[Reece Murray]

Przez ostatnie dni źle sypiał, a wszystko za sprawą niedawnej kłótni z Adeline. Reece zazwyczaj nie przywykł przejmować się tak trywialnymi sprawami jak rodzinne konflikty. Tym razem jednak miał wrażenie, że słowa siostry wciąż odbijały się echem w jego głowie, a obraz jej rozgoryczonych oczu powracał za każdym razem, gdy tylko zamknął powieki.
A potem otrzymał telefon. O d n i e j. Z komisariatu gdzieś w pieprzonych Włoszech. Gdzieś, gdzie Adeline była dla niego zupełnie nieosiągalna. I choć poza tymi wszystkimi absurdalnymi rzeczami, którymi zdążyła go wtedy obrzucić, to tym razem naprawdę się zmartwił. Nie wątpił, że poradziłaby sobie nawet w tak patowej sytuacji jak cela dzielona z jakąś kurwą Candy. Nie zmieniało to jednak faktu, że pomimo tej cholernej kłótni, po prostu nadal poczuwał się do bycia jej bratem. Nie biologicznym. Jak zdążyła mu wtedy dobitnie przypomnieć.
Ostatecznie od tej drugiej, małej zołzy zdołał wysępić kilka informacji. Gdzieś pomiędzy wyjazdem dziewczyn w kolejnej serii wiadomości, którymi zasypał Zoyę, w końcu (dla świętego spokoju) zgodziła się zdradzić mu kiedy wracały.
W nocy z poniedziałku na wtorek zjawił się więc na lotnisku i niecierpliwie wypatrywał Adeline przy wyjściu, w którym lada moment miała się pojawić. Zgodnie z przewidywaniami wyszła stamtąd w towarzystwie swojej przyjaciółki, na której widok Reece odruchowo się skrzywił.
Następnie dziarskim krokiem ruszył przez napływający z tamtej strony tłum. Kiedy wreszcie znalazł się przy siostrze, niespodziewanie chwycił ją za nadgarstek i zapiął na nim kajdanki. Drugą obręcz natychmiast przypiął do własnej ręki.
— Witaj z powrotem w Kanadzie, rudowłosa, wredna królewno — przywitał ją ironicznie. I... zanim Ade zdążyła w pełni zorientować się w sytuacji, wyrwał z jej drugiej dłoni rączkę walizki i pociągnął ją w kierunku wyjścia.
Zupełnie nie przejmował się ewentualnymi oczywistymi protestami. Ba, Reece z pełną świadomością wykorzystywał swoją siłę i przy każdym kolejnym kroku ciągnął siostrę za sobą coraz mocniej i mocnie, jakby zamierzał w ten sposób zemścić się za jej podłe zachowanie.
— Wybawiłaś się w Misano, to teraz zabawisz się ze mną w Toronto — rzucił wielce r o z b a w i o n y błyskiem własnego intelektu gdzieś po drodze.
Przez kilka kolejnych metrów rejestrował jeszcze, jak Zoya usiłowała za nimi nadążyć. Dziewczyna zdążyła posłać w jego stronę kilka, a może nawet kilkanaście wyjątkowo nieuprzejmych komentarzy, ale Reece przyjął je ze spokojem. Jednocześnie śmiało dał jej do zrozumienia, że jej opinia całkowicie po nim spłynęła. Zasłyszał jeszcze, jak w pośpiechu zamieniła parę słów z Adeline, która poleciła jej wrócić do domu.
Wtedy wszystko zaczęło układać się po myśli Ree. Zupełnie spektakularnie i z charakterystyczną dla siebie brawurą oraz nieustępliwością zamierzał pogodzić się z siostrą. I niezależnie od tego, co sama czuła, postanowił doprowadzić, aby wybaczyła mu, że wcześniej nie porozmawiał z nią o w y p a d k u.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Adeline za to spała jak dziecko. W przypadku Ree nie miała kompletnie żadnych wyrzutów sumienia i korzystała z włoskiego słońca oraz uroków miasteczka nawet po jej wyskoku i wizycie na komisariacie.
Telefon do niego był celową szpilką, której nie wahała się w niego wbić i go trochę bardziej poruszyć. Aczkolwiek w jej mniemaniu Reece nie mógł przejmować się tym wszystkim a ż t a k, bo jawna ignorancja była dla niego naturalnym zachowaniem.
Dopiero w drodze na lotnisko, gdy miała trochę więcej czasu na przemyślenia, a alkohol tylko delikatnie szumiał jej w głowie dla kurażu, zaczęła się zastanawiać, co będzie po powrocie. Swoje myśli skupiła przede wszystkim na problemie związanym z Sullivanem, celowo spychając obraz Ree na dalszy plan.
