[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
ALYSSA "ALLY" WAGNER
data i miejsce urodzenia
22/01/2003 Toronto, Kanadazaimki
ona, jejzawód
skrzypaczkamiejsce pracy
Roy Thomson Hallorientacja
heteroseksualnadzielnica mieszkalna
Rexdalepobyt w toronto
od urodzeniaumiejętności
- opanowała skrzypce na poziomie wirtuozowskim, ma słuch absolutny; potrafi rozpoznać i odtworzyć dowolną nutę/usłyszeć akord po jednym dźwięku - swój talent obecnie wykorzystuje grając w przejściach podziemnych dworców i metra, gdzie w ten właśnie sposób zarabia na podstawowe potrzeby jak nocleg czy jedzenie- choć nie przyznaje się do tego na głos, ma zdolność synestezji muzycznej czyli pojmowania dźwięków jako kolorów i tekstur;
- potrafi wybitnie posługiwać się językiem francuskim, choć nikt by jej o to nie podejrzewał;
- potrafi pojedyncze chwyty z samoobrony, czego nauczyli ją znajomi z "dworcowego" towarzystwa chcąc choć minimalnie podnieść poziom jej bezpieczeństwa jako samotnej kobiety spędzającej noce poza bezpiecznym domem
-
słabości
- cierpi na fibromialgię – przewlekłą chorobę charakteryzującą się rozlanym, palącym bólem mięśni i stawów, szczególnie nasilającym się w rękach i ramionach, co dla niej jako skrzypaczki jest codzienną torturą; w zaostrzeniach choroby dotyka ją również chroniczna bezsenność, niepokój i mgła mózgowa;- uzależniła się od narkotyków już w wieku 15 lat, zaczynając od marihuany palonej potajemnie w szkole, a potem przechodząc na kokainę, którą kupowała od znajomych z programu artystycznego; w najgorszych okresach sięgała po ketaminę, MDMA i metamfetaminę, co prowadziło do dwóch odwyków, wielokrotnych ucieczek z klinik i życia w półświatku, gdzie narkotyki stały się jedynym sposobem na chwilowe uśmierzenie bólu i ulgę w codziennym życiu
Alyssa Wagner urodziła się 22 stycznia 2003 roku w Toronto w cichej, uporządkowanej dzielnicy The Annex, kilka kroków od Royal Conservatory of Music. Jest drugim dzieckiem Sophii i Michaela Wagnerów – małżeństwa, dla którego muzyka stanowiła nie hobby, lecz świętą dyscyplinę i sens życia.
Ojciec, Michael, od lat grał jako pierwszy skrzypek w Toronto Symphony Orchestra. Matka, Sophia, altowiolistka o polsko-włoskich korzeniach, występowała regularnie w Canadian Opera Company oraz jako muzyk sesyjny. Ich dom na Lowther Avenue przypominał salę prób: poranne ćwiczenia o 6:30, zero telewizji, zero rozpraszaczy. Starszy brat, Sebastian idealnie wpisywał się w ten wzór - już jako nastolatek wygrał prestiżowe stypendium na Juilliard School, a później koncertował jako solista-pianista w Europie – Berlin, Paryż, Wiedeń. Jako idealny syn nigdy nie sprawiał kłopotów, w przeciwieństwie do swojej młodszej siostry, opornej na surowy dyktatorski styl wychowania jej ojca.
Alyssa zaczęła grać na skrzypcach w wieku czterech lat - od dziecka posiadała słuch absolutny i naturalną technikę. Traktowała ów instrument jak najdroższego przyjaciela i ucieczkę od surowej rzeczywistości; kochała je obsesyjnie, nawet w najgorszych momentach buntu i autodestrukcji to właśnie instrument był jedyną rzeczą, która dawała ulgę. Niestety, wrodzona przekora i poczucie niesprawiedliwości od najmłodszych lat komplikowały jej kontakt z rodzicami. Pierwsze prawdziwe pęknięcia pojawiły się już w wieku 11-12 lat, gdy Alyssa zaczęła odczuwać ciężar codziennych czterech–pięciu godzin przymusowych ćwiczeń. Zamiast grać wyznaczone etiudy Kreutzera, celowo fałszowała je coraz szybciej i chaotyczniej, aż smyczek zjeżdżał ze strun z irytującym piskiem – tylko po to, by zobaczyć, jak ojciec zaciska szczękę i ciemnieje z każdą kolejną nutą. W wieku 13 lat zaczęła potajemnie słuchać rocka i alternatywy na starym iPodzie schowanym pod poduszką: Nirvana, Radiohead, później Arctic Monkeys – muzyka, która w domu Wagnerów była zakazana. Krzyczała na rodziców, że „klasyczna muzyka to klatka”, zamykając się w pokoju i grając Vivaldiego z celowym vibrato pełnym wściekłości, przyprawiając domowników o obłęd.
