[Reece Murray]

002

Reece’a nie było w mieście od ponad półtora roku. Może z krótkimi przerwami, kiedy akurat robił sobie przerwę w nagraniach. Wówczas zaglądał do firmy ojca, aby pomóc przy bieżących sprawach, ale pomimo tego ani razu nie natknął się na siostrę. Przez te wszystkie miesiące, z nie do końca wiadomych dla siebie powodów, konsekwentnie unikal z nią kontaktu. Co śmieszniejsze teraz, to właśnie ona była pierwszą osobą, o której pomyślał, gdy podjął decyzję o powrocie.
Samolot wylądował około dwudziestej, więc zanim wydostał się z lotniska i dotarł na East End, minęły kolejne dwie godziny. Niestety w mieszkaniu nie zastał Adeline. Skorzystał więc z zapasowego klucza i wraz z całym swoim dobytkiem (dwoma walizkami, plecakiem oraz transporterem z Zeusem) rozpłaszczył się w korytarzu.
Dopiero po zrobieniu kawy zdecydował się przenieść bagaże do sypialni Ady. Wypuścił kota, po czym w końcu opadł na kanapę i pozostał tam aż do momentu, w którym kobieta wróciła do domu.
Pierwsze, co mogła dostrzec, zanim jeszcze zauważyła spowitego w ciemności Reece’a, to kot, który akurat zaczął wesoło pląsać po salonie. Dopiero potem mężczyzna podniósł się z kanapy i, sięgając po włącznik światła, rozjaśnił całe pomieszczenie.
— Niespodzianka — rzucił ni to żartobliwie, ni poważnie. Następnie z tym samym, już do połowy opróżnionym kubkiem w dłoni, boso, w spodniach od piżamy, które zdążył ubrać gdzieś w trakcie, obszedł niski stolik i stanął naprzeciw siostry.
Nie zmieniła się wiele, choć w jej spojrzeniu przez moment błysnęły iskry dezorientacji(?) na co Ree wyraźnie się uśmiechnął.
— Wróciłem do Toronto. Jeszcze nie wiem na jak długo, ale na pewno zostanę do końca roku, więc możemy spędzić święta razem, Ade. Może nawet będę jeszcze na twoje urodziny— pośpieszył z wyjaśnieniami.
Od czasu rozwodu zdecydowanie nie sprawdzał się w roli brata. Nie interesował się życiem Adeline, unikał kontaktu i nie odpowiadał na wiadomości. Nawet jeśli pojawiał się w mieście, nie znajdował chwili, aby się z nią spotkać. Pomimo tego z każdej podróży kupował jej jakiś drobiazg, dlatego na kuchennym blacie leżało teraz pudełko wypełnione wszystkimi rzeczami, które zebrał na obczyźnie.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