Uważała, że wbrew pozorom zakończenie rozdziału z Sullivanem będzie łatwiejsze niż rozmówienie się z bratem, bo z nim, mimo braków więzów krwi, była związana nierozerwalnie. Musiała go jeszcze przez długi czas znosić. Dlatego więc właśnie na rozmowę z Hartleyem przygotowywała się mentalnie, gdy tylko wróci do Toronto.
Murraya zupełnie na lotnisku się nie spodziewała. Ba, nawet przez myśl jej nie przemknęło, że będzie pierwszą osobą, którą zobaczy po powrocie. Właściwie, ledwo zdążyła podnieść spojrzenie na zbliżającą się w ich kierunku sylwetkę mężczyzny, a ten szarpnął ją za nadgarstek.
Zdezorientowana i wystraszona instynktownie się szarpnęła, a serce załomotało jej w uszach.
— Puszczaj! — zdążyła krzyknąć, zanim poczuła na ręku kajdanki. Wciąż nie rozumiejąc, co się dzieje, podniosła wzrok na znajomą twarz i aż ją zmroziło. — Ree? — wydusiła z siebie, puszczając mimo uszu jego ironiczny ton. W pierwszym odruchu całkiem bezwiednie wypuściła z dłoni walizkę, na której brunet zacisnął palce, ale zaraz poczuła kolejne szarpnięcie, które wytrąciło ją z równowagi i zmusiło do podążenia za nim.
— Ree! — warknęła, gdy impuls rozsądku zdołał w końcu przebić się przez warstwę zdumienia. — Ocipiałeś do reszty?! — Nagle złość, którą odczuwała względem niego, znowu zaczęła pulsować w jej krwi, a w jej głowie aż huczało. Kajdanki?! No, porąbało go chyba! Dopiero wydostała się z jednych.
Próbowała się zapierać, ale wbijana w nadgarstek obręcz skutecznie trochę studziła jej zapędy. Pozostało więc jej bronić się słownie.
— Zostaw mnie w spokoju, kretynie! — syknęła jeszcze przez zęby, dając upust swojemu gniewowi, choć widziała, że braciszek zupełnie nic sobie z tego nie robił.
— Jedź do domu, ja się z nim rozprawię — poleciła Zoi, która pospieszała przy niej. — Jeżeli nie odezwę się w ciągu kilku godzin to wiesz, kogo wskazać policji — dorzuciła zaraz, po czym zacisnęła mocno zęby i przestała się z nim siłować.
W zasadzie nawet przyspieszyła, żeby nie naciągać ich rąk, po czym podsunęła Ree nogę, przez co potknął się. Nie przemyślała tego, bo zaraz pociągnął ją do siebie, a jej chwilowo triumfalny uśmiech przeobraził się w skrzywienie bólu. Jęknęła żałośnie z własnej niedoli.
Nie miała zamiaru jednak tak łatwo się poddawać, więc znowu zaparła się, trzymając się kurczowo za dłoń w kajdankach.
— Pomocy! Ratujcie mnie! To porwanie! — krzyknęła na cały głos, zwracając na siebie uwagę najbliższych przechodniów. Miała nadzieję, że jeśli nie oni to może chociaż ochrona jej pomoże. — Ałaa! — wyrwało się z jej ust, a na jej twarzy wymalował się grymas bólu. Walka z nim naprawdę zaczynała ją boleć. — Będziesz mi winien masaż! — rzuciła urażonym i wielce nieszczęśliwym tonem.

porywacz

[Reece Murray]

Miał to wszystko naprawdę w dupie. W głębokim poważaniu , daleko w środku swojego opalonego i zgrabnego tyłek, kiedy Adeline bez oporów zaczęła wykrzykiwać jego imię i kazać mu zostawić się w spokoju. Potrzebowali sobie coś wyjaśnić, a właściwie to on potrzebował naprawić relację z siostrą, którą tak naprawdę zaniedbał już bardzo dawno temu.
Niemniej teraz był bardziej dorosły, aniżeli parę miesięcy temu. Reece sam uważał, że zdążył odrobinkę dojrzeć i chciał w końcu wyklarować to, co ich łączyło. A łączyło ich przecież bardzo wiele. Boo... może nie byli biologicznym rodzeństwem, ale wspólne wychowanie sprawiło, że niejako poczuwał się wobec niej do odpowiedzialności.
Jakiejś odpowiedzialności. Prawda była taka, że po prostu czuł się wyjątkowo paskudnie. Wyrzuty sumienia nie dawały mu spokoju, dlatego zamierzał na spokojnie albo, znając ich oboje zdecydowanie niespokojnie, powiedzieć Adeline, czym właściwie kierował się zatajając przed nią prawdę.