W szkole średniej Earl Haig Secondary School gdzie uczestniczyła w programie artystycznym bunt przeszedł w otwartą wojnę. W wieku 14 lat zaczęła farbować końcówki włosów na fioletowo, malować paznokcie i nosić podarte ciemne i czarne ubrania – wszystko, co w domu kończyło się natychmiastowym szorowaniem zmywaczem i karą w postaci dodatkowych dwóch godzin ćwiczeń ze smyczkiem dziennie. W wieku 15 lat bunt przeszedł na wyższy poziom - potajemne palenie trawki pomiędzy sesjami gry w filharmonii, kreski kokainy pomiędzy jedną próbą a drugą, mylenie nut będąc pod wpływem najróżniejszych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny prędko zapędziło ją na pierwszy odwyk w prywatnej klinice w Muskoka, później w wieku 17 lat do CAMH na Quenn Street West. Rodzice za każdym razem pokrywali koszty, ale stawiali coraz ostrzejsze ultimatum: zerwanie kontaktów z „tymi ludźmi”, codzienne raporty z ćwiczeń, zakaz wychodzenia po godzinie 20:00 i ciągła kontrola łącznie z lokalizatorem w telefonie, który zamontowali bez jej zgody.
W międzyczasie walki z nałogiem zdiagnozowano u niej fibromialgię – przewlekłą chorobę, niewidoczną na pierwszy rzut oka. Codziennie zmagała się z rozlanym bólem mięśni i stawów, zwłaszcza rąk i ramion (co dla skrzypaczki było katastrofą), mgłą mózgową, paraliżującym zmęczeniem i zaburzeniami snu, z czym próbowała radzić sobie sięgając po coraz to nowsze medykamenty, niekoniecznie przepisywane przez lekarzy.
W czerwcu 2021 roku, zaraz po odebraniu dyplomu szkoły średniej, Alyssa wróciła do domu po kilkudniowej imprezie w Parkdale - wystarczył jeden szybki test narkotykowy z moczu, by ojciec spakował jej rzeczy do dwóch walizek i wystawił na chodnik. Matka nie wyszła nawet z domu.
Od tamtego dnia Alyssa żyje na wpół bezdomna. Nocuje na kanapach u znajomych z półświatka w Kensington Market i Parkdale, czasem w schronisku dla kobiet przy Dundas West, czasem w opuszczonych budynkach. Utrzymywała się głównie z gry na skrzypcach. Występowała codziennie w podziemnej sieci PATH – zwłaszcza w okolicach Union Station, między GO Trains a subwayem. Grała Vivaldiego, Sarasatego, czasem aranżacje współczesnych utworów Radiohead czy Billie Eilish. Ludzie wrzucali monety i banknoty – czasem nawet 50 dolarów, gdy grała z zamkniętymi oczami, a łzy spływały jej po policzkach.
W futerale pod aksamitną wyściółką zawsze ukrywa woreczki z marihuaną, tabletki oksykodonu i xanaxu, czasem ketaminę. Ratując swój nieistniejący budżet sprzedaje je głównie nastolatkom ze szkół średnich w okolicy – Harbord Collegiate, Central Tech, a nawet dawnym kolegom z Earl Haig.
Objawy fibromialgii aktualnie nasilają się szczególnie zimą – wilgotne, wietrzne powietrze szczególnie panujące na dworcach coraz bardziej wbija się w ciało. Ból potęguje stres, bezsenność, a przepisywany niegdyś przez lekarzy tramadol i gabapentyna musiały być uzupełniane tym, co nosiła na sprzedaż w futerale na skrzypce.
W chwili obecnej udało jej się zarobić na najtańsze mieszkanie socjalne, w którym spędza jedynie krótkie godziny celem odespania. Rodzice nadal występują w filharmonii, brat nagrywa płytę w Berlinie - a Alyssa próbuje żyć z dnia na dzień, z każdym porankiem martwiąc się o opłatę czynszu na następny miesiąc.
Ojciec, Michael, od lat grał jako pierwszy skrzypek w Toronto Symphony Orchestra. Matka, Sophia, altowiolistka o polsko-włoskich korzeniach, występowała regularnie w Canadian Opera Company oraz jako muzyk sesyjny. Ich dom na Lowther Avenue przypominał salę prób: poranne ćwiczenia o 6:30, zero telewizji, zero rozpraszaczy. Starszy brat, Sebastian idealnie wpisywał się w ten wzór - już jako nastolatek wygrał prestiżowe stypendium na Juilliard School, a później koncertował jako solista-pianista w Europie – Berlin, Paryż, Wiedeń. Jako idealny syn nigdy nie sprawiał kłopotów, w przeciwieństwie do swojej młodszej siostry, opornej na surowy dyktatorski styl wychowania jej ojca.
