzej czy później zajdzie dokładnie tam, gdzie sobie wymarzyła. Problem polegał jedynie na tym, że ona sama zdawała się dostrzegać swoje potknięcia znacznie wyraźniej niż wszystkie sukcesy. — Naprawdę, Clam. — dodał już ciszej, posyłając jej krótkie spojrzenie. — Gdybyś czasem potrafiła spojrzeć na siebie tak, jak patrzą na ciebie inni, oszczędziłabyś sobie sporo niepotrzebnych nerwów.
Słowa wypowiadane przez Korhonena wydawały się wybrzmiewać ciężarem, którego Max zamierzał dziś unikać. W gruncie rzeczy nadal nie doszedł do siebie po ich ostatniej, szczerej rozmowie okupionej alkoholem, która pozostawiła po sobie znacznie więcej pytań i emocji, niż był gotów przyznać. Nie chciał jednak pozwolić, by ten wieczór skręcił w podobnym kierunku. Dziś miał świętować sukces Adeline, a nie rozkładać własne myśli na czynniki pierwsze. Dlatego zmianę tematu przyjął z wyraźną ulgą, niemal chwytając się jej obiema rękami. Na wspomnienie pickupa jęknął teatralnie i odchylił głowę do tyłu. — Po pierwsze, ten samochód został bezpodstawnie oczerniony. Po drugie, przypominam, że to ty stwierdziłaś wtedy, że skrót przez błoto jest świetnym pomysłem. - stwierdził, doskonale pamiętając tamten dzień. Stary pickup od zawsze miał własny charakter i zwyczaj odmawiania współpracy w najmniej odpowiednich momentach, ale akurat wtedy niemałą rolę odegrała również Adeline. Max do dziś pamiętał fontannę błota, która wystrzeliła spod kół, kiedy zamiast biegu wstecznego wrzuciła ten prowadzący dokładnie w przeciwnym kierunku. Sam został wtedy ochlapany od stóp do głów, a jego ulubiona koszula nadawała się już wyłącznie do prania. Ostatecznie oddał ją zresztą sprawczyni całego zamieszania, uznając, że skoro już doprowadziła ją do takiego stanu, to może przynajmniej pomoże przywrócić jej dawną świetność. Co ciekawe, nie pamiętał nawet własnej irytacji. Za to jej minę, gdy zorientowała się, co zrobiła, potrafiłby odtworzyć z najmniejszymi szczegółami. — Nadal twierdzę, że tamto błoto było bardziej agresywne niż powinno. — dodał z niewzruszoną powagą. — I zdecydowanie działało przeciwko nam.
Natomiast spojrzał na nią z udawanym oburzeniem, gdy zakwestionowała jego umiejętności prowadzenia. — Doprawdy? Dwie minuty od spotkania i już podważasz moje kompetencje? A ja przygotowałem cały plan świętowania. - pokręcił głową z rozczarowaniem, choć rozbawienie w jego oczach mówiło zupełnie co innego. Kiedy założyła kask, oparł dłoń o siedzenie motocykla i przez chwilę przyglądał jej się w milczeniu. — Uprowadzić? — powtórzył, unosząc brew. — To bardzo brzydkie słowo. Przysunął się odrobinę bliżej i ściszył głos konspiracyjnie. — Wolę określenie „zorganizować świętowanie godne awansu”. - Wyprostował się zaraz potem. — Miejsce pozostaje tajemnicą. Mogę jedynie zdradzić, że nie wymaga garnituru, prezentacji ani odpowiadania na maile. - wyciągnął w jej stronę rękę, wskazując motocykl. — Reszta wymaga odrobiny zaufania. Uśmiechnął się szeroko. — No i może podpisania oświadczenia, że nie ponoszę odpowiedzialności za nadmierny poziom dobrej zabawy. - dodał puszczając jej oczko.
Silnik motocykla zamilkł dopiero po dobrej pół godzinie jazdy, kiedy droga zaczęła stopniowo tracić swój miejski porządek, a asfalt ustąpił miejsca bardziej chropowatej nawierzchni. Max zwolnił jeszcze przed wjazdem na parking — szeroki, wysypany jasnym piaskiem i drobnym żwirem, który chrzęścił pod kołami jakby sam teren sygnalizował, że to już inne miejsce, oderwane od reszty miasta. Zatrzymał motocykl spokojnie, pewnym ruchem podpierając go nogą, a potem przez chwilę nie wyłączał jeszcze silnika. Jakby dawał im obu moment na „dojechanie” do końca tej jazdy. Dopiero gdy upewnił się, że stabilnie stoją, przekręcił kluczyk i zapadła cisza, którą natychmiast wypełnił odległy gwar. Przed nimi, po drugiej stronie parkingu, rozciągało się wesołe miasteczko. Nie było ogromne, raczej stare i lokalne, jakby zatrzymało się gdzieś pomiędzy wspomnieniem a teraźniejszością. Nad wejściem kołysała się świetlna brama z neonowych żarówek, które mrugały nierówno, jakby każda z nich miała własny rytm i humor. Kolory były intensywne, ale lekko przygaszone przez kurz i czas — czerwienie i żółcie karuzel mieszały się z bladym błękitem reflektorów, które próbowały udawać nowoczesność.
Z oddali dochodził metaliczny stukot kolejki i przeciągłe piski ludzi z diabelskiego młyna, który powoli obracał się nad całym terenem jak spokojne, mechaniczne oko. Gdzieś niżej, przy budkach z jedzeniem, unosił się zapach cukrowej waty i karmelizowanego cukru, mieszający się z tłuszczem z frytek i popcornu, który ktoś właśnie rozsypał na ziemię. Powietrze było gęste od dźwięków — śmiechu dzieci, krzyków z atrakcji, muzyki z głośników, która powtarzała ten sam wesoły motyw aż do lekkiego zmęczenia. Karuzele mieniły się światłami, kręcąc się w powolnym, hipnotycznym rytmie. Jedna z nich, z końmi zawieszonymi na metalowych prętach, skrzypiała przy każdym obrocie, jakby pamiętała więcej lat, niż chciałaby przyznać. Obok niej automat do gry błyskał kolorowymi diodami, kusząc przypadkowych przechodniów obietnicą nagród, które wydawały się zawsze o krok za daleko. Max zdjął kask i przez moment po prostu patrzył przed siebie, zanim lekko skinął głową w stronę wejścia. — No… — odezwał się spokojnie, z tym swoim półuśmiechem, który pojawiał się wtedy, kiedy coś było dokładnie takie, jak chciał, żeby było. — Cel wycieczki. Nie było w tym patosu ani wielkiego ogłoszenia. Raczej coś prostego — miejsce, które nie udawało niczego więcej niż było. I może właśnie dlatego pasowało do tego dnia bardziej, niż jakiekolwiek „lepsze” miejsce mogłoby pasować.



Adeline Covington

[Adeline Covington]