Reece puścił mimo uszu kolejną kąśliwą uwagę, którą rudowłosa posłała swojej przyjaciółce i jedynie ponaglająco szarpnął skutym nadgarstkiem. Wtedy złośliwie potknął się o cwanie wystawioną przez nią nogę, ale karma w zawrotnym tempie zatoczyła koło i w efekcie pociągnął ją za sobą. Kiedy po trzech, dużych susach udało mu się odzyskać równowagę, Adeline niefortunnie uderzyła zgrabnym nosem w jego ramię.
Natychmiast zaśmiał się kpiąco i spojrzał na nią z piętrzącą się w oczach złośliwością, że dostała za swoje kombinatorstwo. Niestety, powinien był się domyślić, że nie zamierzała poprzestać na jednym wybryku. Już po chwili kurczowo szarpała drugą dłonią za tę, którą wciąż miała skutą kajdankami. Reece jednak nadal stał nieruchomo z wyciągniętym w jej stronę ramieniem z bransoletką, przyglądając się z pobłażaniem tym desperackim próbom sprzeciwu.
Wtem drgnął i przez chwilę w milczeniu obserwował, jak Adeline z teatralnym kunsztem starała się przekonać przechodniów o swojej niedoli. Reece aż rozdziawił usta, najwyraźniej nie dowierzając temu, co się działo, po czym w końcu skrócił dzielącą ich odległość i objął kobietę wolnym ramieniem. Drugą ręką, tą skutą kajdankami, chwycił ją za brodę dwoma palcami i odwrócił jej twarz w stronę przechodniów, których tak zawzięcie próbowała przekonać.
— Spokojnie. Mam ją pod kontrolą. Jest ubezwłasnowolniona — powiedział do nieznajomych całkiem poważnie, a następnie siłą skierował głowę Adeline do ochroniarza nieopodal. Mężczyzna jednak nie wydawał się szczególnie zainteresowany. Chyba od razu zwęszył kiepski kawał. — To moja siostra — dodał Reece tak tylko zapobiegawczo, jakby jednak ten gruby Bob Marley rzeczywiście chciał posądzić go o porwanie.
Zaraz ponownie ruszył w stronę wyjścia z lotniska, ale tym razem z jeszcze większą złośliwością. Zaczął wesoło podskakiwać, jak na grzybobraniu w lesie, zupełnie nie przejmując się tym, że każdy z tych frywolnych podrygów kończył się gwałtownym szarpnięciem rudowłosej.
— Nie narzekaj, Ade, przecież lubisz takie p o p i e r d o l o n e żarty — zaśmiał się szyderczo. — Możesz znowu poczuć się jak we Włoszech. Pomyśl, że właśnie transportuję cię do więzienia — urwał na moment, aby następnie przez ramię posłać siostrze szydzące spojrzenie. — Takiego z zaostrzonym rygorem.
Kiedy w końcu wydostali się z lotniska i dotarli do samochodu, Reece najpierw schował walizkę do samochodu. Potem otworzył drzwi od strony kierowcy i, zważając na wciąż łączące ich kajdanki, wpuścił Adeline wepchnął do środka. Była zmuszona przecisnąć się przez jego miesce i w pokraczny sposób przedostać na fotel pasażera, co wywołalo u Ree chwilowy dyskomfort. Musieli współpracować na tyle, aby ostatecznie w podobnym czasie usadowić się na siedzeniach.
— Masz dwie opcje. Obie są zajebiste — powiedział znienacka. Oparł wolne ramię o kierownice i z błyskiem w oczach zerknął w stronę siostry. — Albo godzimy się na trzeźwo i rozmawiamy. Albo godzimy się po pijaku i, nie wiem, czy rozmawiamy.
Brzmiało sensownie.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Ona za to miała w najgłębszym poważaniu jakikolwiek fakt, który skłonił Ree do tak brutalnych względem niej kroków. Choć wcześniej poczuwała się do przeprowadzenia z nim rozmowy, tak zwyczajnie w tym momencie, wzięta z zaskoczenia, chyba nie była na nią gotowa.
Emocje, które zdążyła opanować w trakcie wyjazdu, znów w niej zawrzały, przez co próbowała za wszelką cenę wyrwać się z rąk okupanta, mimo że zdawała sobie sprawę, że jej szanse na to były praktycznie zerowe. Debil przykuł ją do siebie, nie wiadomo po co i na jak długo. Znając jego, mogła liczyć dosłownie na wszystko.
Mimo wszystko odprawiła Zoyę z kwitkiem, bo jakaś część niej wiedziała, że to był t y l k o Ree. Wychowała się z nim i jakoś udało jej się przeżyć razem te dwadzieścia lat, miała więc cichą nadzieję, że nie zmienił nagle zdania i nie postanowił zakopać jej gdzieś w lesie.
