ODPOWIEDZ
36 y/o
For good luck!
162 cm
wróżbitka, tarocistka, uzdrowicielka duchowa
Awatar użytkownika
and i was running far away, would i run off the world someday?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

1

just like the seed i'm chasing the wonder
i unravel myself all in slow motion


{ outfit }


Kiedy w położonym na czwartym piętrze mieszkaniu pod numerem czterdzieści jeden rozlega się dźwięk dzwonka, Odelia klęczy na chropowatym betonie wyścielającym posadzkę balkonu i babrze się w ziemi, która cuchnie domieszką kompostu. Zapach, na jaki non stop skarżą się jej sąsiedzi spod czterdziestki i czterdziestki dwójki, dla niej jest tak naturalny, że pochylając się nad nową, pełną świeżej ziemi doniczką, nawet nie marszczy już nosa. Układa wśród śmierdzącej gleby jedyną uratowaną od mszyc sadzonkę mięty, a potem przykrywa ją jeszcze jedną porcją ziemi. Niefortunnie paskudzi sobie przy tym łokcie brązowymi smugami. Po przysunięciu do nich nosa Odelia dochodzi do niemożliwego do obalenia wniosku, iż, w rzeczy samej, właśnie ubabrała kompostem jeden ze swoich ulubionych swetrów. Bawełniany i wściekle pomarańczowy – idealny na wrzesień.
Marszcząc brwi, podnosi się do pionu. Jej kolana wydają przy tym bardzo nieprzyjemne strzyknięcie; ignoruje je tak jak zawsze. Odsuwa worek z ziemią gdzieś na bok, ściąga z dłoni rękawice, a potem wraca do mieszkania, żeby doprowadzić się do porządku. W tej samej chwili po raz drugi słychać czysty, melodyjny dźwięk dzwonka do drzwi, chociaż ona, roztargniona i pogrążona w myślach, słyszy go dopiero po raz pierwszy. Zerka na zegar wiszący w miejscu, gdzie powinien znajdować się telewizor (Odelia nie tyle jest jedną z osób, które nie chcą zanieczyszczać swojej przestrzeni ekranami, co wręcz traktuje tarczę z płynnie przeskakujacymi po niej wskazówkami jako równoznaczność wyświetlającego ciekawe obrazy pudła), a gdy dostrzega, że wskazuje godzinę siedemnastą (dokładnie – siedemnastą zero dwa), wybałusza oczy i otwiera usta. Wydawać by się mogło, że zaraz prześlizgnie się przez nie jakieś przekleństwo, ale nie – na nienaturalnie okrągłych oczach i uchylonych ustach kończy się wyraz zdziwienia Odelii Winslow.
Podchodzi do drzwi powoli; trochę przez to, że nigdy się nie spieszy, a trochę żeby nie zabić się o porozrzucane na podłodze, ceramiczne motyle, które odkupiła za bezcen od jakiejś staruszki z Craigslist, i z którymi zamierzała ozdobić swój ulubiony, cylindryczny wazon. Potłukła go w zeszłym tygodniu i chociaż po krótkiej misji konserwacyjnej z użyciem kleju nie wygląda najgorzej, raczej nie nadaje się już do szczelnego trzymania wody; Odelia postanowiła więc zrobić z niego coś nowego, ale gdy tylko zasiadła na podłodze otoczona kolorowymi motylami, przypomniała sobie o tej nieszczęsnej mięcie i na szybko zmieniła kolejność swoich priorytetów.
W międzyczasie kompletnie zapomniała o umówionym na siedemnastą czytaniu tarota.
Kiedy otwiera drzwi, spotyka się twarzą w twarz z zimą. Dokładnie takie jest pierwsze określenie, którego użyłaby do opisania swojej klientki. Odelia nie potrafi jednak z całą pewnością stwierdzić, czy na jego korzyść działa tylko jej uroda, czy coś wspólnego ma z tym również poważny wyraz jej twarzy.
– Witaj – mówi do niej, otwierając szerzej drzwi, żeby wpuścić ją do środka. – Jestem Odelia. – W tym momencie zazwyczaj podaje ludziom rękę, ale w porę zdaje sobie sprawę z tego, że mimo użycia rękawic, jej paznokcie są lekko brudne od ziemi. – Cudownie cię tu widzieć. Przebiorę się tylko i możemy zaczynać – mówi trochę szybciej niż ma w zwyczaju, rozglądając się po salonie. Nie może jej tam zaprosić. Zarówno na podłodze, jak i na kanapie panuje zbyt wielki chaos. – Usiądź sobie wygodnie w kuchni, a ja zaraz wracam. – Gestem dłoni pokazuje kobiecie przejście do wspomnianego pomieszczenia. Nie ma drzwi, więc aby zapewnić kuchni pewną odrębność, Odelia powiesiła we framudze drewnianą, koralikową zasłonę, która przy każdym dotknięciu wydaje z siebie kojąco uroczy stukot.

rena herrera
34 y/o
For good luck!
160 cm
I'm always exactly who you need
Awatar użytkownika
She lies like the moon lies – a different face every night and the one true face as barren and hard as stone.