013

Jej życie ostatnio przypominało rollercoaster emocjonalny. A dopiero niedawno dosłownie na jednym jeździła. Powrót do jej codzienności dwójki bliskich jej sercu mężczyzn z przeszłości wywrócił jej dotychczas względnie stabilne życie do góry nogami. Jeden z nich wywoływał mnóstwo uśmiechu i wewnętrzny spokój, którego nie czuła od dawna, podczas gdy drugi ten spokój mącił, przypominając jej o tym, co uważała za dawno zamknięte. Obaj panowie niezmiennie gościli w jej głowie, a głośny, medialny powrót starszego z nich niczego jej nie ułatwiał.
Musiała przyznać przed sobą, że mimo wszystko była wdzięczna Sullivanowi, że zawitał u jej progu tuż przed wydaniem oficjalnego oświadczenia, który zatrząsł całym Toronto. Przynajmniej widok mężczyzny we wszystkich kanałach lokalnych wiadomości nie był dla niej już takim szokiem. Miała czas, by oswoić się z faktem jego zmartwychwstania. Jednocześnie wiedziała, że to, o czym zostały poinformowane media, było zaledwie ułamkiem historii o intrydze, w którą wplątali się Hartley’owie.
I nadal w myślach miała fakt, że Sully miał do czynienia z groźnymi ludźmi, którzy wpłynęli na ich rozstanie. A skoro do niej dotarli wtedy, zawsze jakieś ryzyko pozostawało. Zwłaszcza, że Ade nie potrafiła się bronić, co uświadomił jej niedawny incydent pod barem, gdy przypadkiem zgarnęła nie swoją kurtkę. Dlatego zapisała się na lekcje samoobrony.
Właśnie wróciła z pierwszej z nich. Zmęczona, ale z pozytywnym nastawieniem przekręciła kluczyk w drzwiach, po czym zapaliła światło na korytarzu i rzuciła torbę na siedzisko. W zamyśleniu przeszła w stronę salonu, dopiero po chwili zauważając jakiś niewielki, czarny cień. Mimowolnie jej serce przyspieszyło swoje obroty. Po chwili z mroku wyłonił się znajomy zwierzak i rudowłosa odetchnęła. Zeus. Zeus?
W tym samym momencie w salonie rozbłysło światło. Wystraszona aż cofnęła się o krok, a serce niemal podskoczyło jej do gardła.
— Reece? — wydusiła zaskoczona, przez chwilę nie będąc pewną, czy powinna dowierzać własnym oczom. Nie widzieli się od wielu miesięcy, a on tymczasem tak swobodnie rozgościł się w jej mieszkaniu, jakby wcale nie wyjechał. Czy to był jakiś żart? Jeśli tak to marny bardzo.
— Czyżby ktoś tu nagle przypomniał sobie o siostrze? — rzuciła zaraz, próbując przywołać się do porządku. W jej głosie jednak poza chłodem pobrzmiewała nuta uszczypliwości.
Widywanie go czasem w telewizji podczas jego reportaży było jedynym sposobem, by chociaż w ten sposób sprawdzić, co u niego i jak sobie radził. Czasem słyszała też o nim od taty, ale nigdy nie starała się jakoś szczególnie ciągnąć jego temat. Ree ją olewał, czemu więc ona miała okazywać względem niego jakiekolwiek zainteresowanie? Jednocześnie zastanowiło ją, czy po tym, jak braciszek traktował ją w ostatnim czasie, liczył, że wpadnie mu teraz w ramiona, jakby nic się nie stało. Był takim samym ignorantem, jak ich ojciec.
Na jego wyjaśnienia na moment drgnęły jej brwi, nie wiedziała jednak, czy bardziej zdziwiła się jego powrotem na dłużej niż kilka dni, czy obietnicą spędzenia wspólnie świąt.
— Co ci się nagle odmieniło, że chcesz spędzać ze mną czas? — Po tonie jej głosu nie dało się ukryć, że żywiła do niego pewną urazę. Kot drepczący przy jej nogach domagał się uwagi, więc ostatecznie wzięła go na ręce i przywitała się z nim, głaszcząc go łagodnie. Ree miał szczęście, że Zeus działał na nią uspokajająco. — Chociaż bardziej mnie ciekawi, co robisz w moim mieszkaniu? — zapytała już trochę łagodniejszym tonem, spoglądając na niego ukradkiem znad jej ulubieńca, za którym się stęskniła. Nie była tylko pewna, czy za jego właścicielem równie mocno.


Reece Murray

[Reece Murray]