Ponowna obecność Maxa w jej życiu zdecydowanie wiele zmieniała. Przede wszystkim to, że nie spodziewała się, jak bardzo jej go brakowało - tego, że miał do niej podejście pełne akceptacji i braku oceniania, wspierał ją i w nią wierzył, zwłaszcza wtedy, kiedy sama w siebie przestawała, czy poprawiał jej humor i potrafił rozbawić, aż wszystkie troski rozpływały się w powietrzu. Nic dziwnego, że był pierwszą osobą, o której pomyślała, chcąc pochwalić się dzisiejszym sukcesem. I że jej szczery śmiech poniósł się po ulicy echem, gdy usłyszała jego odpowiedź.
— Masz na myśli stalking? To byłoby bardzo prawdopodobne - odparła z rozbawieniem, próbując sobie wyobrazić to podejrzane zachowanie mężczyzny. Zaraz zmrużyła oczy. — Reputacja tajemniczego, momentami zbyt rozsądnego i panującego nad wszystkim mężczyzny? Da się to podważyć - rzuciła filuternie, przekrzywiając nieco głowę na bok. Czy właśnie opisała to, jak go widziała? Częściowo, bo dobrze wiedziała, że za tym wizerunkiem kryło się znacznie więcej. I miała zamiar to z niego wydobyć.
— No pięknie, czyli Twój plan to dręczenie mnie - mruknęła, udając niepocieszoną, choć po krótkim uścisku perspektywa przesłuchania albo rzucanych z przekąsem uwag wścibskich koleżanek wydała jej się trochę znośniejsza. — Zdam Ci z tego raport. Ale spodziewaj się, że w najbliższym czasie będą piekły Cię uszy - ostrzegła lojalnie, już powoli zaczynając się na to nastawiać. Ale gdy usłyszała o członku gangu, ściągnęła brwi, próbując się nie roześmiać. — Pewnie dlatego, że brakuje Ci jakiejś fajnej dziary - stwierdziła, będąc pod wrażeniem powagi we własnym głosie. - A może właśnie to idealna okazja na sprezentowanie sobie takiej? I proszę, motyw znajomości gotowy - jej sugestię ostatecznie skwitowała cichym śmiechem. Przecież to nie było tak, że tatuaże były jej słabością. Niemniej nie mogła zaprzeczyć, że nie zwracały uwagi i nie intrygowały. Właściwie aż dziwne, że sama do tej pory o żadnym nie pomyślała. Z drugiej strony chyba nie potrzebowała żadnych dodatków, by zdobyć czyjeś zainteresowanie. Prawda?
— Najwyraźniej nie w każdym przypadku nazwisko ułatwia sprawę - zauważyła z lekkim uśmiechem, starannie kamuflując nutę goryczy, która na moment zmąciła jej umysł, gdy o tym pomyślała. Nie mogła sobie pozwolić, by jej myśli odbiegły w stronę drogi, jaką musiała przebyć, żeby znaleźć się w tym miejscu. Jej brat został ukierunkowany na szczyt i wszystko miał podawane jak na tacy, natomiast ona musiała walczyć o swoje, i to nie mogąc liczyć na przychylność jej ojca ot tak. Jedynym pocieszeniem było przekonanie, że im trudniej było przeskoczyć przeszkody, tym sukces smakował bardziej. I nic nie mogło dziś zepsuć jej święta. Następne słowa Maxa jednak na kilka sekund ją zastanowiły. Zdawała sobie sprawę z tego, że była dla siebie surowa, ale kiedy patrzyli na nią inni, ona patrzyła wyłącznie na ojca, który jej nie doceniał. Bezwiednie poprawiła opadający jej na policzek kosmyk włosów za ucho. — Bez tego nie byłoby ciasta klementynkowego - wzruszyła ramieniem, unosząc przy tym kącik ust w niewinnym geście. Na szczęście był ktoś, kto naprawdę ją doceniał, i to taką, jaka była. I właśnie na tę osobę patrzyła.
Wspomnienie ich błotnej przygody pozwoliło powrócić im w lżejsze tony rozmowy. Usłyszawszy, o co mężczyzna ją posądził, rudowłosa na chwilę wydęła wargę w udawanym oburzeniu, natomiast z błysku w jej oczach bez problemu można było wyczytać czające się w nich rozbawienie. — Wiedziałeś, na co się piszesz, pozwalając mi kierować - stwierdziła finalnie, wpatrując się w Maxa z coraz bardziej poszerzającym się uśmiechem. I taka była prawda. Uwielbiał tego pickupa, więc pamiętała, jak bardzo chciała się przekonać, co on w nim takiego widzi. Poprosiła go więc o zamianę miejsc, aż z pomocą wymownego trzepotu rzęs i najbardziej wdzięcznego uśmiechu, na jaki było ją stać, w końcu się zgodził. Dlatego tak bardzo później było jej głupio, kiedy nierozważnie wjechała w tę błotną dziurę i potem, gdy próbowali się wydostać, okropnie go ochlapała. Co prawda, nie było tego po nim widać, pewnie przez wzgląd na to, że błoto znacząco maskowało jego minę, jak i nie chciał tego przyznać, ale musiał bardzo żałować tej decyzji. — Kto by pomyślał, że odwdzięczy się taką fontanną, co? - przygryzła wargę, starając się ukryć nieco zakłopotanie wymieszane z rozbawieniem.
Jego następujące po tym oburzenie skwitowała miną niewiniątka. — Ja coś podważam? Wydaje Ci się. - Bardzo. Bardzo starała się zachować powagę, ale z jej oczu można było czytać jak z otwartej księgi. One się po prostu śmiały. — Coś mi mówi, że ktoś tutaj dobrze przemyślał ten plan. Na pocieszenie zdecydowałbyś się na to samo? - zmieniła szybko temat, zanim Max mógłby rozkręcić się bardziej. Jej uniesiona wysoko brew stanowiła czystą zaczepkę. Zaraz na wzmiankę o brzydkim słowie parsknęła nieznacznie śmiechem. — A może jednak nie tylko mi pasowałby ten pomarańczowy uniform? - Przyglądała mu się pewnym siebie wzrokiem, kiedy na chwilę się do niej zbliżył, wspominając ich poprzednią rozmowę na temat zbirów i złoczyńców. Nie sądziła, by takie przekomarzanie się z nim kiedykolwiek jej się znudziło.
Na jego kolejne wyznanie pokiwała z aprobatą głową, bo taki stan rzeczy zupełnie jej odpowiadał. Skoro miało to być coś zgoła innego niż praca, została już kupiona. No i może podpisania oświadczenia, że nie ponoszę odpowiedzialności za nadmierny poziom dobrej zabawy. Jej śmiech trochę stłumił kask. Bez wahania podała dłoń mężczyźnie. - Z Tobą nie mogłoby być inaczej - przyznała z całkowitym przekonaniem co do słuszności swoich słów, by po chwili zająć miejsce na tylnym siedzeniu motoru.
W trakcie drogi wiatr przyjemnie targał jej rude włosy, które kaskadą opadały na jej plecy spod kasku. Dla bezpieczeństwa przytrzymywała Maxa w pasie, pozwalając sobie wyglądać zza jego ramienia na zmieniający się krajobraz, jednak gdy tylko nawierzchnia się zmieniła, instynktownie zacisnęła na nim dłonie odrobinę mocniej. Po dotarciu na miejsce rozejrzała się z ciekawością, ale kiedy dostrzegła cel podróży, na kilka sekund zamarła. Po chwili już pospiesznie pozbywała się kasku z głowy, czując, jak jej serce zaczyna gwałtownie przyspieszać. Spojrzała jeszcze raz w tamtą stronę, starając się wyłapać wszystkie szczegóły - neony, mieniące się karuzele, śmiech dzieci i pisk ludzi zjeżdżających na kolejce. I ten unoszący się w powietrzu zapach - nie tylko cukrowej waty, ale również czegoś, za czym ostatnio tęskniła - zapach przygody i dobrej zabawy.
— Max… - zaczęła powoli, nie przestając wpatrywać się w ten festyn świateł, kolorów i dźwięków - jesteś genialny - stwierdziła w końcu, czując rosnące podekscytowanie. Najwyraźniej przyjaciel znał ją zbyt dobrze. — Nie byłam tutaj od wieków - na jej usta wstąpił uśmiech szczęścia. Mimowolnie odzywały się w niej wspomnienia sprzed kilku lat, kiedy jej życie wydawało się jeszcze takie proste, a przykre doświadczenia były tylko brzydkim snem. Jej serce aż rwało się do tego, by poczuć się tak znowu.
— Czyli to miałeś na myśli, mówiąc o daniu ponieść się chwili - mruknęła z wyraźnym uznaniem, kiedy z pomocą blondyna znalazła się już na ziemi. Szybko przeczesała dłonią burzę rudych włosów, godząc się z faktem, że nie będzie już w stanie nad nimi zapanować. Tak samo, jak nad roziskrzonym spojrzeniem, które co chwila uciekało w kierunku celu ich wycieczki. Wtedy dostrzegła wzrok Maxa.
— Na co czekasz? Chodź! - rzuciła ze śmiechem, bez namysłu łapiąc go za rękę i ciągnąc w stronę wesołego miasteczka. Dopiero znalazłszy się na miejscu, zorientowała się, że nadal trzymała jego dłoń, ciepłą, silną, pasującą do tej jej idealnie. Zbyt idealnie. Delikatnie wysunęła swoją ze splotu. - To na co idziemy jako pierwsze? Czy na to też przewidujesz jakiś plan? - zapytała jakby nigdy nic, rozglądając się po atrakcjach, które mieli po drodze jako pierwsze.

porywacz

[Max Korhonen]

