[Diego Castillo]

Margaret

Nie chodzi o tłumaczenie, po prostu prosiła mnie, żebym to ja wyjaśniła Ci najważniejsze rzeczy. *jej głos na moment się oddalił kiedy mówiła, gdy wstała i przeszła przez swój gabinet, by spojrzeć na swoje notatki* Dom jest w dobrym stanie, jest kilka poważnych ofert. Jedna z nich jest naprawdę dobra. Problem w tym, że kupujący chce szybkiego zamknięcia transakcji, a Twoja mama waha się, bo nie jest pewna, czy to dobry moment. Pytała o Ciebie… czy Ty uważasz, że powinna sprzedać teraz, czy może poczekać. Poza tym jest kwestia tego, co chce kupić później. Znalazłam dla niej dwa naprawdę ładne apartamenty w centrum… ale jeden z nich jest droższy i wymaga remontu. Chce znać Twoje zdanie. Starałam się jej doradzić najlepiej jak potrafiłam, ale chciała też poznać twoje zdanie.

Wiadomość...

[Matheo Bachmann]

Theo

Przez długość kilku oddechów nie odpowiadał, myśląc, zalewając swoją herbatę. - Nie będę jej w stanie pomóc z remontem, nie mam czasu się troić teraz, więc lepiej mieszkanie takie, które nie wymaga remontu. - odpowiedział w końcu, wolniej, z namysłem. - I niech sprzedaje. Obydwoje wiemy, że to i tak będą dla niej grosze, a w najgorszym przypadku pojedzie na wakacje do rodziny w Norwegii zanim znajdziesz jakieś dobre mieszkanie. Wezmę jej pudła do swojego, jeśli będzie taka potrzeba. - jego głos na moment oddalił się od telefonu, kiedy mówił, przez chwilę dochodził zza materiału, by zaraz znów się przybliżyć. - To niech już będzie w twojej kwestii, nie znam się na rynku.

Wiadomość...

Margaret Voss

[Diego Castillo]

Margaret

– Zajmę się tym, dopilnuję, żeby wszystko poszło gładko i bez zbędnych kosztów – odpowiedziała szybko, automatycznie wchodząc w swój profesjonalny ton, bo tak było po prostu bezpieczniej. Przez chwilę słuchała tylko szumu linii, obracając w palcach drogie wieczne pióro. Słowa Theo o tym, że nie ma czasu się troić, uderzyły w nią dziwnym, nostalgicznym echem. Kiedyś był dzieciakiem, który nie robił nic. Teraz brakowało mu doby.
Odchrząknęła cicho, opierając się biodrem o krawędź biurka.
– Przekażę jej Twoje zdanie. Też uważałam, że gotowe mieszkanie to lepszy pomysł, zwłaszcza w jej wieku. W takim razie przygotuję dokumenty pod tę szybką transakcję.
Zamilkła na sekundę. Temat biznesowy właściwie się wyczerpał. Dziesięć minut, o które tak bardzo prosiła, kurczyło się w oczach, a ona czuła, że jeśli teraz odłoży słuchawkę, to te grube mury, które wokół siebie wzniósł, zamkną się już na stałe.
– Theo… – zaczęła ciszej, zupełnie zmieniając rejestr głosu na ten prywatny, pozbawiony korporacyjnego chłodu. – Wiem, że robisz to tylko dla niej. I wiem, że kilka miesięcy temu zachowałam się… mało delikatnie, zapraszając cię ot tak do siebie. Rozumiem, dlaczego mnie zablokowałeś. Miałeś pełne prawo. Ale… dziękuję, że teraz nie odłożyłeś słuchawki. Dobrze słyszeć, że jesteś taki… poukładany. Że dorosłeś na takiego faceta.

Wiadomość...