Reece nie wiedział nic o tym, co działo się z Adeline od chwili, gdy opuścił Toronto. Czasami rozmawiał o niej z matką, choć te rozmowy zazwyczaj sprowadzały się do jej narzekań na rzadkie odwiedziny pasierbicy i pełnych tęsknoty wspomnień o czasach, gdy wszyscy tworzyli rodzinę. Chyba rozwód właśnie na kobiecie odcisnął najmocniejsze piętno.
Druą sprawą było to, że nie miał też pojęcia o powrocie Sullivana, który kilka lat wcześniej po prostu zniknął. Odkąd postawił stopę w Kanadzie, celowo odciął się od wiadomości. Wolał skupić się na przeprowadzce, organizowaniu życia od nowa i przygotowaniach do nowego programu, zamiast śledzić to, co działo się w Toronto.
Ale może to i lepiej. W końcu był napalonym reporterem. Przecież słynął z niezdrowego zapału do chwytania każdego tematu, który wydawał mu się interesujący. Na zaranicznych wyjazdach już niejednokrotnie ryzykował własnym życiem tylko po to, aby znaleźć się jak najbliżej najgorętszych wydarzeń.
— We własnej osobie. — Może i nie zmartwychwstał tak spektakularnie jak Sullivan, ale najwyraźniej i tak zdołał zaskoczyć siostrę. Najpierw dostrzegł strach, który przemknął przez jej ładną, lekko piegowatą twarz, a zaraz potem zdziwienie, gdy przeniosła wzrok z kota na niego. — Mniej więcej — odpowiedział lakonicznie, wzruszając nagimi ramionami.
Reece nie chciał urazić Adeline, ale też nie czuł się zobowiązany do tłumaczenia wszystkich powodów, dla których zniknął z Toronto. Musiał przeżyć własną żałobę po nieudanym małżeństwie i jakoś poskładać roztrzaskane serce. Nie udało mu się przez półtora roku pracy u ojca, więc znalazł alternatywę w wyjazdach. Siostra miała prawo być na niego zła, rozżalona, a nawet wściekła. On jednak potrzebował wtedy samotności. Przestrzeni, w której mógłby nauczyć się żyć od nowa i zbudować nowy porządek.
I w tym akurat mógłby zgodzić się z Adeline, gdyby tylko powiedziała to na głos. Był takim samym ignorantem jak Thomas, choć nie łączyły ich żadne więzy krwi. Przez te kilka lat, kiedy mężczyzna był jego ojcem, jego wychowanie zdążyło wpłynąć na Ree. Nieświadomie przejął od Thomasa wiele zachowań. Zarówno tych dobrych, jak i złych.
— Czy zawsze musi być jakiś powód? — Zaśmiał się. — Wiesz, jak było. — Po raz kolejny wzruszył ramionami, przyglądając się, jak Ade z czułością wzięła Zeusa na ręce. Ten kot miał do niej dziwna słabość. — Okazało się, że sąsiedzi zalali mi mieszkanie. Muszę gdzieś przeczekać kilka dni — wyjaśnił zgodnie z prawdą.
To, że po tak długiej nieobecności chciał w końcu zobaczyć się z Adeline, było jedną sprawą. Drugą stanowiła wiadomość o zalaniu, którą otrzymał dzień przed wylotem. Los najwyraźniej uznał, że skoro i tak wraca do Toronto, warto dorzucić mu jeszcze jedną niespodziankę. Albo kłodę.
— Wprowadziłem się do sypialni. — Wskazał kciukiem na drzwi do pokoju, po czym ponownie przeniósł wzrok na Adeline. — Zjemy coś? Mogę gotować w zamian za nocleg.