On także odczuwał skutki ponownego pojawienia się Adeline w swoim życiu i skłamałby, twierdząc, że choć jeden z nich miał negatywny wydźwięk. Rudowłosa należała do kobiet, które już od pierwszego spotkania wywoływały w nim emocje. Oczywiście dostrzegał jej urodę — trudno było jej nie zauważyć — ale to nigdy nie ona przyciągała go najbardziej. Znacznie większe znaczenie miało to, jak czuł się w jej obecności. To, że rozmowa przychodziła im z zaskakującą łatwością. Że potrafiła go rozbawić wtedy, kiedy wydawało mu się, że nie ma już ochoty się śmiać. Że nie musiał przy niej niczego udawać ani kreować się na kogoś, kim nie był. Z biegiem czasu coraz częściej łapał się na tym, że szukał okazji, by się z nią zobaczyć, usłyszeć jej głos albo zwyczajnie sprawdzić, jak minął jej dzień. Dlatego nie zdziwiło go, że wiadomość o sukcesie Adeline wywołała u niego tyle radości. Był z niej dumny. Może nawet bardziej, niż powinien być ktoś, kto teoretycznie nie miał z tym osiągnięciem nic wspólnego. Wiedział jednak, ile pracy kosztowała ją ta prezentacja i jak wiele dla niej znaczyła. Widok jej szczerego śmiechu był więc nagrodą samą w sobie. Kiedy echo jej wesołości poniosło się po ulicy, Max poczuł znajome ciepło rozlewające się gdzieś w okolicach klatki piersiowej. To był jeden z tych momentów, które wydawały się absurdalnie zwyczajne, a mimo to zostawały w pamięci na długo.
Max także zareagował głośnym śmiechem, zwracając na siebie uwagę ostatniej grupy osób opuszczających firmę, kiedy między nimi wybrzmiały słowa Adeline. — To nie stalking. — zaprotestował odruchowo. — Stalking wymaga planowania, notatek i podejrzanego siedzenia w krzakach. Ja po prostu przypadkiem znajduję się w odpowiednich miejscach o odpowiednim czasie. To zupełnie co innego. Brzmiało to dokładnie tak niewiarygodnie, jak powinno. Dopiero kiedy wspomniała o jego reputacji, uniósł brew i spojrzał na nią z wyraźnym rozbawieniem. — Momentami zbyt rozsądnego? — powtórzył z niedowierzaniem. — Nie wiem czy uznać to za komplement czy jednak obelgę Uśmiechnął się pod nosem, ale zaraz odwrócił wzrok gdzieś na bok. Przez krótką chwilę wyglądał niemal na zakłopotanego. Prawda była taka, że przez większość życia bardzo pilnował tego, co pokazuje innym. Łatwiej było być tym opanowanym, pewnym siebie facetem od rozwiązywania problemów niż przyznać, że sam czasami nie miał pojęcia, co robi.— A jeśli chodzi o tę część o panowaniu nad wszystkim… — mruknął po chwili. — To obawiam się, że ktoś sprzedał ci mocno wyidealizowaną wersję mnie. Spojrzał na nią ponownie i kącik jego ust drgnął lekko. W ostatnim czasie było to określenie, które zupełnie do niego nie pasowało. Coraz częściej gubił się we własnej rzeczywistości, do której zapraszając kolejne osoby, wprowadzał chaos, chociaż Adeline nie była go jeszcze świadoma. Nie mieli okazji poruszać tych kwestii, a tym bardziej tematu innych dziewczyn w jego życiu, bo gdy tylko był z rudowłosą nie umiał nie poświęcać jej każdej swojej myśli, przez co inne osoby schodziły na dalszy plan. — Chociaż przyznam, że trochę mnie niepokoi, z jaką pewnością mówisz, że da się tę reputację podważyć. Brzmi to niemal jak groźba.
— Raczej zapewniam ci dodatkową rozrywkę — odpowiedział po chwili ciszy, zastanawiając się przez moment, czy rzeczywiście jego „plan” nie podchodził pod pewien rodzaj dręczenia. Ostatecznie doszedł do wniosku, że nie. A nawet jeśli trochę tak było, to zdecydowanie mieściło się jeszcze w granicach przyjacielskiej złośliwości. Zwłaszcza że Adeline sama od lat nie pozostawała mu dłużna. Uśmiechnął się więc bez cienia skruchy, a na wzmiankę o raporcie pokręcił głową z rozbawieniem.— Wspaniale. Czyli przez najbliższe tygodnie będę głównym bohaterem firmowego folkloru. — westchnął teatralnie. — Mam nadzieję, że przynajmniej zostanę przedstawiony jako ktoś przystojny i tajemniczy. Nie chciałbym rozczarować publiczności. Przez chwilę przyglądał jej się uważnie. Było coś ujmującego w sposobie, w jaki próbowała zachować powagę przy coraz bardziej absurdalnych pomysłach. Jeszcze kilka miesięcy temu pewnie nie zwróciłby na to większej uwagi. Teraz łapał się na tym coraz częściej. Na obserwowaniu drobnych gestów. Mimiki. Sposobu, w jaki marszczyła nos, kiedy coś ją rozbawiło albo kiedy próbowała ukryć śmiech. Dlatego gdy wspomniała o tatuażu, od razu zauważył ten błysk w jej oczach, na co zareagował uniesieniem brwi. - A więc o to chodzi. — pokiwał głową z przesadną powagą. — To nie gang motocyklowy cię zainteresował. To tatuaże. Przez moment wyglądał, jakby analizował sprawę z pełną powagą. — Powinienem był się domyślić wcześniej. W sumie całkiem nieźle ukrywałaś ten fetysz.Nie wytrzymał jednak długo i parsknął śmiechem, kompletnie nieświadomy tego, że w komentarzu opuszczającym jego usta kryła się prawda. — Problem polega na tym, że jeśli już miałbym zrobić sobie tatuaż, to musiałby być naprawdę dobry. A wszystkie moje pomysły kończą się czymś pomiędzy katastrofą a kompromitacją. — Przyłożył dłoń do brody, udając głębokie zamyślenie. Jego spojrzenie zatrzymało się na niej odrobinę dłużej. — Ale jeśli kiedyś faktycznie zdecyduję się na tatuaż, obiecuję jedno. Nie pozwolę ci wybierać wzoru. Wskazał na nią oskarżycielsko palcem.— Znam cię już wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że skończyłbym z czymś kompletnie absurdalnym. I istnieje bardzo duża szansa, że byłaby tam klementynka. - tym komentarzem porzucił temat, choć ku własnemu zaskoczeniu sama wizja tatuażu nie wydawała mu się już tak niedorzeczna jak kiedyś. Przez lata konsekwentnie odrzucał podobne pomysły, nie widząc potrzeby znaczenia skóry obrazami czy symbolami. Teraz jednak mimowolnie zaczął się zastanawiać. Były przecież rzeczy, które wiele dla niego znaczyły. Miejsca, ludzie i wspomnienia, które odcisnęły na nim ślad znacznie trwalszy niż tusz. Na krótką chwilę odpłynął myślami, próbując wyobrazić sobie, co właściwie mógłby wybrać. Broń. Róża. Książka. Coś związanego z podróżami. Każda z tych opcji wydawała się jednocześnie sensowna i kompletnie nietrafiona. Ostatecznie doszedł do wniosku, że to właśnie dlatego nigdy żadnego nie zrobił. Zbyt długo analizowałby każdy szczegół, zanim pozwoliłby komuś z igłą zbliżyć się do własnej skóry. A potem najpewniej i tak skończyłby z klementynką.
Chociaż Adeline starała się zamaskować gorycz własnych słów, Max wychwycił ją bez najmniejszego problemu. Była ledwie cieniem przebiegającym przez jej spojrzenie, krótką zmianą tonu, czymś, czego większość ludzi prawdopodobnie nawet by nie zauważyła. On jednak znał ją już wystarczająco dobrze. Wiedział, że za tym pozornie lekkim komentarzem kryło się znacznie więcej. Nie rozumiał do końca wszystkich rodzinnych zależności, w których przyszło jej funkcjonować. Nie znał uczucia dorastania pod ciężarem nazwiska, oczekiwań i ciągłego porównywania do kogoś innego. Rozumiał jednak niesprawiedliwość. Rozumiał, jak wygląda walka o uznanie ludzi, od których najbardziej chciałoby się usłyszeć zwykłe „jestem z ciebie dumny”. Patrząc na Adeline, a wcześniej na Corę, coraz częściej dochodził do wniosku, że pieniądze i wpływy potrafią rozwiązać wiele problemów, ale równie skutecznie tworzą zupełnie nowe. Takie, których nie dało się załatwić przelewem, znajomościami ani odpowiednim nazwiskiem. Na szczęście nigdy nie musiał mierzyć się z czymś podobnym. Nie oznaczało to jednak, że nie potrafił dostrzec, jak wiele kosztowało to ją. — Czasami jest jeszcze gorzej. — przyznał spokojnie. — Bo ludzie zakładają wtedy, że wszystko dostałaś za darmo. Że nie musiałaś na nic pracować. Że wystarczyło pojawić się we właściwym miejscu z odpowiednim nazwiskiem. - przez moment obracał kluczyki między palcami, po czym spojrzał na nią uważniej. — A potem przychodzi ktoś taki jak ty i kompletnie psuje tę teorię. - na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. — Właściwie to jestem prawie pewien, że twoja upartość jest głównym źródłem większości sukcesów w twoim życiu. — stwierdził z rozbawieniem. — Reszta to tylko szczegóły techniczne. Kiedy wspomniała o cieście klementynkowym, parsknął cicho śmiechem. — To prawda. — przyznał z pełną powagą. — Historia zna wiele wielkich osiągnięć, ale niewiele z nich można zjeść do kawy. - pokręcił głową, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś cieplejszego. — Chociaż mam wrażenie, że to trochę nieuczciwe sprowadzać wszystko do ciasta. - przez chwilę patrzył jej prosto w oczy. — Bo prawda jest taka, Clem, że gdybyś nie była tak cholernie zawzięta, nie siedzielibyśmy tutaj świętując wygranego projektu. - kącik jego ust drgnął lekko. — I tak między nami? Myślę, że czasami sama nie zdajesz sobie sprawy, jak wiele osiągnęłaś. - tym razem nie próbował obrócić tego w żart. — Ja za to zdążyłem zauważyć. - oznajmił, nawiązując w ten sposób nie tylko do awansu, ale także ich szczerej, pełnej emocji rozmowy, która rozjaśniła mu nieco postać dziewczyny i tego, co przechodziła w ciągu ostatnich lat oraz z czym musiała się zmierzyć. W jego oczach był silną kobietą.
Maximilian posiadał wiele wspomnień związanych z Adeline, ale tylko nieliczne potrafiły wywołać uśmiech jeszcze zanim zdążył do nich wrócić myślami. Tamten dzień zdecydowanie należał do tej grupy. Wystarczyło jedno krótkie wspomnienie błota, a przed oczami od razu stanęła mu rudowłosa siedząca za kierownicą jego ukochanego pickupa z miną osoby absolutnie przekonanej, że wszystko znajduje się pod pełną kontrolą. Problem polegał na tym, że Max już wtedy wiedział, iż kiedy Adeline wyglądała na tak pewną siebie, należało przygotować się na wszystko. Dosłownie wszystko. Pamiętał trzepot rzęs, którym próbowała go przekonać do zamiany miejsc. Pamiętał ten triumfalny uśmiech, kiedy w końcu oddał jej kluczyki. Pamiętał również własną naiwność, bo naprawdę uwierzył, że nic złego nie może się wydarzyć. — Wiedziałem. — przyznał w końcu z rozbawieniem. — To właśnie jest najgorsze. Nie mogę nawet udawać, że zostałem oszukany. Sam dobrowolnie oddałem ci kierownicę. Pokręcił lekko głową, a kącik jego ust uniósł się wyżej. — Chociaż uczciwie mówiąc, nie przewidziałem jedynie skali zniszczeń. — dodał. — Byłem przekonany, że najwyżej wrócimy z kilkoma nowymi rysami. Tymczasem skończyłem wyglądając jak człowiek wyłowiony z bagna. - parsknął śmiechem na wspomnienie fontanny błota. — A ty nawet nie próbuj udawać, że było ci przykro. — oskarżył ją żartobliwie. — Pamiętam tę minę. Walczyłaś wtedy o życie, żeby nie wybuchnąć śmiechem prosto w moją twarz. Przez moment przyglądał jej się uważniej. W jego spojrzeniu nadal czaiło się rozbawienie, ale pojawiło się też coś znacznie cieplejszego. — Wiesz co? — odezwał się ciszej. — Mój pickup pewnie do dziś ma gdzieś schowane resztki tamtego błota, ale i tak oddałbym ci kluczyki drugi raz. - wzruszył lekko ramionami, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie. — Niektóre katastrofy są po prostu warte zachodu.
Wybrzmiewające na końcu wypowiedzi rudowłosej pytanie zmusiło Maxa do chwilowej refleksji, którą ostatecznie skwitował szerokim uśmiechem. — Wtedy uruchomiłbym plan awaryjny. — odpowiedział z całkowitą powagą. — Kilka paczek twoich ulubionych chipsów, zdecydowanie za dużo jedzenia na wynos, film, który podobno miał poprawiać humor i być może niewielkie ilości alkoholu. Bardzo profesjonalna operacja ratunkowa. - wzruszył lekko ramionami, jakby mówił o czymś całkowicie oczywistym. — Chociaż szczerze? — dodał po chwili. — Nigdy nie zakładałem, że będzie potrzebny.- przez moment przyglądał jej się uważnie. W jego spojrzeniu nie było ani odrobiny wahania. Dopiero wtedy uśmiechnął się szerzej i od razu wrócił do ich ulubionego tonu przekomarzanek. — A jeśli chodzi o pomarańczowy uniform, to przykro mi, ale nadal uważam, że leżałby na tobie znacznie lepiej. — oznajmił stanowczo. — Masz naturalną przewagę kolorystyczną. Ja wyglądałbym jak drogowcy wysłali mnie tam przez pomyłkę. - usta blondyna drgnęły w obrazie rozbawienia, kiedy zrobił krok bliżej. — Poza tym ktoś w tym duecie musi sprawiać wrażenie odpowiedzialnego obywatela. — dodał ciszej. — I obawiam się, że z dwojga złego to wciąż jestem ja.