Nie znała go od tej strony. To znaczy, była świadoma jego wrednej strony, ale tak naprawdę nie domyślała się, co się za jego zachowaniem kryło. Że targały nim wyrzuty sumienia i tym łopatologicznym sposobem próbował naprawić sytuację, niejako zmuszając ją do tego, żeby posłusznie za nim poszła i go wysłuchała.
Nie wiedziała, jak bardzo ich kłótnia i jej następstwa go poruszyły. Właściwie bardzo skutecznie się z tym kamuflował, skoro postanowił przetargać ją przez całe lotnisko w kajdankach. A ona w podziękowaniu podjęła się czynności, mających na celu mu to znacznie utrudnić.
Los był przewrotny, bo po chwili dostała za swoje. Najpierw w nos, kiedy wymusiła na nim potknięcie i pociągnął ją za sobą, a potem kiedy złapał ją za twarz, aż rozdziawiła usta w dziubek. Następnie otworzyła szeroko oczy, słysząc tekst o ubezwłasnowolnieniu. Gdyby tylko mogła, na pewno by w tym momencie głośno zaprotestowała, ale jedyne, co udało jej się wydobyć to koślawe:
— Chciałbyś. — Było jednak na tyle ciche i niewyraźne, że niestety nikt ze świadków zdarzenia nie wziął sobie jej na poważnie jak zawsze. Posłała więc tylko błagalny wzrok po przechodzących, a czując się zignorowaną, z niemocy wydusiła z siebie rozgoryczone warknięcie i mocno tupnęła nogą — białym sneakersem z grubą podeszwą — wprost na stopę Ree.
Powinien się cieszyć, że nie wpadła na pomysł, żeby skupić się na zupełnie innym celu.
Jego syk wynagrodził jej nieco całe to skandaliczne zachowanie jego i wszystkich wokół, na co ostatecznie, gdy ją puścił, uśmiechnęła się triumfalnie. To go niestety nie powstrzymało przed tym, żeby ruszyć dalej w drogę, podskakując durnowato jak przedszkolak, czego nie omieszkała mu uświadomić gdzieś pomiędzy jednym szarpnięciem a kolejnym. Żeby nie odczuwać aż takiego dyskomfortu, musiała przez niego znacznie przyspieszyć.
— Żarty? Myślisz, że jesteś zabawny, jak się zachowujesz jak pięciolatek? Pięciolatki mają w sobie przynajmniej jakiś urok — wypaliła, przewracając poirytowana oczami. Za to słysząc o więzieniu zmrużyła oczy. Gdyby tylko one mogły zabić… — Nie jesteś tak przystojny jak tamten carabinieri — oświadczyła z kpiną w głosie. — Jeśli myślisz sobie, że będziemy razem chodzić do toalety to się grubo mylisz! — zawołała zaraz.
Nie podobało jej się to ubezwłasnowolnienie, ale przeczuwała, czym się kierował Ree. Znał ją na tyle dobrze, że przewidział, iż na jego widok zwyczajnie ucieknie w drugą stronę. Albo po prostu zaprze się i będzie wolała wrócić z Zoyą.
Teraz natomiast zbyt wielkiego wyjścia nie miała. Przez chwilę obawiała się, że wsadzi ją do bagażnika razem z tą walizką, ale było to chyba zbyt absurdalne, żeby zrobił to w miejscu publicznym. Niemniej, kiedy podszedł od strony kierowcy, obrzuciła go pełnym niedowierzania spojrzeniem, a potem jeszcze raz, gdy bezceremonialnie otworzył drzwi.
— Serio? — zapytała, ale w tym samym momencie ruchem wolnej dłoni zaprosił ją do środka. — Borze zielony, czemu ja — mruknęła do siebie z wyraźnym zrezygnowaniem i w końcu schowała dumę do kieszeni, żeby jakoś przepchnąć się przez siedzenie kierowcy i wylądować na miejscu obok.
Na jego propozycje wydęła wargę w zastanowieniu, po czym westchnęła przeciągle.
— Chyba nigdy nie wytrzeźwieję — przytaknęła finalnie. Następnie swój wzrok z mężczyzny przeniosła na kajdanki. — Wypuścisz mnie już wreszcie? — zapytała ostrożnie. — Z auta ci już raczej nie ucieknę — przechyliła nieco głowę na bok, obdarzając go znaczącym spojrzeniem. Jej głos był już znacznie spokojniejszy, a nawet pobrzmiewało w nim pogodzenie się z własnym losem.
Co prawda, mogła użyć jeszcze jednego patentu, przećwiczonego niedawno przez Zoyę, ale nie sądziła, żeby Reece dał się na to nabrać. Pozostało więc jej już tylko się napić go wysłuchać.
I cóż z tego, że właśnie była czwarta rano?

Reece Murray