͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Cześć Słodziaku! Pamiętasz mnie?
To Twój syn
STATUS: AKTUALNE | 08.04
Byliśmy dla siebie stworzeni. Wiedziałam, że z nikim innym nie połączy mnie to, co z tobą. Oddychałam dzięki tobie, byłeś moim paliwem, oazą i portem. Początkiem i końcem.
Sześć lat temu widziałam, jak czekasz – w towarzystwie przyjaciół, pastora i rodziny. Stałeś tam, widząc mnie w bieli, a ja zamiast zrobić krok w przód, cofnęłam się.
Po trzech latach związku tyle mnie widziałeś. Moje wiecznie pofalowane włosy i nagie plecy z tatuażem.
Uciekłam, bojąc się, że zatracę siebie, że zniknę, jeżeli przyjmę twoje nazwisko.
Wyjechałam z miasta. Rodzice wiedzieli tylko, że jestem cała, a tobie nie wysłałam nawet marnej wiadomości. Pisałam za to listy, których nigdy nie wysłałam.
Straciłam cię na własne życzenie.
Po latach wiem, że bycie twoją żoną nie zabrałoby tego, kim jestem. Wiedziałam, że przy tobie mogłabym wzrosnąć i być lepsza.
Nie opuściłeś jednak mojego życia. Zostawiłeś po sobie pamiątkę w postaci chłopca o twoich oczach. Nie chciałam z niego rezygnować, był moją jedyną pamiątką po tobie.
Hugo dzisiaj ma sześć lat i właśnie przeprowadza się z matką z Vancouver do jej rodzinnego Toronto. Kupiła restaurację od starego znajomego i ma zamiar zdobyć w niej swoją pierwszą gwiazdkę Michelin.
Nie masz pojęcia, że masz syna, ale co zrobisz, gdy się o tym dowiesz?
Sześć lat temu widziałam, jak czekasz – w towarzystwie przyjaciół, pastora i rodziny. Stałeś tam, widząc mnie w bieli, a ja zamiast zrobić krok w przód, cofnęłam się.
Po trzech latach związku tyle mnie widziałeś. Moje wiecznie pofalowane włosy i nagie plecy z tatuażem.
Uciekłam, bojąc się, że zatracę siebie, że zniknę, jeżeli przyjmę twoje nazwisko.
Wyjechałam z miasta. Rodzice wiedzieli tylko, że jestem cała, a tobie nie wysłałam nawet marnej wiadomości. Pisałam za to listy, których nigdy nie wysłałam.
Straciłam cię na własne życzenie.
Po latach wiem, że bycie twoją żoną nie zabrałoby tego, kim jestem. Wiedziałam, że przy tobie mogłabym wzrosnąć i być lepsza.
Nie opuściłeś jednak mojego życia. Zostawiłeś po sobie pamiątkę w postaci chłopca o twoich oczach. Nie chciałam z niego rezygnować, był moją jedyną pamiątką po tobie.
Hugo dzisiaj ma sześć lat i właśnie przeprowadza się z matką z Vancouver do jej rodzinnego Toronto. Kupiła restaurację od starego znajomego i ma zamiar zdobyć w niej swoją pierwszą gwiazdkę Michelin.
Nie masz pojęcia, że masz syna, ale co zrobisz, gdy się o tym dowiesz?