Przejażdżka motorem minęła mu zdecydowanie szybciej, niż powinna. Być może dlatego, że przez większą część drogi był aż nazbyt świadomy obecności Adeline za swoimi plecami. Dłoni oplecionych wokół jego pasa. Ciepła bijącego od jej ciała za każdym razem, gdy droga stawała się bardziej wyboista i odruchowo przysuwała się odrobinę bliżej. Niby nic niezwykłego. Każdy rozsądny pasażer robił dokładnie to samo. A jednak gdzieś z tyłu głowy rejestrował każdy taki moment z niepokojącą dokładnością.
Kiedy zatrzymali się na miejscu, najpierw zwrócił uwagę na kolorowe światła, muzykę ani tłum ludzi przewijających się między atrakcjami, a następnie skupił spojrzenie wyłącznie na Adeline. Chłoną to w jaki sposób niemal natychmiast zdjęła kask, chłonął błysk pojawiający się w zielonych oczach oraz ten charakterystyczny uśmiech, który zawsze pojawiał się wtedy, gdy coś naprawdę ją cieszyło. I właśnie dla niego tutaj przyjechali. Przez ostatni tygdzień widział ją spiętą bardziej, niż chciała przyznać. Zmęczoną. Coraz częściej zamyśloną. Widział też, ile kosztowała ją walka o projekt, który właśnie wygrała. Dlatego obserwując jej reakcję, poczuł znajome ciepło rozlewające się gdzieś pod mostkiem. To dziwne uczucie satysfakcji, które pojawiało się zawsze, gdy udało mu się wywołać na jej twarzy taki właśnie wyraz.
Pozwolił, aby cisza rozbrzmiała między nimi i odezwał się dopiero kiedy nazwała go genialnym, wywołując u Maxa śmiech. — Wiem. Dobrze, że wreszcie zaczynasz to doceniać. - pokręcił głową, oczywiście żartując - przynajmniej częściowo. Prawda była taka, że sukces projektu cieszył go mniej niż fakt, że od kilku minut wyglądała po prostu na szczęśliwą. — Właśnie o to chodziło. — przyznał chwilę później, już nieco spokojniej. — O jeden wieczór, podczas którego nikt nie będzie od ciebie niczego chciał. Żadnych prezentacji, telefonów, spotkań ani ludzi próbujących ci udowodnić, że wiedzą lepiej. - na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. — Tylko dobra zabawa. Chociaż odpowiedzialności za jej nadmierny poziom nadal nie biorę. Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo chwilę później złapała go za rękę i pociągnęła za sobą. Roześmiał się cicho, pozwalając prowadzić się w stronę atrakcji. Nie protestował ani przez sekundę. Właściwie zrobiłby dokładnie to samo, gdyby ciągnęła go w dowolnym innym kierunku. Dopiero po kilku minutach zorientował się, że nadal trzyma jego dłoń. I równie szybko zauważył moment, w którym ją puściła. Nie skomentował tego, lecz przez krótką chwilę poczuł znajome ukłucie rozczarowania, którego nie miał najmniejszego zamiaru analizować.
Na jej pytanie zatrzymał się pośrodku alejki i rozejrzał teatralnie dookoła. — Oczywiście, że mam plan. - wypowiedział te słowa z taką powagą, jakby zarządzał właśnie skomplikowaną operacją wojskową. — Każda profesjonalnie przygotowana akcja wymaga planu. - uniósł rękę i wskazał ogromny rollercoaster górujący nad resztą atrakcji. — Punkt pierwszy: sprawdzić, czy nadal jesteś tak odważna, jak twierdzisz. - spojrzał na nią znacząco, a w jego błękitnych oczach pojawiło się rozbawienie. — Chociaż istnieje całkiem spora szansa, że za kilka minut będziesz błagała mnie o możliwość zejścia na ziemię. - kącik jego ust drgnął wyżej. — A wtedy, Clem, będę ci o tym przypominał przez następne dziesięć lat. Nie czekając na odpowiedź, ruszył w stronę kolejki po bilety. — Chodź. Zanim stchórzysz.



Adeline Covington

[Adeline Covington]

Max zawsze wywoływał na jej twarzy uśmiech. Czy to zwykłym smsem, czy swoją obecnością, potrafił sprawiać, że jej humor ulegał diametralnej zmianie - na lepsze. Nie potrafiła nawet udawać, że było inaczej, kiedy jej usta rozciągały się szeroko na widok wiadomości od niego i wpatrywała się w ekran niczym wariatka. A już tym bardziej, gdy pojawiał się przy niej fizycznie. Podobno ważnym było mieć w swoim życiu kogoś, kto potrafił cię rozśmieszyć.
Jego protest dotyczący stalkingu skwitowała parsknięciem. — Tak, oczywiście. Przypadki chodzą po ludziach - mrugnęła do niego zawadiacko, dając mu do zrozumienia, że wcale tego wyjaśnienia nie kupiła. I owszem, uważała go za nieco zbyt rozsądnego, dlatego na jego pytanie pokiwała zdecydowanie głową. Nie miała na myśli niczego złego - był dobrze wychowany i zachowywał się dość odpowiedzialnie w chwilach, w których jej rozsądek zaczynał odpływać w coraz mniej bezpieczne rejony. Tak, jak wtedy, gdy alkohol nie przyćmił jego umysłu na tyle, by poddać się napięciu wypełniającemu powietrze między nimi. — To zależy, czy odpowiada Ci ten stan rzeczy, czy jednak wolałbyś się zrehabilitować - wzruszyła lekko ramieniem. Mówiła ogólnikowo i z wyraźną swobodą w głosie, starając się nie rozważać właśnie w myślach faktu, że słowo r o z s ą d n i e miało tu dla niej większe znaczenie, niż powinno. Na szali stawiali przyjaźń, musiała więc sama pójść po rozum do głowy i uszanować ich granice. A to oznaczało, że powinna się dziś pilnować. Brak alkoholu i miejsce publiczne teoretycznie mogły to ułatwić, choć określenie dać się ponieść chwili, które nastąpiło chwilę później, podszyte zostało w jej głowie nutą niebezpieczeństwa. — A może po prostu sprawiasz dobre pozory? - zauważyła na wzmiankę o jego wyidealizowanej wersji. — Poza tym czasami najlepsze rzeczy przychodzą wtedy, kiedy pozwalasz sobie całkowicie stracić kontrolę — kącik jej ust drgnął ku górze w nieco figlarnym uśmiechu. Mówiła o tym z własnego doświadczenia, bo nie dało się przez cały czas trzymać gardy. Czasem każdy potrzebował tego luzu i działania bez zastanowienia. Tu świetnie sprawdzała się myśl, że wszystko było dla ludzi - byle z umiarem. Trzeba było tylko ten umiar znać. — Boisz się mnie? — uniosła brew w zadziornym geście. — Takiej niewinnej, uroczej, delikatnej kobietki? — na moment rzeczywiście zrobiła niewinną minkę, żeby po chwili parsknąć śmiechem. Zdecydowanie nie była w stanie długo tego zagrać. Nie w momencie, kiedy miała humor zupełnie odmienny od odgrywanej sceny.
— Och, czyli powinnam Ci jeszcze podziękować za troskę i tę dodatkową rozrywkę? - pokręciła głową z niedowierzaniem, widząc jego brak skruchy. Miał szczęście, że była w dobrym humorze, żeby mu to wybaczyć. Z drugiej strony, pewnie nawet, gdyby czuła się zupełnie na odwrót, przymknęłaby oko na tę złośliwość. W końcu chodziło o Maxa. Poza tym faktycznie, potrafiła być względem niego równie wredna, ale wiedziała, co za tym stało - względem niego czuła szczególną sympatię, dzięki której pozwalała sobie na więcej ze świadomością, że najwyżej odwdzięczy jej się czymś podobnym. A tak droczyć się z nim wprost uwielbiała. — Słuchaj, one nie są ślepe. Przystojność i tajemniczość mają już pewnie wdrukowaną w głowie na samą myśl o Tobie - zauważyła pewnym siebie głosem. Ona też to widziała, nie mogła temu zaprzeczyć, ale poznawszy go bliżej, ceniła w nim znacznie więcej, niż wygląd. Słuchał, bawił, nie oceniał. Był. A to było najważniejsze. - Co najwyżej mogę szepnąć słówko, że oprócz uwielbienia do koni - tu zerknęła wymownie na motor - zajmujesz się wszelkimi naprawami. Wtedy wystarczyłoby podać im Twój numer i już byś się od nich nie opędził - uśmiechnęła się triumfalnie, zdając sobie sprawę, jak byłby to genialny plan, żeby przenieść uwagę sępów z firmy z siebie bezpośrednio na niego. Ale im dalej odpływała myślami w tamtą stronę, tym bardziej myślała o długofalowych konsekwencjach i musiała przyznać, że wolałaby nie słuchać wiecznej paplaniny swoich współpracownic na jego temat. O tym jednak nie zamierzała już wspominać na głos. Jego powaga sprawiła, że na chwilę zastygła w milczeniu w obawie przed tym, do jakich wniosków Max mógł dojść, a gdy usłyszała słowo fetysz, aż przygryzła wargę, żeby powstrzymać uśmiech. Nieudolnie, bo kąciki jej ust i tak drgnęły ku górze, zdradzając rozbawienie pomieszane z lekkim zakłopotaniem. — Na swoją obronę mogę powiedzieć tylko tyle, że to wcale nic nie znaczy. Nie każdy facet, który mi się podoba lub podobał, takowe tatuaże posiada, okej? - wyjaśniła, przewracając przy tym oczami, ale brnięcie w ten temat chyba nie było dobrym pomysłem. Adeline, nie zakop się, przemknęło jej przez myśl. — Poza tym, przecież nie mówimy tu o mnie, tylko o dziewczynach z mojej pracy, którym wpadłeś w oko i to im chcesz zaimponować. Ja tylko dałam sugestię — przypomniała zaraz z rozbawieniem w oczach. Nie podobało jej się, jak szybko tor rozmowy został przekierowany na nią, ale nie pozostało jej nic innego, jak utrzymywać jej żartobliwy ton. Słuchała blondyna z uwagą, gdy rozważał na głos zrobienie sobie tatuażu, aż wskazał na nią palcem. Wydęła wargę i zrobiła najbardziej smutną minę, na jaką było ją stać, by udać, że dotknęło ją to oskarżenie. — Jak to absurdalne? Nie wydaje Ci się, że to byłby idealny dowód naszej przyjaźni? Taki dożywotni. No, chyba, że masz względem tego inne plany — zmarszczyła zabawnie nos z udawanym żalem. Najwyraźniej Korhonen znał rudowłosą zbyt dobrze, by domyślić się, czego była w stanie się dopuścić, żeby dobrze ją sobie zapamiętał. Bo to, że był teraz, wcale nie oznaczało, że miał być już na zawsze. A ona jak nikt inny wiedziała, że dane obietnice łatwo dawało się złamać. Zwłaszcza, gdy pomiędzy stawała osoba trzecia. To zawsze chodziło o kogoś trzeciego, a wtedy każda przyjaźń zaczynała mieć coraz bardziej namacalne limity. Ade wolała w tej chwili nie zastanawiać się nad takim scenariuszem.
Zazdrość była zbyt dużym słowem na uczucia, jakie żywiła do Maxa w kwestii nazwiska i tego, co dzięki niemu mógł zyskać. A właściwie do nazwiska jego pseudonimu artystycznego, który z pewnością otwierał mu wiele drzwi. Jednocześnie posiadanie pseudonimu wiązało się z anonimowością, dzięki której mężczyzna nie zatracał się w nowej rzeczywistości i pozostawał sobą takim, jakiego Clem zawsze go widziała. Nie musiał nikogo udawać, nie walczył o uznanie, a jedynie korzystał z zalet sławy w takim stopniu, jaki uważał za słuszny. Chciała mieć kiedyś taką możliwość. Pokiwała w zamyśleniu na jego słowa, niemal całkowicie się z nim zgadzając, poszerzając kąciki ust, gdy wspomniał o jej uporze. — Tylko czasami zastanawia mnie, czy to wszystko jest tego warte - skwitowała z lekkim rozbawieniem, nie chcąc się jednak zagłębiać w ten temat. Nie miało to dla niej w tej chwili najmniejszego sensu. Jednak usłyszawszy następne słowa blondyna, na jej twarzy pojawił się cieplejszy uśmiech. Przez chwilę wpatrywała się w niego uważnie, analizując ich znaczenie. Miał rację, bo wcale siebie nie doceniała. I naprawdę chciała spojrzeć na siebie jego oczami, gdyż byłby to zapewne bardzo ciekawy widok. To między innymi w nim ceniła - rozbrajającą szczerość w sytuacjach, które wręcz tego wymagały. To, jak bardzo trafiał w jej serce, które topniało pod wpływem jego spostrzeżeń. Że dostrzegał w niej więcej, niż pozostali. Westchnęła przeciągle, na kilka sekund odwracając wzrok, żeby przywołać swoje myśli do porządku. — Wiesz, Max - zaczęła po chwili, spoglądając na niego ponownie - Ty chyba powinieneś zastanowić się czy nie zmienić branży na jakiś coaching może? Albo udzielać korepetycji w kwestii niebanalnych komplementów — zauważyła, początkowo poważny ton zabarwiając rosnącym rozbawieniem, świadomie starając się rozluźnić atmosferę. — W zamian za dotychczasowe usługi mogłabym wystawić Ci pierwszą opinię. I oczywiście liczyłabym na zniżkę jako stała klientka — łobuzerski uśmiech na nowo rozświetlił jej twarz. Fakt faktem, on naprawdę dzięki swojej spostrzegawczości zauważał więcej, niż inni, dodawał jej otuchy i sprawiał, że zaczynała wierzyć w siebie. Zdecydowanie zasługiwał na miano prawdziwego przyjaciela.
Pewność siebie Adeline potrafiła ją gubić. Tak było i wtedy, gdy przejęła od Maxa pickupa z przekonaniem, że bez problemu poradzi sobie z tym wyzwaniem. Tymczasem to błoto ją zaskoczyło. I właściwie nie tylko ją. Kiedy Max przytaknął na jej stwierdzenie, pokiwała ochoczo głową, w pełni popierając jego słowa. — Otóż to - wskazała na niego palcem z szerokim uśmiechem. Człowiek wyłowionego z bagien również wywołał w niej parsknięcie śmiechem. — Zapamiętam ten widok na zawsze. Będę miała Alzheimera, ale tego nie zapomnę - zapewniła z przekonaniem, ale na następujące po tym oskarżenie nieco się skrzywiła. — Naprawdę byłeś w stanie dostrzec to spod tego błota? - ściągnęła brwi. Nadal udawała, że nie wiedziała o co mu chodziło, chociaż dobrze pamiętała, jak ją gonił przez całą łąkę, żeby się na niej za to odegrać. Wtedy już jej wołanie o pomoc mieszało się ze śmiechem, które niosły się po całej okolicy. — Oj, już dobra, przecież moja biała bluzka też ucierpiała w starciu z błotnym potworem - przewróciła teatralnie oczami, które rozbłysły pod wpływem wspomnień. Wystarczyło, że ją złapał, bo nie mógł odpuścić, że ona wyszła z tego bez szwanku. Jego satysfakcja z efektu ostatecznie wydawała się być całkowicie fair. Adeline nie spodziewała się natomiast wyznania, które padło z jego ust po chwili. Świadomość, że tak jej ufał, rozczuliła ją. Odwzajemniła jego ciepły uśmiech, przez chwilę nie potrafiąc na to odpowiedzieć niczego sensownego. — Dziękuję, Max - powiedziała finalnie nieco niższym, głębszym tonem. Naprawdę wiele to dla niej znaczyło. — Ale ciekawe, czy powiedziałbyś to samo, gdyby chodziło o jakieś ferrari czy inne lambo — zastanowiła się na głos z czającą się nutą rozbawienia, której za nic nie potrafiła się pozbyć.
Słysząc o planie awaryjnym, najpierw uniosła wysoko brwi, by następnie uśmiechnąć się kącikiem ust. W jakiś przedziwny sposób mężczyzna nieustannie ją ujmował. Ciepło, które w niej wywoływał, wydawało się w ogóle nie ustępować. — Kochany jesteś - przyznała, tym razem bez cienia żartu w głosie. — Ale ten plan ma jeden mankament - na kilka sekund zrobiła pauzę - niewielkie ilości alkoholu? W takiej sytuacji są nie do zaakceptowania. Alkohol ma się lać litrami, żeby zalać wszystkie smutki. Zapamiętaj, tak na przyszłość - wzruszyła niewinnie ramionami. Wizja, którą przedstawił w przypadku jej porażki również jej odpowiadała i właściwie nie miałaby mu za złe, gdyby właśnie tak miał wyglądać ten wieczór. Mogła robić dziś cokolwiek, tak naprawdę wystarczyło jej wyłącznie towarzystwo blondyna. Który jako odpowiedzialny obywatel, jak sam siebie określił, nadal spierał się, że pomarańczowy uniform pasował do niej znacznie bardziej. Nie do końca tym pocieszona, zmrużyła oczy. — Spokojnie, nadrobię to za Ciebie - zapewniła z zawadiackim uśmiechem, nie mającym nic wspólnego ze spokojem, o którym wspomniała.

Już samo pojawienie się Maxa pod biurem było dla niej nagrodą, za to dotarcie do parku rozrywki przeszło jej najśmielsze oczekiwania. Przez jej głowę znowu przeszła myśl, że naprawdę był kochany. Jednocześnie zastanawiało ją, czy był w pełni świadomy tego, jak bardzo doceniała ten gest, niemal rozpływając się z wrażenia. I jego, przede wszystkim doceniała jego. Nie wiedziała jeszcze tylko, jak mu się odwdzięczy za to, co dla niej robił, ale musiało być to coś równie dobrego i przemyślanego. Na zastanowienie się nad tym miała jeszcze trochę czasu. Teraz należało po prostu dobrze się bawić.
— A do tego ta skromność — westchnęła teatralnie, po czym pokręciła głową z rozbawieniem. — Kim jesteś i co zrobiłeś z Maxem? — zapytała z udawaną powagą, której jednak nie dało się sprzedać z powodu szerokiego uśmiechu, który wcale nie chciał zejść z jej twarzy. Ale kiedy blondyn wyjaśnił swoje zamiary aż mruknęła przeciągle z rozmarzeniem. — Mmmm, brzmi bosko. — Nawet zmrużyła oczy, już wyobrażając sobie ich bawiących się w najlepsze na jednej z karuzel. — Ale to oznacza, że nikt ani nic nie może mnie rozpraszać - mówiąc to, sięgnęła do kieszeni po swój telefon, żeby wyciszyć dźwięki, po czym bez wahania podała go Maxowi. — U Ciebie będzie bezpieczny — stwierdziła pewnym siebie głosem, bo przecież ufała mu, nawet bardziej, niż sobie samej. Nie chciała, by korciło ją sprawdzanie godziny czy powiadomień, naprawdę zamierzała skupić się na tu i teraz. Poza tym, zawsze mogła go sobie odebrać, prawda?
Złapanie go za rękę było dla niej czymś naturalnym, ale w pewnym momencie stało się to dziwnie… niestosowne. Jakby przeciągała granicę, której nie powinna przekraczać. Korhonen był tylko przyjacielem. To miało jej wystarczyć. Dlatego zgrabnie przeszła do tematu jego planu. — Uważaj, bo jeszcze naprawdę pomyślę, że przygotowywałeś się na ten dzień od weekendu - rzuciła ze śmiechem, bo zdawała sobie sprawę, jak niedorzecznie to brzmiało. Ale nawet, jeśli pomysł na uczczenie jej awansu przyszedł mu całkiem na biegu, to sama inicjatywa wywołała w niej falę przyjemnego ciepła. Zaraz jednak przeniosła spojrzenie z mężczyzny na rollercoaster, który wskazywał i już miała pokiwać głową z uznaniem, kiedy usłyszała przytyk. Zmarszczyła nos w niezadowoleniu. — Podajesz to w wątpliwość? - udała oburzenie, po czym prychnęła teatralnie. Ona nie była odważna? Z werwą ruszyła za nim do kolejki. — Prowokuj mnie dalej, a się doigrasz - pogroziła palcem. — Zobaczymy, kto na zdjęciu z kolejki będzie miał bardziej przerażoną minę - łobuzerski uśmiech rozbłysł na jej twarzy, gdy pomyślała o najlepszej możliwej pamiątce z tego dnia.

Max Korhonen

[Max Korhonen]

