[Layonell Stones]

Był tak okropnie zmęczony, że ledwo widział na oczy. nienawidził papierkowej roboty, ale ją również musiał wykonać, aby raporty, wnioski czy inne dziadostwa były tak jak powinno być i żaden adwokacina nie przywali się do zeznań, spisanych dowodów i tak dalej. Trochę pracował już w tym zawodzie, więc wiedział jak to działa. Nie chciał, aby tacy niebezpieczni przestępcy mieli prostą drogę do wyjścia z więzienia, gdzie ich miejsce. Niestety, nie zawsze się to udaje, bo te szuje mają plecy w wyższych instancjach i wystarczy, że pociągną za pewne sznurki i wychodzi. Przeważnie są to wysoko postawieni członkowie gangu działający na większą skale i ich utrata dla całego interesu jest ogromna i bardzo kosztowna. Kilka razy miał takie sytuacje w swoje karierze, ale z racji, że karma nie rychliwa za to sprawiedliwa, to te skurczybyki przeważnie dostawały za swoje, a była to kulka w łeb. Czy powinien się z tego cieszyć? Pewnie nie, ale to robił, bo to w pewnym stopniu miasto i ludzie są bezpieczni, ale z drugiej strony gangi czy inni kryminaliści wyrastali jak grzyby po deszczu. Zawsze znalazł się ktoś kto chciał wstąpić na przestępczą drogę – zmusza go o tego życie lub towarzystwo, w którym się znajduje. Nigdy nie da się tego wytępić na sto procent, bo wtedy policja nie miałby nic do roboty i Layo straciłby praca, a wbrew pozorom kocha te robotę i miny przestępców, kiedy okazuje się, że miał na nich mocne dowody i pójdą na długie lata albo na dożywocie.
Po drodze wjechał do sklepy. Mąż napisał mu, żeby zrobił zakupy. Dostał listę, więc wiedział co ma kupić. Nadal bawi go to, że jego mężem został policjant, kolega z pracy, ale z innego wydziału. Czy w ogóle myślał kiedykolwiek o tym? Ależ skąd! Oboje pracowali ciężko, bo praca w tej „branży” jest wyczerpująca i bardzo często nie ma sie czasu na randki, ale im się udało! Cieszył się z tego, ponieważ nie było kłótni o brak randek, kolacji i innych rzeczy związanych z budowaniem relacji. Dla nich liczyło się spędzanie ze sobą czasu i odpoczynek, czy to brzmi nudno? Pewnie dla niektórych tak, ale w pewnym momencie swojego życia doceniamy takie małe gesty.
- Kochanie jestem! - Zawołał, ale pierwsze oczywiście pojawiły się psiaki, a potem Aaron. Na jego widok Layonell się uśmiechnął. - Cześć - powiedział całując go na powitanie

Aaron Blackwood

[Lycoris Reagan]

Praca w policji dawała się we znaki za każdym razem, kiedy Aaron znajdował się na komisariacie. Lubił ją, nie można było powiedzieć, że nie, niemniej bywały dni, kiedy tęsknił za spokojem i zwyczajnością; codziennością, która nie kończyła się przyskrzynianiem zbirów, narażeniem życia oraz znajdowaniem ciało osób, które przedwcześnie zmarły. Takie widoki nie były przyjemne i działały na psychikę, nawet jego. Nic dziwnego, że wielu detektywów kończyło kariery znacznie wcześniej, przeżywając traumy, z którymi nie byli w stanie się uporać. Blackwood, chociaż zdawał się być bardziej odporny, sam nie wiedział ile jeszcze będzie w stanie pociągnąć. Póki co nie wydarzyło się nic, co wyjątkowo boleśnie odbiłoby się na jego psychice, ale wiedział, że ten stan może się zmienić z dnia na dzień. Nie był pewien, czy faktycznie chce go przeżyć.
-Dobra chłopaki, ja spadam. Końcowy raport podrzucę Staremu jutro. Teraz czekają mnie ważniejsze rzeczy - zaśmiał się, żegnając z kolegami. Chciał już wrócić do domu - do ukochanych psów i męża, z którym ostatnimi czasy nie miał zbyt wiele wspólnych chwil. Brakowało mu tego wyjątkowo - zwykłego leżenia na kanapie i oglądania wspólnie mało imponujących seriali oraz programów. Dzielenia się informacjami jak minął im dzień, bez zwierzania się jedynie z tego jak ciężki był dzień w pracy. Brakowało mu ich. Liczył, że dzisiaj, kiedy obaj mieli wcześniej wrócić, uda im się trochę nadrobić.
W domu znalazł się pierwszy - zawsze był tym bardziej punktualnym, z czego śmiał się za każdym razem, kiedy Layonell się spóźniał. Byli niczym ogień i woda, a jednak dopełniali się niesamowicie pod wieloma względami.
Korzystając z tego, że miał jeszcze chwilę, zanim ukochany do niego wróci, zajął się kolacją. Nic nadzwyczajnego, nie miał za bardzo siły na wykwintne pieszczenie kubków smakowych, stawiając na prostą zapiekankę ziemniaczaną z kurczakiem i brokułami. Musiało wystarczyć.
Słysząc głos Layo, podszedł do niego, ustępując pierwszeństwa Biscuit i Puppy, które pobiegły do drugiego policjanta.
-Zaczynam się robić zazdrosny - rzucił, udając oburzenie. Chwilę później wydał z siebie cichy pomruk, kiedy mąż go pocałował. - Pod tym względem wygrywam. Jak ci minął dzień, hm? Kolacja będzie niedługo. No, może za jakąś godzinę - stwierdził. Godzina to naprawdę dużo czasu, w której można było wiele nadrobić.