Może i Reece nie był najlepszym kucharzem, ale miał kilka swoich popisowych dań, które wychodziły mu całkiem przyzwoicie. Potrafił przygotować porządną carbonarę, pieczonego kurczaka z warzywami, a także kilka prostych, ale dobrze dopracowanych potraw śniadaniowych. Jego specjalnością były też naleśniki z rozmaitymi farszami. Robił je, kiedy chodzili do liceum.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Prawda była taka, że rzeczywiście wiedziała, jak było. Reece gonił za karierą, która według niej z pewnością była formą ucieczki od wydarzeń z przeszłości. Udawał, że wszystko było w porządku, ale miała wrażenie, że były to tylko pozory. W końcu robiła to samo zarówno w trakcie rehabilitacji, jak i później w Ironcrest Development. Po wypadku uciekła do Ottawy, ograniczając kontakty ze wszystkimi na tyle, ile mogła. Nie ignorowała jednak wiadomości od Ree, jeśli takowe od czasu do czasu wysyłał. To samo starała się robić, kiedy to on wyjechał z Toronto, ale… pochłonęła go praca.
W gruncie rzeczy wcale mu się nie dziwiła, bo doskonale wiedziała, jak to było poświęcić się czemuś w stu czy dwustu procentach, byle nie pozwolić niepowołanym myślom zająć miejsca w umyśle. Z tym, że trochę bolało ją to całkowite odcięcie. Co ciekawe, po rozwodzie rodziców przez chwilę miała nadzieję, że w końcu uwolni się od Ree, ale teraz… po tylu latach i doświadczeniach bardziej doceniała obecność bliskich. Może nie byli związani więzami krwi, ale przez tyle lat wychowali się pod jednym dachem, więc nadal uważała go za brata.
— Mmm… na przykład - tęskniłem? — zasugerowała mu z pewnym przekąsem i wzruszyła lekceważąco ramieniem. Doskonale wiedziała, że takie słowa nie przechodziły mu przez gardło, więc nie miała czego oczekiwać. Ale wytknąć mu to mogła zawsze, prawda? — I pomyślałeś akurat o mnie. Powinnam poczuć się doceniona? — rzuciła zaczepnie z niewielką nadzieją, że może choć tak usłyszy od niego o sobie miłe słowo. Zalane mieszkanie było świetnym pretekstem do skorzystania z dachu siostry, ale był stanowczo zbyt pewien, że tak łatwo na to przystanie. Skoro nie odzywał się przez tyle czasu to winien był jej chociaż jedno pochlebstwo.
Na wspomnienie o wprowadzeniu się do sypialni uniosła wysoko brwi. Jeszcze miał czelność rządzić się w jej mieszkaniu?
— Nie ma mowy. Jeździłeś po krajach trzeciego świata, na pewno przyzwyczaiłeś się do mniejszych wygód — stwierdziła, spoglądając na niego z pobłażaniem. Nie odda swojego łóżka bez walki. Jednak na wspomnienie o gotowaniu wyraźnie się zawahała. Jedzenie było jej słabością. W jej przypadku jedzeniem, a zwłaszcza przygotowywaniem dla niej posiłków bardzo łatwo można było trafić do jej serca. I Reece dobrze o tym wiedział. Jeśli jeszcze nie była w pełni przekonania co do pomysłu przenocowania brata, tak jej mur właśnie się kruszył. — Zastanowię się — stwierdziła finalnie, wciąż udając, że rozważała temat. — Werdykt padnie po kolacji — uśmiechnęła się nieco przebiegle, po czym przeszła do kuchni. Trzeba przyznać, że po treningu była głodna i zmęczona, a gdyby nie Ree, skończyłaby pewnie na czymkolwiek na szybko.
Przystanęła przy blacie na półwyspie, spoglądając na pudło wypełnione po brzegi różnymi pamiątkami. — Co to? — zapytała, wypuszczając kota z rąk, żeby przyjrzeć się przedmiotom uważniej. Na każdym magnesie, pocztówce czy osobliwej figurce widniały różne nazwy miejsc. — Tylko nie mów, że wróciłeś po to, żeby otworzyć stragan — zażartowała, spoglądając na niego ukradkiem, jak rządził się u niej w kuchni, jak u siebie. Mimo wszystko trochę jej go brakowało. — To co sprowadziło Cię z powrotem do domu? — zapytała, opierając się łokciami o blat i szperając w pudle w poszukiwaniu kolejnych skarbów.