Widok imienia Adeline na ekranie telefonu już od dawna przestał być czymś zwyczajnym. Jeszcze jakiś czas temu tłumaczył sobie, że po prostu lubił z nią rozmawiać. Że była jedną z nielicznych osób, przy których nie musiał niczego udawać ani ważyć każdego słowa, mogąc pozwolić sobie na tę wersję siebie, którą na co dzień oglądało zaledwie kilka osób. Dzisiaj coraz trudniej było mu w to wierzyć. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz na wiadomość od kogokolwiek odpowiedział równie szybko jak na jej, ani kiedy ostatni raz złapał się na tym, że odruchowo sprawdzał telefon z nadzieją, iż to właśnie ona postanowiła się odezwać. Najbardziej niepokoiło go jednak coś zupełnie innego. To, jak naturalne zaczynało mu się wydawać myślenie o niej. Nie w konkretnych chwilach. Po prostu… pomiędzy. Kiedy prowadził samochód, gdy czekał na kawę albo kończył kolejny rozdział książki. Pojawiała się gdzieś na obrzeżach jego myśli zupełnie bez zapowiedzi, jakby od zawsze miała tam swoje miejsce. Nigdy wcześniej żadna kobieta nie robiła tego z taką łatwością.
Na jej teatralne mrugnięcie odpowiedział jedynie cichym parsknięciem. — Oczywiście. — pokiwał głową z udawaną powagą. — Nigdy nie śmiałem wątpić w tego typu przypadki - kącik jego ust uniósł się nieznacznie. Lubił te ich słowne przepychanki. Od samego początku przypominały partię szachów, w której żadne z nich tak naprawdę nie chciało wygrać. Każda riposta prowokowała następną, każde drobne uszczypliwe zdanie kończyło się uśmiechem, a granica pomiędzy żartem i czymś znacznie bardziej osobistym od dawna zdawała się niebezpiecznie zacierać. Nigdy jednak nie pozwalali sobie wejść o krok za daleko. Jeszcze dwa lata temu pilnowali tego wyjątkowo uparcie. Dzisiaj… Coraz częściej odnosił wrażenie, że każde z nich nieświadomie sprawdzało, gdzie właściwie przebiegała ta granica. Pytanie o rehabilitację wywołało na jego twarzy łagodniejszy uśmiech. Przez moment udawał, że naprawdę się nad nim zastanawia. — Nie wiem… - przeciągnął sylaby z przesadnym namysłem. — Chyba jednak polubiłem swoją funkcję tego rozsądniejszego. - spojrzał na nią kątem oka. — Ktoś przecież musi od czasu do czasu przypominać ci, że skakanie do wody bez sprawdzenia głębokości nie zawsze jest dobrym pomysłem. - urwał na moment, sekundę później dodając — Zwłaszcza jeśli tą osobą jesteś ty. - nie umiejąc sobie odmówić tej uszczypliwości, bo przecież nie powiedział tego złośliwie. Było w tym coś zadziwiająco ciepłego. Bo prawda była taka, że z biegiem czasu naprawdę przywykł do tego, iż w ich duecie to on częściej studził emocje, a ona z rozbrajającą łatwością namawiała go do rzeczy, na które sam prawdopodobnie nigdy by się nie zdecydował. I, ku własnemu zaskoczeniu, coraz mniej mu to przeszkadzało. — Poza tym czasami najlepsze rzeczy przychodzą wtedy, kiedy pozwalasz sobie całkowicie stracić kontrolę. jej słowa zawisły gdzieś pomiędzy nimi. Nie odpowiedział od razu, zamiast ego pozwolił sobie przez chwilę przyglądać jej się w milczeniu. Miał ochotę powiedzieć, że doskonale o tym wiedział. Że kilka razy w życiu naprawdę odpuścił kontrolę. I dziwnym zrządzeniem losu niemal za każdym razem kończyło się to dokładnie tam, gdzie najmniej się tego spodziewał. Przy niej. Ostatecznie jedynie westchnął z rozbawieniem. — Możliwe. - zmarszczył czoło, jednocześnie unosząc brew. — Problem polega na tym, że później zazwyczaj trzeba jeszcze posprzątać bałagan.
Na pytanie, czy się jej bał, spojrzał na nią z udawaną powagą. Naprawdę próbowała wyglądać niewinnie, jednak wytrzymał może dwie sekundy, zanim po raz kolejny podczas ich rozmowy nie parsknął śmiechem. — Właśnie tej wersji ciebie najbardziej. - oznajmił, bezwstydnie pokazując na nią palcem. — Bo kiedy robisz taką minę, wiem już, że za chwilę wydarzy się coś bardzo głupiego… - przechylił lekko głowę. — …a ja z jakiegoś powodu znowu będę stał obok. - skwitował, zaraz dodając — Ta zadziorna Adeline jest znacznie uczciwsza. - uśmiechnął się przy tych słowach szerzej. — Przynajmniej od razu uprzedza, że planuje kłopoty. Na jej sugestię, że powinien usłyszeć podziękowania, wyprostował się odrobinę. — Oczywiście. - przytaknął z całkowitą powagą. — Uważam nawet, że byłoby to bardzo eleganckie. - przez chwilę sprawiał wrażenie, jakby naprawdę nad czymś intensywnie myślał. Nagle uniósł dłoń i stuknął palcem we własny policzek. — Tutaj. - odwrócił twarz nieco bardziej w jej stronę. — W tym miejscu przyjmuję wszelkie wyrazy wdzięczności. - i chociaż widać było, że zwyczajnie się z nią droczył, a uśmiech wkrada się w kąciki maxowych ust, to za wszelką cenę starał się nie roześmiać, czekając na reakcje Adeline. [/akapit]
Nie przepadał za rozmowami o własnym wyglądzie. Nigdy nie uważał się za szczególnie atrakcyjnego, choć z biegiem lat zdążył zauważyć, że kobiety zwracały na niego uwagę częściej, niż początkowo przypuszczał. Potrafił to wykorzystać, jeśli sytuacja tego wymagała, ale nigdy nie robił tego ostentacyjnie. Zdecydowanie częściej kończyło się na niezręcznych rozmowach ze starszymi klientkami, które koniecznie chciały przedstawić mu swoje wnuczki, przekonane, że “taki porządny chłopak długo sam nie powinien chodzić”. Za każdym razem grzecznie odmawiał. Nie dlatego, że żadna z tych kobiet nie była interesująca. Po prostu… Ojciec skutecznie nauczył go jednego. Że zanim wpuści się kogoś do własnego życia, trzeba mieć absolutną pewność. A Max od bardzo dawna nie był niczego absolutnie pewien. Przynajmniej do chwili, gdy po latach znowu pojawiła się Adeline. Ta myśl przemknęła przez jego głowę równie szybko, jak się pojawiła. Nie pozwolił jej zostać. — Ade… - westchnął teatralnie. — Ty naprawdę próbujesz zrobić ze mnie bohatera kiepskiego romansu. - pokręcił głową z rozbawieniem. — Po pięciu minutach rozmowy większość ludzi doszłaby do wniosku, że jestem śmiertelnie nudny. Na wzmiankę o przekazaniu jego numeru uniósł brew. — Czyli mam rozumieć, że planujesz zrzucić na mnie wszystkie awarie w firmie? - spojrzał na nią z udawaną pretensją. — Gratuluję. Właśnie zorganizowałaś mi drugą pracę.
Kiedy zaczęła tłumaczyć się z tatuaży, w jego oczach zatańczyło rozbawienie. Nie dlatego, że rzeczywiście próbował ją przyłapać. Po prostu uwielbiał momenty, w których choć na chwilę traciła tę charakterystyczną pewność siebie. Była wtedy… urocza. — Oczywiście, że ci wierzę. - skinął głową — To wyłącznie zbieg okoliczności. Żadnych ukrytych preferencji. Ale teoria była całkiem dobra. Żart o wspólnym tatuażu sprawił, że uśmiech na jego twarzy wyraźnie złagodniał. Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu. — Nie potrzebuję tatuażu. - powiedział ciszej. — Są ludzie, których i tak nosi się ze sobą. - sam nie wiedział, dlaczego właśnie takie słowa przyszły mu do głowy. Były zbyt szczere. Zbyt prawdziwe. Dlatego niemal natychmiast odchrząknął i wrócił do bezpieczniejszego tonu. — Poza tym znam cię. - uniósł kącik ust. — Jeszcze naprawdę próbowałabyś wybrać identyczny wzór.