Alyssa zaczęła grać na skrzypcach w wieku czterech lat - od dziecka posiadała słuch absolutny i naturalną technikę. Traktowała ów instrument jak najdroższego przyjaciela i ucieczkę od surowej rzeczywistości; kochała je obsesyjnie, nawet w najgorszych momentach buntu i autodestrukcji to właśnie instrument był jedyną rzeczą, która dawała ulgę. Niestety, wrodzona przekora i poczucie niesprawiedliwości od najmłodszych lat komplikowały jej kontakt z rodzicami. Pierwsze prawdziwe pęknięcia pojawiły się już w wieku 11-12 lat, gdy Alyssa zaczęła odczuwać ciężar codziennych czterech–pięciu godzin przymusowych ćwiczeń. Zamiast grać wyznaczone etiudy Kreutzera, celowo fałszowała je coraz szybciej i chaotyczniej, aż smyczek zjeżdżał ze strun z irytującym piskiem – tylko po to, by zobaczyć, jak ojciec zaciska szczękę i ciemnieje z każdą kolejną nutą. W wieku 13 lat zaczęła potajemnie słuchać rocka i alternatywy na starym iPodzie schowanym pod poduszką: Nirvana, Radiohead, później Arctic Monkeys – muzyka, która w domu Wagnerów była zakazana. Krzyczała na rodziców, że „klasyczna muzyka to klatka”, zamykając się w pokoju i grając Vivaldiego z celowym vibrato pełnym wściekłości, przyprawiając domowników o obłęd.
W szkole średniej Earl Haig Secondary School gdzie uczestniczyła w programie artystycznym bunt przeszedł w otwartą wojnę. W wieku 14 lat zaczęła farbować końcówki włosów na fioletowo, malować paznokcie i nosić podarte ciemne i czarne ubrania – wszystko, co w domu kończyło się natychmiastowym szorowaniem zmywaczem i karą w postaci dodatkowych dwóch godzin ćwiczeń ze smyczkiem dziennie. W wieku 15 lat bunt przeszedł na wyższy poziom - potajemne palenie trawki pomiędzy sesjami gry w filharmonii, kreski kokainy pomiędzy jedną próbą a drugą, mylenie nut będąc pod wpływem najróżniejszych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny prędko zapędziło ją na pierwszy odwyk w prywatnej klinice w Muskoka, później w wieku 17 lat do CAMH na Quenn Street West. Rodzice za każdym razem pokrywali koszty, ale stawiali coraz ostrzejsze ultimatum: zerwanie kontaktów z „tymi ludźmi”, codzienne raporty z ćwiczeń, zakaz wychodzenia po godzinie 20:00 i ciągła kontrola łącznie z lokalizatorem w telefonie, który zamontowali bez jej zgody.
W międzyczasie walki z nałogiem zdiagnozowano u niej fibromialgię – przewlekłą chorobę, niewidoczną na pierwszy rzut oka. Codziennie zmagała się z rozlanym bólem mięśni i stawów, zwłaszcza rąk i ramion (co dla skrzypaczki było katastrofą), mgłą mózgową, paraliżującym zmęczeniem i zaburzeniami snu, z czym próbowała radzić sobie sięgając po coraz to nowsze medykamenty, niekoniecznie przepisywane przez lekarzy.
W czerwcu 2021 roku, zaraz po odebraniu dyplomu szkoły średniej, Alyssa wróciła do domu po kilkudniowej imprezie w Parkdale - wystarczył jeden szybki test narkotykowy z moczu, by ojciec spakował jej rzeczy do dwóch walizek i wystawił na chodnik. Matka nie wyszła nawet z domu.
Od tamtego dnia Alyssa żyje na wpół bezdomna. Nocuje na kanapach u znajomych z półświatka w Kensington Market i Parkdale, czasem w schronisku dla kobiet przy Dundas West, czasem w opuszczonych budynkach. Utrzymywała się głównie z gry na skrzypcach. Występowała codziennie w podziemnej sieci PATH – zwłaszcza w okolicach Union Station, między GO Trains a subwayem. Grała Vivaldiego, Sarasatego, czasem aranżacje współczesnych utworów Radiohead czy Billie Eilish. Ludzie wrzucali monety i banknoty – czasem nawet 50 dolarów, gdy grała z zamkniętymi oczami, a łzy spływały jej po policzkach.
W futerale pod aksamitną wyściółką zawsze ukrywa woreczki z marihuaną, tabletki oksykodonu i xanaxu, czasem ketaminę. Ratując swój nieistniejący budżet sprzedaje je głównie nastolatkom ze szkół średnich w okolicy – Harbord Collegiate, Central Tech, a nawet dawnym kolegom z Earl Haig.
Objawy fibromialgii aktualnie nasilają się szczególnie zimą – wilgotne, wietrzne powietrze szczególnie panujące na dworcach coraz bardziej wbija się w ciało. Ból potęguje stres, bezsenność, a przepisywany niegdyś przez lekarzy tramadol i gabapentyna musiały być uzupełniane tym, co nosiła na sprzedaż w futerale na skrzypce.
W chwili obecnej udało jej się zarobić na najtańsze mieszkanie socjalne, w którym spędza jedynie krótkie godziny celem odespania. Rodzice nadal występują w filharmonii, brat nagrywa płytę w Berlinie - a Alyssa próbuje żyć z dnia na dzień, z każdym porankiem martwiąc się o opłatę czynszu na następny miesiąc.
Ciekawostki
WYPISZ, JEŚLI CHCESZ
zgoda na powielanie imienia
takzgoda na powielanie pseudonimu
takZgody MG
poziom ingerencji
wysokizgoda na śmierć postaci
takzgoda na trwałe okaleczenie
takzgoda na nieuleczalną chorobę postaci
takzgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak