nieszczegółowy opis gwałtu
Seks z chłopakiem był prostym zaspokojeniem potrzeb. Nie szukał w tym drugiego dna. Nie zastanawiał się dwa razy nad tym, co się wydarzyło. Nie przejmował się też ciekawskim otoczeniem, które na pewno widziało całą scenę i mogło o nim pomyśleć różne rzeczy. Miał potrzebę, obiekt, który mógł mu posłużyć do jej spełnienia, więc to wykorzystał. A że może powinien być bardziej moralny, brać pod uwagę inne osoby w pomieszczeniu – to nie miało znaczenia. Był u siebie. No, znaczy, nie do końca, ale była to jego prywatna loża, w której mógł – do czasu jej opuszczenia – robić, co tylko dusza zapragnęła.
Klub ten widział podobnych scen więcej, niż ktokolwiek mógłby zliczyć. Pewnie też sporo tych dużo mniej, jakby to określić, dobrowolnych. Znał osoby wynajmujące tutaj prywatne pomieszczenia. Często sprowadzane do nich dziewczyny były jego
towarem, który im
zaproponował w zamian za drobne korzyści dla niego. Nie były chętne na towarzystwo starych, brzydkich i obrzydliwych typów, którzy chcieli się zabawić. Krzyki i piski, które przebijały się z wyciszonych pokoi, nie były tymi pełnymi ekstazy i przyjemności. Były błaganiami, żeby koszmar, który trwał już za długo, w końcu się skończył. Sam nigdy nie brał w tym bezpośredniego udziału – jego rola kończyła się na podpisach pod umowami, na uściśniętych dłoniach w gabinetach z zaciągniętymi żaluzjami – ale doskonale wiedział, dokąd trafiały, kiedy przechodziły przez jego ręce. Nie zastanawiał się nad tym zbyt długo. Świat był brudny na wielu poziomach, a on dawno przestał się zastanawiać, na których dołożył coś od siebie.
W takiej sytuacji Quin nie mógł narzekać. Nie dość, że nie został do niczego przymuszony, to jeszcze przespał się z aktorem i piosenkarzem, który był postrzegany jako jeden z przystojniejszych w branży. Może i nie był delikatny, nie był uczuciowy, ale nigdy czegoś takiego chłopakowi nie obiecał. Nie traktował tego w żadnej innej kategorii niż prosty
one-night stand.
Komplement przyjął z aprobatą. Może i nie był jakimś demonem seksu, ale na pewno nikt z jego wcześniejszych partnerów nie miał mu nic w tej dziedzinie do zarzucenia. Nie ograniczał się jednak i potrafił zaspokoić mniej standardowe potrzeby swoich kochanków. Hargreaves wyglądał na zdezolowanego, ale też szczęśliwego. To było najważniejsze w tym wszystkim, prawda?
–
Powiedz mi coś, czego nie wiem – odparł z zadowolonym uśmieszkiem na twarzy. Nie planował się spieszyć z ubieraniem. Był zmęczony. Nie tylko aktem, ale i całym dosyć intensywnym dniem. Towarzystwo już jakiś czas temu przeniosło się w drugi kąt, dając mu więcej prywatności. Dopóki ich nie zawoła, raczej nikt im nie będzie przeszkadzać.
Fani zdecydowanie nie znali go z tej strony. Był wyjątkowo skuteczny w maskowaniu tej strony swojej osobowości. Na pewno część z nich domyślała się, że prywatnie nie był takim aniołkiem, jakiego zgrywał publicznie. Nikt nie był przecież tak idealny. Zresztą wiele osób kojarzyło, jak naprawdę wygląda branża idoli. Jak wiele mrocznych sekretów mogła skrywać. Sam przekonał się o tym na własnej skórze, gdy dopiero zaczynał. Wejście na szczyt nie było proste. Nie polegało tylko na pokazaniu talentu. Sława i popularność przychodziły łatwo, niemal bez wysiłku, ale zdobywanie nowych projektów, kontraktów czy marek, które chciałyby z nim współpracować, gdy był jeszcze malutki, nie było niczym prostym. Często musiał posuwać się do rzeczy, o których przed rozpoczęciem kariery nawet by nie pomyślał. Nigdy, nawet za ogromną sumę pieniędzy, by się na nie nie zdecydował. Gdy jednak chce się znaleźć na szczycie, trzeba poświęcić coś więcej niż tylko czas i energię. Czasem osiągnięcie sukcesu wymaga wyzbycia się moralności. Może to właśnie te trudne i stosunkowo niebezpieczne początki sprawiły, że jest dzisiaj prywatnie tą osobą, którą poznał tego wieczoru Quin. A może od zawsze taki był. Po trupach do celu?