Reece Murray

[Reece Murray]

Pomimo rozwodu rodziców dla Reece'a Adeline wciąż pozostawała siostrą. I nic nie mogło tego zmienić, bo to co do niej czuł, było szczerą, braterską miłością. Niestety nigdy nie potrafił odpowiednio jej okazać. Nie umiał rozmawiać o emocjach ani o żalu, który po rozwodzie z Bronte urósł do niebotycznych rozmiarów. Nie radził sobie z nim, a jako mężczyzna nie potrafił przerzucić swojej frustracji na innych, więc najłatwiej było mu uciec w pracę, a zarazem w notoryczne podróże.
— Tęskniłem — powiedział z zatrważającą szczerością, jednocześnie ignorując kąśliwą uwagę Ade. Owszem, trudno było mu się do tego przyznać, ale po tylu miesiącach nieobecności uznał, że siostra zasłużyła, aby to usłyszeć. Oprócz matki była najbardziej stałym punktem, do którego zawsze mógł wrócić, a przynajmniej tak egoistycznie to postrzegał. — Możemy już zakończyć tę przepychankę? —dodał z podobną zaczepnością w głosie, odpowiadając pytaniem na pytanie Adeline.
Przyznał, że tęsknił, ale nie zamierzał dodatkowo łechtać jej ego.
Zalane mieszkanie było świetnym pretekstem, aby skorzystać z gościny siostry, ale... było też idealną wymówką do spotkania. Biorąc pod uwagę jak bardzo zaniedbał ich relację, desperacko tego potrzebował.
Oczywiście dostrzegł, jak rudowłosa wysoko uniosła brwi, kiedy wspomniał o zajęciu sypialni i jeszcze zanim zdążyła się odezwać, skrzyżował ramiona, gotów bronić wybranego przez siebie miejsca. Jej komentarz, choć niewiarygodnie lekkomyślny i zwyczajnie... no głupi, wprawił go w osłupienie. Chwilę później jednak parsknął śmiechem, rechocząc niczym rasowa żaba.
— Właśnie dlatego, że jeździłem po krajach trzeciego świata, chcę dostać najwygodniejsze łóżko — stwierdził, po czym wystawił w stronę Adeline język.
Często zdarzało mu się spać na gołej ziemi. Nierzadko nawet podmokłej, a czasem nawet na lodzie. Przez to miewał bóle kręgosłupa i problemy z korzonkami, więc tym bardziej nie zamierzał oddać wygodnego łóżka bez walki. Miał jednak nadzieję, że siostra zgodzi się na taki układ w zamian za jedzenie, które właśnie zaoferował. Zwłaszcza, że był pewny, że trudno było jej tego odmówić.
— Wspaniale — klasnął uradowany. W tym momencie był już niemal przekonany, że zajęcie sypialni było tylko kwestią czasu. Zaraz potem w skocny sposób ruszył za siostrą i wyminął ją przy kuchence, aby chwilę później włożyć głowę do lodówki. Musiał sprawdzić, czym mógł przekupić kubki smakowe Adeline.
Gdy jednak usłyszał jej pytanie, natychmiast wychylił się zza metalowych drzwiczek, spojrzał najpierw na siostrę, potem na stojące obok pudło, po czym ponownie zanurkował do wnętrza lodówki.
— Przywiozłem ci pamiątki z podróży. Trochę się tego nazbierało, więc obejrzyj je w wolnej chwili. Każda pochodzi z innego miejsca. — Nie wiedział czy śledziła jego transmisje, ale przez ostatnie miesiące udało mu się zwiedzić naprawdę spory kawałek świata. — Chyba nie wytrzymałbym siedzenia na dupie przed straganem — powiedział zgodnie z prawdą, wyciągając z lodówki paletkę jajek. — Mogę zaproponować tylko wytrawne omlety. — Nie spodziewał się sprzeciwu, dlatego od razu zaczął grzebać w szafkach za potrzebnymi do gotowania przyborami.
Zawahał się przy kolejnym pytaniu Ade. Zastygł z nożem w dłoni, skierowanym w jej stronę, ale zaraz zajął się krojeniem warzyw.
— Dostałem propozycję udziału w nowym programie CBC Toronto. Producent zaoferował mi naprawdę dobre pieniądze, więc pomyślałem, że dlaczego miałbym nie spróbować? Z drugiej strony, to nie dziedzina, w której dotąd się obracałem, ale kto wie... może się odnajdę — Reece nie był pewien, czy podjął właściwą decyzję. W tej samej stacji pracowała również Bronte, na którą prędzej czy później mógł się natknąć. Z drugiej strony od ich rozwodu minęły już trzy lata. Musiał w końcu przestać do tego wracać i musiał przestać żywić urazę. — Co u taty? — zapytał, chcąc zmienić temat.

