MAPLE HEARTS | PBF

A jednak jedno spojrzenie potrafiło być zdradliwe. To jego wystarczyło, by na ułamek sekundy wróciła pamięcią do balu. Do tamtego wieczoru. Przez ostatnie trzy tygodnie pozwoliła sobie o nim nie myśleć. Nie dlatego, że było nieważne. Przeciwnie. Czasami najłatwiej było odsunąć coś na bok właśnie wtedy, gdy pozostawało zbyt wyraźne.
Tamtego wieczoru była przebodźcowana. Przytłoczona ciężarem miejsca, ludzi i całej tej wystawnej rzeczywistości, w której każdy gest miał swoje znaczenie, a alkohol najwyraźniej miał rozwiązywać języki i rozluźniać samokontrolę.
W jej przypadku nigdy nie działał do końca. Zawsze pozostawała jakaś część niej, która obserwowała, zapamiętywała o nie pozwalała sobie zapomnieć, gdzie jest i kto znajduje się naprzeciwko. Zwłaszcza że Celeste nie należała do ludzi opuszczających gardę tylko dlatego, że druga osoba również przestała ją na chwilę trzymać. Miała zbyt dużą świadomość masek. I zbyt mało wiary w to, że którakolwiek z nich jest naprawdę szczelna.