Już sam widok lunaparku przywołał wspomnienia, o których istnieniu dawno zdążył zapomnieć. Kolorowe światła migotały nawet w świetle dnia, mieszając się z gwarem rozmów, śmiechem dzieci i charakterystycznym stukotem wagoników wspinających się po stalowych torach. zdjął kask i pozwolił sobie ukradkiem spojrzeć na Adeline. Nie musiała nic mówić. To, z jakim zaciekawieniem rozglądała się dookoła, zdradzało wszystko. W błękitnych oczach mężczyzny pojawił się ledwie dostrzegalny błysk satysfakcji. Chyba właśnie na taki widok liczył, kiedy kilka godzin wcześniej wpadł na pomysł, by zamiast zwyczajnej kolacji zabrać ją właśnie tutaj. W gruncie rzeczy sam nie wiedział, dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, by zobaczyć jej uśmiech. Jeszcze dwa lata temu pewnie wzruszyłby nad tym ramionami, uznając to za naturalny odruch wobec bliskiej osoby. Teraz coraz częściej dochodził do wniosku, że podobnych gestów było z jego strony stanowczo za dużo, by wciąż tłumaczyć je wyłącznie przyjaźnią.
— No dobrze… - odezwał się w końcu — Przyznaję się bez bicia. Od soboty siedziałem nad mapą lunaparku i opracowywałem plan strategiczny. Wiesz… które atrakcje najpierw, ile czasu zajmie przejście między nimi, gdzie najlepiej kupić watę cukrową… - wytrzymał z poważną miną może dwie sekundy, po czym parsknął śmiechem i pokręcił głową. — Dobra, może aż tak nie zwariowałem. - obdarzył ją rozbawionym spojrzeniem — Ale pomysł pojawił się właściwie od razu, kiedy napisałaś, że dostałaś ten projekt. Uznałem, że zwykła kolacja byłaby… zbyt zwyczajna. - wzruszył przy tym lekko ramionami, jakby nie było w tym nic szczególnego. A przecież było. Sam nie pamiętał, kiedy ostatni raz planował coś z myślą wyłącznie o jednej osobie.
Gdy bez chwili zawahania podała mu swój telefon, przez moment jedynie patrzył na niewielkie urządzenie spoczywające na jej otwartej dłoni. Tak drobny gest. A jednak zaskakująco wiele znaczył. Ludzie potrafili pilnować swoich telefonów bardziej niż własnych sekretów. Przechowywali w nich wiadomości, zdjęcia, wspomnienia, fragmenty codzienności, których nie pokazywali niemal nikomu. Ona tymczasem oddała mu go z taką naturalnością, jakby nie widziała w tym nic niezwykłego. Mimowolnie uniósł wzrok na jej twarz. Nie dostrzegł ani cienia zawahania. Ostrożnie ujął telefon, niemal odruchowo wygaszając ekran, po czym wsunął go do wewnętrznej kieszeni kurtki z większą ostrożnością, niż prawdopodobnie było to konieczne. Przez krótką chwilę sprawiał wrażenie, jakby nad czymś się zastanawiał. — Obiecuję, że nie zajrzę ani do wiadomości, ani do galerii… uniósł brew. — …chociaż przyznaję, trochę korci mnie sprawdzić, czy przypadkiem nie jestem zapisany jako „Ten irytujący blondyn”. - zaśmiał się
Ruszyli powoli przed siebie, pozwalając ponieść się tłumowi ludzi zmierzających w stronę głównej alejki. Co chwilę mijali roześmiane dzieci ciągnące rodziców za ręce, nastolatków próbujących wygrać pluszaki na strzelnicach i pary spacerujące niespiesznym krokiem z kubkami lemoniady w dłoniach. Przez moment Max pomyślał, że dawno nie czuł się równie… lekko. Nie było telefonów, terminów ani ludzi oczekujących od niego kolejnych decyzji. Nie musiał być autorem, przedsiębiorcą ani człowiekiem, który zawsze wiedział, co robi. Tutaj mógł po prostu być. Z nią. I chyba właśnie to okazywało się najprzyjemniejszą częścią całego dnia.
Widok ogromnego rollercoastera górującego nad pozostałymi atrakcjami wywołał na jego twarzy uśmiech. Spojrzał na Adeline z dobrze znanym błyskiem rozbawienia. — Nadal twierdzisz, że niczego się nie boisz? - zapytał — To dobry moment, żeby się jeszcze wycofać. - nie czekając na odpowiedź, ruszył w stronę kolejki. Doskonale wiedział, że właśnie ją prowokował. I równie dobrze wiedział, że nie odpuści. Nigdy nie odpuszczała, kiedy ktoś podawał w wątpliwość jej odwagę. To była jedna z tych cech, które jednocześnie go bawiły i imponowały mu od pierwszego dnia znajomości. Stanęli obok siebie pomiędzy kolejnymi osobami oczekującymi na swoją kolej. Co kilka sekund nad ich głowami z hukiem przelatywały wagoniki, niosąc ze sobą mieszaninę śmiechu i przerażonych krzyków. Max odchylił głowę, obserwując pędzący nad nimi skład. — Mam propozycję. - odwrócił się z powrotem do niej. — Zakład. - uśmiechnął się zaczepnie. — Jeśli na zdjęciu z przejazdu to ty będziesz wyglądała na bardziej przerażoną… stawiasz mi kolację. - oznajmił, przez chwilę udając, że intensywnie nad czymś jeszcze myśli. — A jeśli jednak okaże się, że to ja wyglądam gorzej… - rozłożył bezradnie ręce. — Cóż. Wtedy kolację stawiam ja. - na moment zamilkł. — Ale uprzedzam… - nachylił się odrobinę bliżej, zniżając głos do konspiracyjnego szeptu. — Żadnego specjalnego robienia głupich min tylko po to, żeby wygrać. Znam cię, Clem. - w niebieskich tęczówkach zatańczyły rozbawione iskry. Coraz trudniej było mu sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz śmiał się tak swobodnie w czyimś towarzystwie.
Kilkanaście minut później siedzieli już obok siebie w wagoniku. Metalowa belka opadła z charakterystycznym kliknięciem, a pracownik sprawdził zabezpieczenia, dając sygnał do startu. Wagonik powoli ruszył, wspinając się po pierwszym wzniesieniu. Z każdym kolejnym metrem odgłos mechanizmu stawał się coraz głośniejszy, a park rozrywki pod nimi coraz mniejszy. Max odwrócił głowę w stronę Adeline. Jeszcze chwilę temu z pełnym przekonaniem zapewniała, że niczego się nie boi. Teraz, choć nadal się uśmiechała, dostrzegł w jej oczach to samo napięcie, które sam doskonale znał. Mimowolnie uśmiechnął się szerzej. — Jeszcze możesz się wycofać. — rzucił z niewinnym rozbawieniem. — Powiem wszystkim, że bohatersko uratowałem ci życie. Nawet dorzucę kilka szczegółów, żeby historia brzmiała bardziej wiarygodnie. Nie zdążyła odpowiedzieć. Wagonik dotarł na sam szczyt i na krótką chwilę niemal całkowicie zwolnił. Przed nimi rozciągał się widok na cały park — kolorowe światła, wijące się alejki i tłum ludzi wyglądających z tej wysokości jak niewielkie figurki. Cisza trwała zaledwie ułamek sekundy. Potem wszystko runęło w dół. Powietrze uderzyło w nich z ogromną siłą, wyrywając z ust śmiech zmieszany z okrzykami. Wagonik pędził przez kolejne zakręty, gwałtownie przechylając się raz w lewo, raz w prawo. Max instynktownie zacisnął dłoń na poręczy, ale kiedy podczas jednego z ostrzejszych skrętów poczuł, że ramię Adeline uderza o jego własne, odruch okazał się szybszy od rozsądku. Puścił metalowy uchwyt i zamiast niego odnalazł jej dłoń. Nie zastanawiał się, czy powinien. Nie analizował tego gestu. Po prostu zamknął palce wokół jej dłoni, jakby było to najbardziej naturalne miejsce, którego mógł się uchwycić. Przez następne kilkadziesiąt sekund świat przestał istnieć. Został tylko pęd, wiatr rozwiewający włosy, śmiech zagłuszający wszystkie myśli i adrenalina odbierająca oddech. Dopiero kiedy wagonik zaczął zwalniać, Max zorientował się, że wciąż trzyma jej rękę. Rozluźnił uścisk dopiero wtedy, gdy zatrzymali się przy peronie, jakby dopiero teraz przypomniał sobie o całym świecie poza tą jedną przejażdżką.
Odwrócił głowę w stronę Adeline. Policzki miała zaróżowione, włosy w całkowitym nieładzie, a w oczach wciąż błyszczała ekscytacja. Sam nie wyglądał pewnie wiele lepiej. Parsknął cichym śmiechem. — No dobrze… — odezwał się, wciąż próbując złapać spokojniejszy oddech. — Najważniejsze pytanie. Kto z nas przegrał ten zakład? - uśmiechnął się zaczepnie. — Bo mam dziwne przeczucie, że zdjęcie z tej kolejki będzie nas szantażować przez najbliższe kilka lat.