Ade

[Adeline Covington]

Jego szczerość niemal zwaliła ją z nóg. Na kilka sekund przystanęła w bezruchu, windując brwi ku górze. Zupełnie się tego po nim nie spodziewała. Ale czy właściwie powinna się po nim spodziewać czegokolwiek?
Ich relacja od zawsze należała do specyficznych. Ade nigdy tak naprawdę nie przekonała się, jak wyglądało prawdziwe rodzeństwo, które widywała u swoich znajomych. Żałowała, że jako ta młodsza nie była otaczana opieką, właściwie będąc skazaną wiecznie na siebie. Nigdy nie odnalazła w nim pocieszyciela, a usłyszenie od niego czegoś miłego niemal graniczyło z cudem. Faworyzowanie Reece’a przez ojca wcale w tym wszystkim nie pomagało. Po czasie mogła jedynie stwierdzić, że taki już po prostu był.
— Możemy — przytaknęła po chwili, starając się odzyskać rezon. — Miałam długi dzień — rzuciła jeszcze, machając lekceważąco ręką. Nie próbowała wyjaśnić swojego zachowania, a raczej wskazać powód chwilowego zachowania toporu wojennego. Fakt był taki, że była naprawdę strasznie zmęczona pracą i wieczornym treningiem. Oraz innymi powrotami, które mąciły jej umysł i nie dawały jej spokoju. — Byłam na kursie samoobrony — wyznała mimochodem, nie będąc pewną, czy w ogóle wzbudzi to w nim jakiekolwiek zainteresowanie. — Powinieneś się cieszyć, że nie potraktowałam Cię butem albo torebką — wskazała na niego palcem z zadziornym wyrazem twarzy. Gdyby nie kot, który dość szybko ostudził jej lęki, pewnie złapałaby za coś, co miała pod ręką, żeby przećwiczyć nowo poznane ruchy na gorąco.
Najwygodniejsze łóżko? Przewróciła oczami w rozbawieniu zarówno na jego śmiech, jak i pokazanie języka.
— A zasłużyłeś? Bo z tego, co mi wiadomo, przez ostatnie półtora roku odwiedzałeś naszego ojca, ale o kimś takim, jak siostra to zapomniałeś, że masz — skrzywiła się, nie potrafiąc powstrzymać się przed kolejnym przytykiem, z tym, że tym razem w jej tonie czaiła się nuta rozbawienia. Słysząc jego śmiech, zdała sobie sprawę, że naprawdę jej go brakowało. W końcu kto mógł ją wkurzać tak, jak on?
Pamiątki z podróży. Dla niej. Rzucił to tak lekko i swobodnie, jakby to nie było nic takiego, ale oboje wiedzieli, że to znaczyło naprawdę coś. Bo to znaczyło, że mimo wszystko chyba o niej myślał? Mimowolnie uśmiechnęła się do siebie kącikiem ust i nieco złagodniała. Chyba zaczynał nadrabiać stracone punkty. Czymś w końcu musiał zarobić sobie na jej łóżko, prawda?
— Piękne. Chociaż obawiam się, że nie starczy mi na nie miejsca na lodówce — przyznała żartobliwie, przesuwając palcami po przedmiotach i oglądając widokówki. — Też chciałabym tak wyjechać — mruknęła nieco rozmarzonym tonem, bardziej sama do siebie niż do niego. Kiedy on wyjechał, ona po przerwie w Ottawie musiała wrócić do obowiązków. Dzięki jego nieobecności miała szansę zyskać nieco w oczach ojca. — No nie wyobrażam sobie Ciebie w tej roli. Najprędzej znalazłbyś jakiegoś łosia, który siedziałby za Ciebie — zaśmiała się, bo wiedziała, że Ree zawsze wszędzie było pełno. Siedzenie przed straganem było dla niego zbyt nudne. Ale z wyręczaniem się kimś to już nie miał problemu. — Tylko? — jęknęła z udawanym żalem. — Oby więc były najlepsze, jakie w życiu jadłam — westchnęła przeciągle. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie zdążyła dziś zrobić żadnych zakupów. Poza tym, będąc samą, niewiele potrzebowała do szczęścia i zdecydowanie nie spodziewała się w najbliższym czasie gości.
Na wyjaśnienie brata powodu jego powrotu do miasta uniosła brwi. Praca stacjonarnie podług tego, co robił przez ostatnie miesiące, była ogromną zmianą. Brzmiała bardzo… stabilnie.
— Masz już przesyt tych licznych podróży czy zwiedziłeś już wszystko, co się dało? — zapytała wyraźnie zaciekawiona, z cieniem uśmiechu na ustach, ostatecznie odsuwając pudło na bok. Zastanawiało ją, czy gdyby nie ta propozycja, jeszcze długo by się mieli nie zobaczyć. A może się naprawdę stęsknił? Wiedziała jednak, że niewiele dało się z niego wyciągnąć, nie mogła więc zapytać go o to wprost. — No cóż, najwyżej znowu zwiejesz — wzruszyła beztrosko ramionami, zaraz opierając się wygodnie o blat, by przyglądać się jego poczynaniom w kuchni.
Temat taty nie był najlepszą zmianą rozmowy, powodując w Adzie mimowolne spięcie.
— Jak to u taty. Stale zapracowany, stale szuka kolejnych możliwości rozwoju i podpisuje kolejne kontrakty. Naprawdę mamy co robić — przyznała, bezwiednie przesuwając palcami o blat wyspy. — Poza tym dostałam awans. Od niedawna koordynuję projekty i w końcu mam pod sobą własny zespół — dodała po chwili. W końcu wypadało się pochwalić bratu własnym osiągnięciem. Własnym, bo w pełni na to zapracowanym.