Nie żałował żadnej z tych decyzji. Rzadko kiedy pozwalał sobie na luksus posiadania wątpliwości – to były emocje dla ludzi, którzy mieli czas na roztrząsanie przeszłości, a on zawsze patrzył tylko przed siebie, w stronę kolejnego kontraktu, kolejnego projektu, kolejnej rzeczy, którą trzeba było zdobyć, zanim ktoś inny zdążył zagarnąć mu ją sprzed nosa.
Gdy ten zaczął przymilać się do jego stopy, zabrał ją z podłogi i położył się wygodnie na kanapie na całej jej długości.
–
Nie tak szybko. Na takie zabawy musisz sobie dodatkowo zasłużyć – przypomniał mu, spoglądając na niego karcąco. –
Weź, doprowadź się do porządku. Ale nie zakładaj nic na siebie. Lubię cię oglądać tak bezbronnym.
Chłopak był dobrze zbudowany i bardzo przystojny. Ciężko było mu to odebrać. Choć nie miał ochoty na rundę drugą, wciąż chciał nacieszyć oczy. Miał w sobie to coś, co czasem trudno było nazwać wprost – może była to kombinacja młodzieńczej niewinności z fizyczną pewnością siebie, dziwaczny, ale skuteczny koktajl, który sprawiał, że Art przyglądał mu się dłużej, niż zamierzał.
–
Moja prywatna łazienka jest po lewej stronie. Znajdziesz tam prysznic – łaskawie zaproponował. Co prawda kusiło go, by zmusić chłopaka do przejścia nago przez całą lożę i skorzystania z toalety znajdującej się tuż za jej drzwiami, ale znalazł w sobie trochę ukrytych pokładów miłosierdzia. –
A jeśli postanowisz zaciągnąć mnie ze sobą, to musisz o to jakoś ładnie poprosić.
Co prawda, jemu też by się przydało umyć. Może i nie znajdował się w takim kiepskim stanie jak chłopak, ale trochę się spocił i czuł się już brudny. Nie zamierzał jednak umilać czasu Quinowi, jeśli ten na to nie zasłuży.
Sięgnął po telefon leżący na stoliku, odblokował ekran i przez chwilę przewijał powiadomienia, nie czytając ich jednak naprawdę uważnie. To był odruch, coś, co robił niemal automatycznie w każdej wolnej chwili – jakby brak bodźców z zewnątrz był czymś, czego nie potrafił znieść dłużej niż przez kilka minut. Kątem oka obserwował, jak Quincy próbuje się podnieść, chwiejnie, z tą samą rozanieloną, oszołomioną miną, która towarzyszyła mu przez całą resztę wieczoru.
Było w tym coś zabawnego, choć nie do końca potrafił nazwać dokładnie, co. Może fakt, że chłopak wciąż wydawał się nie do końca wierzyć w to, co się wydarzyło, podczas gdy dla aktora było to już praktycznie pozostawione w przeszłości, odłożone gdzieś na półkę razem z dziesiątkami innych podobnych wieczorów, które zlewały się w jedną, niewiele znaczącą masę wspomnień.
Odłożył telefon i przeciągnął się leniwie na kanapie, czując, jak mięśnie powoli się rozluźniają po wysiłku. Reflektory klubu wciąż migotały za oknem, rzucając na sufit loży kolorowe cienie.
–
No i? – rzucił ponaglająco w stronę Quincy'ego, unosząc lekko brew, gdy ten wciąż stał w bezruchu, jakby zapomniał, po co w ogóle wstał z podłogi. –
Prysznic się sam nie weźmie.
Quincy Hargreaves
[03/09/26] Dzikie zwierzęta w Toronto! Na forum ruszył nowy event wild escape! Pojawiło się również krótkie ogłoszenie o wprowadzonych zmianach.
[08/07/26] To już rok, jak jesteśmy razem! Zaczynamy świętowanie! Więcej o tym tutaj. Już teraz możecie nominować kogoś do Maple Awards oraz sprawdzić, kto otrzymał wyróżnienia od administracji i za co!
͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do zabawy oraz do zapoznania się z nowym ogłoszeniem!
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt życzy zespół administracyjny oraz użytkownicy Maple Hearts.