Adeline Covington

[Adeline Covington]

Jego upomnienie odnośnie skakania do wody skwitowała teatralnym przewróceniem oczami. — No i oto on. Niszczyciel dobrej zabawy - zmarszczyła zabawnie nos, choć w rzeczywistości wcale nie miała mu niczego za złe. Kiedy już zaczynali się przekomarzać, było w tym coś, przez co nie potrafiła tak po prostu tego ucinać. Uwielbiała się z nim droczyć, a jego odpowiedzi zwykle tylko napędzały machinę żartów i strojenia min, byle wywołać kolejną salwę śmiechu. Lubiła jego śmiech. Czasem bywał zbyt poważny i intuicja podpowiadała jej, że potrzebował odskoczni, którą jej towarzystwo mogło mu zaoferować. Z resztą, to działało w dwie strony. Przy nim zawsze czuła się lepiej, jakby dzięki niemu życie nabierało… barw.
Mimo lekkiego tonu wypowiedzi odnośnie całkowitej utraty kontroli, chwilowe milczenie i spojrzenie Maxa nadało temu odrobiny ciężaru, którego zupełnie nie planowała. Taka była jednak prawda - czasem najlepszym, co można było zrobić to postawić wszystko na jedną kartę i dać się ponieść. Bez myślenia o konsekwencjach. O bałaganie, o którym mężczyzna wspomniał w odpowiedzi, na co ściągnęła brwi. — Och, z góry zakładasz najgorsze - żachnęła się niepocieszona. — Aż zaczynam się zastanawiać, czy przemawia przez ciebie rozsądek, czy może jednak pesymizm? — spojrzała na niego wymownie, choć po sposobie, w jaki podparła się ręką o biodro i pilnowała powagi na twarzy, bez trudu można było odczytać, że była to tylko część gry.
Gdy tak bezbłędnie ją rozszyfrował, mina niewiniątka przeistoczyła się w chytry uśmieszek, czego za nic nie mogła powstrzymać. — Ze mną nigdy niczego nie powinieneś być pewien — wzruszyła nonszalancko ramieniem z rozbrajającą szczerością. — Ale to wszystko z troski, ja po prostu dbam o twoje ciśnienie - wyszczerzyła się do niego, będąc zupełnie świadomą niedorzeczności swoich słów. Bo to oznaczało, że jego ciśnienie było stale na wysokim poziomie. Przy niej zdecydowanie nie mógł się nudzić. Natomiast jego propozycji okazania mu wdzięczności nie spodziewała się. Na chwilę zagryzła dolną wargę, starając się utrzymać powagę, bo doskonale zdawała sobie sprawę, na jaką minę ją wpuszczał. I że, mimo całej tej otoczki wywołanej niewinnym przekomarzaniem się, to zagranie było nieco bardziej niebezpieczne, niż zapewne Max miał tego świadomość. — Ach, tak? - mruknęła i postąpiła o krok do przodu. Na tyle blisko, by móc pochylić się i ustami sięgnąć jego policzka, który właśnie jej wskazał. Przez moment wpatrywała się w niego, jakby właśnie poważnie coś rozważała. — Wiesz, Max? - zagadnęła nieco ciszej, urywając na chwilę, żeby zaczerpnąć powietrza. — Wybrałeś sobie mało przekonujący powód do podziękowań — ostatecznie parsknęła śmiechem, odpychając go od siebie lekko dłonią. — Nadal twierdzę, że wiszące nade mną sępy w firmie to bardziej kara niż nagroda - przekrzywiła głowę z rozbawieniem, cofając się nieco, by zwiększyć między nimi dystans.
Świadomość swojej atrakcyjności miała swoje plusy i minusy. Adeline wiedziała, że miała powodzenie, dzięki czemu często zyskiwała darmowe drinki w klubach, ale nie była desperatką i nie ulegała pierwszemu lepszemu napotkanemu mężczyźnie. Znała swoją wartość, potrzebowała chemii, jednak jednocześnie wybierała dobrą zabawę ponad nawiązywanie więzi, które, jak pokazywało jej doświadczenie, nie prowadziły do niczego dobrego. Teraz tylko jedna więź wydawała jej się stała i naprawdę solidna. Max niezaprzeczalnie stanowił wyjątek. — Ja tak nie pomyślałam - zaprzeczyła niemal od razu, zupełnie się z nim nie zgadzając. — A rozmawialiśmy znacznie dłużej niż pięć minut, kiedy po szalonym galopie wystraszonej Volty odprowadzałeś mnie na farmę. W innym razie to byłoby nasze pierwsze i jedyne spotkanie. - Lekki uśmiech pojawił się na jej twarzy w momencie nasuwających się przed jej oczami wspomnień. Jej znaczące spojrzenie mówiło, że według niej ewidentnie ściemniał. Albo miał o sobie zbyt niskie mniemanie. Na tę udawaną pretensję związaną z załatwieniem mu drugiej pracy machnęła ręką. — Ależ nie musisz mi dziękować - stwierdziła z przesadną skromnością. — Poza tym wynika z tego jeszcze jeden plus - przynajmniej byłaby okazja widywać się częściej. Chociaż… - urwała na sekundę - …chyba wtedy zbyt szybko miałbyś mnie dość - pokręciła głową z rozbawieniem.
Przytaknięcie blondyna na jej pokrętne tłumaczenie, podsycone sarkazmem, spotkało się z przygryzieniem wargi u Ade, która za uśmiechem próbowała za wszelką cenę ukryć niewielkie zakłopotanie. — Dokładnie, tego się trzymajmy - uniosła ku górze wskazujący palec w żartobliwym tonie, po czym bezwiednie wsunęła sobie rudy kosmyk za ucho. Jednak następne wyznanie mężczyzny sprawiło, że zatrzymała na nim uważny wzrok. Są ludzie, których i tak nosi się ze sobą, wybrzmiało w jej głowie, pozostając w niej odrobinę dłużej, niż powinno. Szczerość i naturalność, która szła za tymi słowami trochę zbiła ją z tropu, dlatego na sekundę odwróciła wzrok gdzieś w bok, szybki powrót do lżejszego tonu rozmowy przyjmując z ulgą. Na nowo przyjęła na twarz uśmiech rozbawienia. — Matchy matchy są w modzie - skwitowała niewinnie, pozostawiając już ten temat.
Park rozrywki był jednym z najlepszych pomysłów, na jakie mógł wpaść Max w ramach świętowania. Jej zachwyt wynikał nie tylko z powodu faktu, że dawno nie miała okazji odwiedzić takiego miejsca, ale również dlatego, że zabranie jej tutaj wymagało dobrego poznania jej oraz jej preferencji. Może została wychowana na osobę z nazwiskiem, które w branży deweloperskiej coś znaczyło, a dzięki swojemu narzeczonemu świat bogaczy stanął dla niej otworem, ale nigdy jakoś szczególnie nie imponowały jej wielkie gesty. O wiele bardziej cieszyły ją mniej konwencjonalne, bo zdecydowanie spersonalizowane pomysły. Pomysły, które dyktowało coś znacznie cenniejszego niż chęć zaimponowania czy możliwości, które dawały pieniądze. To był miły gest ze strony Maxa i tylko upewniał ją w przekonaniu, jak doskonale ją znał. Jakkolwiek naturalnie i bez trudu przyszedł mu ten plan do głowy, tak chwycił ją za serce.
Przez chwilę słuchała go z uwagą, nawet kiwając co chwila głową, z każdym słowem coraz bardziej zdając sobie sprawę, jak absurdalnie zaczynało to brzmieć. Zawtórowała mu śmiechem. — Ach, czyli chciałeś się upewnić, żebym dobrze ten dzień zapamiętała - w rozbawienie w jej głosie wkradła się nuta uznania. — Gorzej, jeśli zacznę żałować, że nie mam więcej powodów do świętowania w najbliższym czasie. Rozpuścisz mnie i będzie to twoja wina - pogroziła palcem, mrużąc przy tym figlarnie oczy. Mimo wszystko była pod wrażeniem. Stawił się pod firmą punktualnie i zabrał ją motorem na przejażdżkę do lunaparku po to, by oderwała się od trosk. Może dla niego nie było to nic szczególnego, ale dla niej miało znacznie większą wartość. Już teraz oczy błyszczały jej od wrażeń, których niebawem mieli wspólnie doświadczyć.
Widziała to jego krótkie zawahanie, kiedy podała mu swój telefon, ale i tak niezmiennie wpatrywała się w niego pewnym siebie wzrokiem. Ufała mu, a to był tego wyraz. Gdy ostatecznie schował go do kurtki, jej uśmiech się poszerzył. Drobny gest, a jednak miała wrażenie, że właśnie oddawała mu jakąś cząstkę siebie. Na przechowanie. Na jeden wieczór. Gdy blondyn wspomniał o zapisie w telefonie, parsknęła śmiechem. — Sądzę, że będziesz zbyt zajęty, żeby o tym pomyśleć - uznała z rozbawieniem, zatrzymując na nim spojrzenie o sekundę dłużej, zanim ostatecznie ruszyli w kierunku pierwszych atrakcji.
Atmosfera w parku stanowczo się jej udzieliła. Rozglądała się z zaciekawieniem po alejkach, stoiskach i rodzinach z dziećmi, mając wrażenie, że sama właśnie, krocząc wśród nich z rosnącym podekscytowaniem, staje się jednym z nich. Najlepsze w tym wszystkim było to, że nie musiała już grać swojej roli przykładnej córki i perfekcjonistki, za jaką ją uważali w pracy, mogła w końcu odetchnąć i być sobą, bez przejmowania się tym, co mógłby pomyśleć sobie o niej Max. W jego towarzystwie nie musiała niczego udawać i mogła bez obaw dać się ponieść chwili, wiedząc, że przy nim była bezpieczna. I tego właśnie dziś potrzebowała.
A przynajmniej bezpiecznie czuła się do momentu, aż wrzaski i głośny jazgot wagoników zaczęła słyszeć niemal nad swoją głową. — Nie ma takiej opcji! - Zdeterminowanie w jej głosie nadrabiało poczucie nieznacznego onieśmielenia atrakcją, na którą zmierzali. Bez względu na obawy, nie zamierzała odpuszczać, zwłaszcza, że blondyn bez wątpienia ją podpuszczał. A to dawało jej jeszcze większy zastrzyk adrenaliny. Stanąwszy w kolejce, zadzierała głowę do góry, nastawiając się na dobrą zabawę. Kiedy Max zaproponował zakład, spojrzała na niego z zaintrygowaniem, przysłuchując się szczegółom. Przez chwilę mrużyła oczy, rozważając, jak bardzo jej się to opłacało, ale wynik zakładu był ten sam - mieli pójść na kolację. — Powiedzmy, że zignoruję fakt, iż namówiłeś mnie na rollercoaster po to, żeby naciągnąć mnie na homara, bo i tak wygram - odparła z przesadną pewnością siebie, ale wystarczyło usłyszeć wyszeptany przez niego zakaz, a na jej twarzy wstąpił grymas. Zerknęła na niego na kilka sekund bez słowa, bo nawet nie potrafiła odeprzeć tego słownego ataku. Szybko ją przejrzał, a rozbawienie w jego oczach tylko potwierdzało rosnący z tego powodu triumf. — No dobra, deal - zgodziła się ostatecznie z uniesionym kącikiem ust i podała mu dłoń na przypieczętowanie zakładu.
Najgorsze było to oczekiwanie. I niepewność, co tak naprawdę stanie się, kiedy wagoniki wespną się na najwyższy punkt, z którego miały ruszyć z łoskotem w dół. Adeline czuła podekscytowanie pomieszane ze strachem, bo zdała sobie sprawę, że naprawdę dawno nie miała okazji korzystać z takiej formy rozrywki, a zaczęli od atrakcji wymagającej największej śmiałości. Przygotowywała się mentalnie na to, że za chwilę miała utracić całkowitą kontrolę nad swoim ciałem i emocjami, które teraz kłębiły się w niej w poszukiwaniu ujścia. Rozbawiony głos Maxa przerwał jej rozważania na temat tego, czy powinna już zacząć zaciskać szczęki i zdążyła jedynie odwrócić głowę w jego stronę ze sceptycyzmem wymalowanym na twarzy. Bo przecież nie dało się już wycofać. Ani wrócić na dół. A przynajmniej nie w taki sposób, na jaki liczyła.
Nawet nie zwróciła uwagi na rozciągający się z wysokości widok, bo wystarczyło mrugnięcie okiem, kiedy wagonik runął w dół z zawrotną prędkością. Serce momentalnie podskoczyło jej do gardła, a z jej ust wyrwał się przeraźliwy krzyk, który przeradzał się raz w śmiech, gdy droga stawała się odrobinę stabilniejsza, raz w kolejny wrzask przy ostrzejszych zakrętach. Jej drobne ciało targane było na wszystkie możliwe strony, obijając się co chwila o ramię Maxa, tym samym dając jej wrażenie, że zaraz z tej kolejki wypadnie. Wraz z kolejnym ostrym skrętem poczuła zaciskające się na swojej dłoni palce blondyna. Drobny gest, który wydawał się tak swobodny, a dodał jej otuchy i sprawił, że nieco odetchnęła.
Adrenalina krążyła w jej żyłach jeszcze w chwili, gdy wagoniki przystanęły na stacji końcowej. Dopiero wtedy zanotowała odsuwającą się dłoń Maxa, tak naturalnie, jak przyszło mu jej złapanie.
— Nie wiem, czy chcę się o tym przekonać — pokręciła głową z rozbawieniem, starając się wyrównać oddech po tej szalonej przejażdżce i przeczesać dłonią włosy w desperackiej próbie ogarnięcia tego nieładu. Przeczuwała, jak to zdjęcie mogło wyglądać. Dlatego, kiedy je odbierali przy wyjściu, na jej twarzy pojawił się grymas niezadowolenia jeszcze zanim przyjrzała się pamiątce. — Nie, chyba nie chcę tego oglądać — ściągnęła brwi w obawie o własną prezencję, pozwalając mężczyźnie zerknąć jako pierwszemu i odwróciła się na chwilę w drugą stronę, odrzucając włosy do tyłu, pozwalając im opaść kaskadami na plecy. Ale gdy zobaczyła jego minę, pospiesznie zajrzała mu przez ramię, odruchowo opierając się dłonią o jego bark. Oczywiście, fotobudka ujęła moment, w którym Ade zdzierała gardło, podczas, gdy Max wyglądał, jakby ta jazda sprawiała mu znacznie większą przyjemność. Zdjęcie uwieczniło również splot ich dłoni. — No, nieee — mruknęła zażenowana własną osobą, wolną dłonią przecierając swoją twarz. Miała za swoje, mogła tak nie chojrakować. — Dobra, czekam na tego twojego homara - westchnęła przeciągle z udawaną rezygnacją i czającym się w kącikach ust rozbawieniem. Dopiero w chwili, gdy na niego spojrzała, uzmysłowiła sobie, jak blisko niego stała, nadal trzymając go za bark. Stąd intensywny zapach jego perfum łaskotał jej nozdrza.
Nie odsunęła się, ale po chwili oderwała od niego wzrok, którym przesunęła po alejce, aż natrafiła na stoisko z kolorowymi chmurkami na patyku. Jej oczy rozbłysły na nowo. — Chociaż… czy wata cukrowa się liczy? - spojrzała na Maxa z uniesioną wysoko brwią. Po jej rozszerzających się kącikach ust zdecydowanie było widać, że coś kombinowała. Nie czekając na odpowiedź, delikatnie klepnęła blondyna w ramię i ze śmiechem ruszyła w stronę, z której roztaczał się charakterystyczny zapach rozpływającej się w ustach słodyczy.
Przez chwilę z palcem bezwiednie przytkniętym do ust zastanawiała się, na jaki smak powinna się zdecydować, aż wybrała: — Jabłkowy, poproszę - uśmiechnęła się promiennie do starszego, niezwykle uprzejmego pana sprzedawcy, po czym odwróciła się do Maxa. — A ty? - zapytała, czekając na konkretną odpowiedź. — I nie ma, że nie chcesz — dodała zaraz, przekrzywiając nieco głowę na bok i spoglądając na niego wzrokiem, który nie przyjmował odmowy.

Max Korhonen