Ree

[Reece Murray]

Reece gdzieś podświadomie nie chciał, aby właśnie tak wyglądała ich relacja, ale nigdy nie był zbyt emocjonalny i nie potrafił zachowywać się inaczej. Zależało mu na Adeline, jednak okazywał to na własnych zasadach. Nie oznaczało to jednak, że jej nie kochał.
Kochał ją przecież. Kochał, jak prawdziwą siostrę.
— Kurs samoobrony? — zapytał natychmiast, wyraźnie zaskoczony wyborem Adeline na sposób spędzania wolnego czasu. Fakt, były to całkiem przydatne umiejętności. Wariatów na świecie nie brakowało, ale przez chwilę zastanawiał się, skąd wpadła na taki pomysł. — Po takim kursie zamiast używać buta albo torebki nie powinni ci wpoić, że powinnaś nosić przy sobie paralizator albo chociaż gaz pieprzowy, Ade? — zapytał z cynizem w głosie, po czym uśmiechnął się złośliwie w odpowiedzi na zadziorny wyraz twarzy kobiety.
Czy Adeline stanowiła dla niego zagrożenie? Chyba nie. A przynajmniej nie sądził, aby nie potrafił jej odpowiednio spacyfikować. Z drugiej strony nie widzieli się już tak długo, że mogła go zaskoczyć. Z tego jednak, co pamiętał, a pamiętał bardzo dobrze, w dzieciństwie świetnie radził sobie podczas ich bójek o tę czy tamtą pierdołę.
— Adeee — jęknął figlarnie, próbując ją udobruchać. — Nie bocz się już. Ojca odwiedzałem tylko ze względu na firmę. Ogarnąłem kilka spraw, kiedy mieliście tam większy bałagan i brakowało rąk do pracy — wyjaśnił najlepiej i nakrócej jak potrafił.
Tak naprawdę przez ostatnie półtora roku Reece nie miał ochoty z nikim się widywać. Potrzebował aż trzech lat, aby w końcu otrząsnąć się po tym cholernym rozwodzie i naprawdę zacząć wszystko od n o w a. Nadal czuł się jak w transie; nadal gdzieś tam sobie wspominał i wypominał błędy, ale było już o wiele prościej.
Pamiątki z podróży stanowiły pewną formę odszkodowania za tę niefortunną rozłąkę.
— To część schowaj i czasem je wymieniaj. — Wzruszył ramionami, a potem spojrzał na Ade z nieodgadnionym wyrazem twarzy, kiedy wspomniała, że też chciałaby tak wyjechać.
Dla Reece'a odcięcie się od wszystkich i wszystkiego oraz wyruszenie w podróż dookoła świata nie stanowiło problemu. Nie czuł się na stałe związany z żadnym miejscem. Nie miał bariery językowej, a dodatkowo fascynowały go kraje, w których jeszcze go nie było. Chyba po prostu był typem koczownika, co oczywiście nie podobało się Thomasowi.
— Sama najlepiej wiesz, że prowadzenie firmy to nie moja broszka. — Chyba nie musiał tego bardziej komentować. Ani stragan ani Ironcrest Development nie mogły usadzić Reece’a na tyłku. N i g d y.
Zaśmiał się, gdy siostra jęknęła z udawanym żalem, po czym po raz kolejny wzruszył ramionami. Naprawdę zamierzał się postarać, aby omlety były najlepsze, jakie do tej pory jadła, ale czekało go niewyobrażalnie trudne zadanie, biorąc pod uwagę ubóstwo, jakie zaoferowała mu pusta lodówce. Pomimo tego Ree od razu zabrał się za przygotowywanie posiłku.
— Tak jak powiedziałem, zaoferowali gigantyczne pieniądze — powtórzył, brzmiąc przy tym jak okropny materialista. — Zresztą mama też wspominała, że musi porobić jakieś badania, bo źle się czuje. Przy okazji pomogę jej w stajni, bo chyba nadal nikogo nie zatrudniła.
Nie rozmawiał z Marią zbyt często i odwiedzał ją równie niechętnie jak Thomasa, ale nie omieszkał przejąć się tym, że wspominała o swoim pogarszającym się zdrowiu. Nie był przecież aż tak wyrodnym synem, za jakiego go uważano.
Prychnął ironicznie, gdy mimo wszystko Ade wspomniała, że najwyżej znowu ucieknie. Gdyby świat po raz kolejny mu się zawalił, zapewne zrobiłby dokładnie to samo. Niestety miał tę paskudną tendencje do uciekania przed problemami, z którymi nie potrafił sobie poradzić.
Zaraz jednak zerknął ponad deską do krojenia na siostrę, która wyraźnie się spięła, słysząc pytanie o ojca. Informacja o nim nie była jednak tak istotna, jak wiadomość o jej awansie. Reece uniósł brwi, a wraz z nimi nóż, po czym szeroko się uśmiechnął, ukazując rząd białych zębów.
— To fantastycznie, Ade! — krzyknął. — Staruch w końcu cię docenił — dodał i zaraz powrócił do krojenia.
Thomas nie był złym ojcem, ale miał swoje dziwne zasady. Reece nigdy do końca ich nie rozumiał, bo przecież nie pchał się na siłę do zarządu, a pomimo to mężczyzna uparcie próbował zakotwiczyć go w Ironcrest Development. Owszem, przez te wszystkie lata Reece zdążył nabrać smykałki do deweloperki, ale wielokrotnie dawał wszystkim do zrozumienia, że zwyczajnie go to nie interesowało. Tymczasem Adeline naprawdę czuła do tej pracy pasję i jako jej brat, wiedział, że nadawała się do niej znacznie lepiej.


Moja najlepsza siostrzyczka

[Adeline Covington]