Layonell Stones

[Layonell Stones]

Praca w picia jest męcząca i bardzo niebezpieczna o czym obaj wiele razy sie przekonali, jednak Layonell nie wyobrażał sobie siebie w innym zawodzie. Kim by miał być? Trenerem personalnym? Strażakiem? Czy może w biurze siedzieć tak jak jego ojciec? Na samą myśl przechodziły mu ciarki. Nie naśmiewał sie z żadnego zawodu, bo każdy z nim ma wiele trudności i wymaga poświęcenia, rozumie to jak najbardziej. Po prostu nie widzi siebie w takiej sytuacji, to wszystko. Kocha te robotę, ale nigdy nie wiadomo co sie wydarzy. Nie jest żadnym supermanem czy innym superbohaterem, nie jest niezniszczalny, choć w niektórych momentach by sie to przydało jak diabli. Mało przyjaciół , a jednocześnie dobrych kompanów stracił podczas akcji? Niestety. Każdy z policjantów odczuwa tą stratę, jednak nie można dać sobie tego po sobie poznać, a przede wszystkim nie może to wpłynąć na prace. To nie jest łatwe, czasem trzeba pomocy specjalisty, zwłaszcza po postrzale. W głowie może wiele sie zadziać, choć ciało nie ucierpiało za mocno. Niby nic takiego, a jednak może zniszczyć człowiekowi życie na wiele sposobów. Layonell uważa siebie za silnego psychicznie, jednak nie jest niezniszczalny i nigdy nie wiadomo co na niego wpłynie i w jaki sposób.
Dom jest dla niego bezpieczną przystanią, miejscem gdzie może odpocząć, choć nie ma za często ku temu możliwości, jednak starał sie jak najszybciej wrócić do domu. Nie zawsze udawało mu sie zdążyć na czas. To prawda. Jest to jedną z jego wad, bo przecież można cos dokończyć, przesłuchać świadka czy pojechać na miejsce zbrodni czy do jakiejś lokalizacji, która wydawała sie podejrzana. Typowo dla pracoholika, choć odkąd wyszedł za mąż to jego relacja z pracą trochę uległa zmianie, nie do końca tak jakby chciał, jednak starał sie jak mógł i nie zaniedbywał swojego męża.
Zaśmiał sie.
- Znają moją słabość i to wykorzystują, cholery małe - mówił rozbawionym głosem, ale nie było w nim ani grama negatywnej nuty. Takie wieczoru uwielbiał. - One nie dostaną takiego słodkiego buziaka. Mam ci w czymś pomoc? - Zapytał rozglądając sie po kuchni. - Sporo papierkowej roboty. Znowu odkładałem raporty i w końcu szef mnie dorwał. Siedział nawet przez jakieś 30 minut przy mnie, żebym czasem sie nie wywinął - zaśmiał sie przypominając sobie te sytuację - A tobie jak minął dzień? Coś ciekawego sie działo? - Zapytał.

Aaron Blackwood