Adeline, odkąd ojciec zaczął faworyzować brata, starała się trzymać wobec Ree pewien dystans. Nie zawsze jej się to udawało, bo jak nikt w jednej chwili potrafił wytrącić ją z równowagi i… mimo rozwodu ich rodziców, nie potrafiła być względem niego obojętna. Poza tym wychowując się przez kilka lat razem pod jednym dachem, znali siebie lepiej, niż potrafili to przed sobą przyznać, dzięki czemu byli względem siebie bardziej wyrozumiali.
— Tak, uznałam, że najwyższy czas o siebie zadbać — przytaknęła z postanowieniem w głosie, ale pod wpływem ostatnich wydarzeń, do których wróciła na moment wspomnieniami, w jej głos wkradło się coś głębszego. Przez kilka sekund wahała się, czy wyjawić mu konkretne powody tej decyzji, ale słysząc jego złośliwą uwagę, w odpowiedzi na jej twarzy pojawił się podobny grymas. — To było dopiero pierwsze spotkanie, nie zdążyłam się w to zaopatrzyć — przewróciła teatralnie oczami, po czym uśmiechnęła się do niego kącikiem ust w pobłażliwym geście.
Rudowłosa zawsze wykazywała się dużą pewnością siebie i brnęła do celu za wszelką cenę, mimo, że zdarzało jej się nie wymierzyć swoich sił na zamiary. I niestety tak drobna dziewczyna nie miała szans w starciu ze starszym bratem, pewnie nawet po tej jednej godzinie kursu samoobrony. Co nie zmieniało faktu, że jeśli zaszłaby taka potrzeba, torebka czy but poszłyby w ruch.
— Nie Ade’uj mi tutaj — złożyła usta w dziubek z udawaną urazą. — Tak naprawdę wystarczyło odezwać się od czasu do czasu. Albo wysyłać te pocztówki, zamiast tachać je ze sobą. Pewnie nadpłacałeś za nadbagaż — wydęła wargę, próbując dać wyraz swojemu zdegustowaniu. Jednocześnie w jej oczach mimowolnie pojawił się błysk, który sugerował, że nie należało jej słów brać na poważnie.
Tak, posiadanie rodzeństwa miało to do siebie, że mimo zgrzytów potrafili okazać sobie wyrozumiałość. I w pewnym sensie właśnie to zrozumienie skłoniło rudowłosą do zaprzestania drążenia tematu porzucenia jej na pastwę losu. To odszkodowanie w formie pamiątek dopełniło całości.
— A jednak czasem zdarzy Ci się powiedzieć coś mądrego — uśmiechnęła się szeroko, niejako z dumą za pomysł, na który wpadł, bo ten jako jeden z nielicznych, był naprawdę godny rozważenia.
Szczerze mówiąc, nigdy nie miała okazji przekonać się, czym był wyjazd z Toronto na dłużej niż dwa tygodnie. Wiedziała, że zawsze wróci, bo tu miała rodzinę, przyjaciół i firmę, która mimo wszystko wiele dla niej znaczyła. Odcięcie się od wszystkiego było dla niej abstrakcją, choć z drugiej strony w pewnym towarzystwie znacznie łatwiej było jej nie myśleć o swoich obowiązkach i ambitnych planach, a po prostu być. Chyba potrzebowała takiej zmiany perspektywy, by nie zwariować.
— Hmm, wytłumacz to jeszcze tacie — zauważyła lekkim tonem, jakby nigdy nic sięgając po winogrono znajdujące się na tacce nieopodal, które po chwili zniknęło w jej ustach. Ten temat zawsze był dla niej trudny, ale jątrzenie dziś sprawy było ponad jej siły. Ta uwaga po prostu wymsknęła jej się na głos szybciej, niż zdążyła to przemyśleć.
Na uwagę o pieniądzach po raz kolejny przewróciła oczami, ale jego następne wyznanie wprawiło ją mimowolnie w zakłopotanie.
— Och, naprawdę? — zapytała, nie potrafiąc ukryć zaskoczenia w głosie. Co prawda, Ade była na miejscu, ale dawno nie odzywała się do swojej macochy. Nigdy nie miała z nią złych stosunków, ale po rozwodzie jej wybór był prosty — wybrała więzy krwi. A później jej dorosłe życie nie ułatwiło jej zachować kontaktów z Marią. A przynajmniej tak właśnie wmawiała sobie i wszystkim wokół, zwłaszcza po wypadku. — Pozdrów ją ode mnie. I Voltę — powiedziała odruchowo, na koniec nieco zniżając głos, gdy wspomniała o swoim koniu. To na niej miała ten niefortunny wypadek i od tamtej pory nie zajrzała do niej ani razu. Nie chciała jednak w tej chwili dać po sobie poznać, że wspomnienie farmy wywołało w niej wspomnienia, do których wolała nie wracać.
Dlatego zmianę tematu przyjęła z ulgą. A właściwie temat jej awansu, który po raz pierwszy od dawna sprawił, że czuła nad swoją karierą jakąś kontrolę. Dał jej cień nadziei, że coś w tej firmie znaczyła.
— Na to wygląda. Może w końcu kiedyś przejrzy na oczy, że kobiety też się do tej pracy nadają — pozwoliła sobie na tę nadzieję, którą widać było w kącikach jej ust, kiedy na chwilę spojrzała na brata i dostrzegła jego entuzjazm. Szczery, pozbawiony zjadliwości, który dał jej przyjemne poczucie wsparcia. — Mam tylko nadzieję, że nie osiwieję, zanim do tego dojdzie — dorzuciła zaraz żartobliwie. Znała Thomasa i jego zasady, ciężko było mu się ugiąć przed nimi.
Musiała pracować nawet kilka razy ciężej, żeby zostać dostrzeżoną, nie tylko przez pryzmat świetnej kandydatki na żonę wysoce szanowanego obywatela miasta, ale przede wszystkim dzięki własnym umiejętnościom i osobowości. Nigdy przy tym nie życzyła Ree źle, wiedziała przecież, jaki ma stosunek do Ironcrest Development. Chciała jedynie zdobyć to, co należało do niej.

braciszek marnotrawny