Why do you believe her?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracji3 os.
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

2
Uważała to za stratę czasu, ale nie mogła tak powiedzieć, gdy Bree Bennet, która miała zagrać jej młodszą siostrę w serialu, postanowiła obdarować ją wizytą u wróżki. Wręcz nie mogła uwierzyć, że Rena nigdy wcześniej nie brała udziału w czymś takim – ostatecznie zrzuciła to na karb tego, że Herrera mieszka w Toronto, zamiast przenieść się do Los Angeles, gdzie najwyraźniej wśród nowego pokolenia aktorów podobne usługi stawały się modne. Na koniec obiecała, że zabierze ją jeszcze na jakieś reiki? – czymkolwiek to było. Rena została umówiona na spotkanie, zanim zdążyła grzecznie odmówić. Im dłużej o tym myślała, tym bardziej dochodziła do wniosku, że dobra chemia na ekranie była warta kilku poświęceń – na przykład wizyty w Greektown, która potrwa pewnie jakieś pół godziny.

Tylko jak przygotować się na coś takiego? Nie miała kogo zapytać. Jaki dresscode obowiązuje u wróżki? Powinna przywdziać woal z kolorowych chust i brzęczącą biżuterię? Nie, to przecież głupie, to nie tak – przecież to nie ona miała wróżyć. Jak miała wtopić się w tę scenę, jeśli nie mogła bazować na sięganiu po lustrowanie tej drugiej osoby? Przecież to właśnie robiła zazwyczaj; to właśnie robiła z Bree, w ogóle udając się na to spotkanie.
Przez chwilę rozważa skopiowanie stroju, który w Before sunrise Julie Dempsy miała na sobie w scenie, w której spotyka wiedeńską chiromantkę, albo jak Jane Seymour w Live and let die, ale żadna z tych opcji nie ma sensu. Nic tutaj nie ma sensu.
Ostatecznie, gdy wciska dzwonek, ma na sobie bardzo klasyczny, tweedowy komplet z Chanel w odcieniu bezpiecznej szarości, białe czółenka na niskim obcasie, ciemne okulary i minimalny makijaż.

Przedłużające się oczekiwanie pod drzwiami zwiększa podenerwowanie wynikające z zupełnie obcej sytuacji. Zwykle nie czuła się bezpiecznie, nie wiedząc, czego się spodziewać – teraz nie jest inaczej.
Dopóki drzwi się nie otwierają, a ostrożny i zdystansowany wzrok Herrery nie pada na niewiele wyższą od niej kobietę. Mruga raz i drugi; z jakiegoś powodu kark rozluźnia się odrobinę, gdy widzi ślad lekkiego zmieszania, który chyba skrywa się gdzieś pod rutynową uprzejmością. Zarówno ona, jak i przestrzeń, w progi której zaprasza Herrerę, zdają się... zwyczajnie ciepłe.
Z tym może pracować, chociaż ciepło nigdy nie było całkowicie intuicyjne. Odgrywała je jednak wystarczającą ilość razy, więc uśmiecha się lekko, nienachalnie. Kiwa głową na przywitanie i przekracza próg.
— Odelia — powtarza po niej, jakby testowała brzmienie jej imienia. — Jestem Rena — przedstawia się; prawa dłoń automatycznie wychyla się w stronę Odelii, ale bezruch z jej strony wyłapuje równie niefrasobliwie, więc zatrzymuje gest, zanim stałby się w pełni niezręczny.
Kiwa głową ponownie. Zastanawia się przez chwilę nad zdjęciem butów – nie spodziewała się, że spotkanie będzie odbywać się w miejscu, w którym wróżbitka mieszka. Spodziewała się raczej półcienia, mgły, kryształowej kuli, może jakichś dziwnych lalek i wypchanych zwierząt – do tej wizji pasują sznury koralików, które przesypują się z cichym pomrukiem przez ramiona Reny. Nie ciasnej, ciepłej i zastanawiająco żywej kuchni, która pachnie jak ogród – ziołami i przeciągiem. Kuchnia Reny nie mogłaby różnić się od tej bardziej – przepastne przestrzenie dekadenckiej architektury jej domu w York Mills zazwyczaj była sterylna i ciemna, z rzadka odwiedzana przez domowników.

Rena boleśnie zdaje sobie sprawę, że siedząc wyprostowana, wręcz upozowana w tej przestrzeni, chyba nie mogłaby kontrastować z nią jeszcze bardziej.
Czeka na Odelię na samiutkiej krawędzi krzesła, jakby zaraz miała się poderwać, ale siedzi, nawet gdy ta wynurza się spod kaskady koralikowej zasłony. Rena posyła jej kolejny uprzejmy uśmiech.
— Nie wiedziałam, czy mam się do tego specjalnie przygotować. Mam nadzieję, że nie będzie tak, że na mnie to nie zadziała. — Śmieje się krótko, intencjonalnie. Dokładnie to zakłada – że na nią to nie zadziała.

odelia winslow
echo
ze zdrowym dystansem wszystko jest spoko
36 y/o
For good luck!
162 cm
wróżbitka, tarocistka, uzdrowicielka duchowa
Awatar użytkownika
and i was running far away, would i run off the world someday?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Na początku Odelia jest zbyt rozkojarzona, aby zauważyć cokolwiek poza własną niewyjściowością. Przebywając w łazience, gdzie doprowadza się do względnej czystości, a później w połączonej z salonem sypialni, w której szybko zmienia sweter na inny, brązowy i tak zwykły, że aż trudno uwierzyć, że ktokolwiek postanowił go kupić, jak nigdy skupia się na sobie; na tym jak wygląda, na swoim spóźnieniu, na rozważaniu prawdopodobieństwa tego, czy następne popołudnie również upłynie jej na przesadzaniu innych zainfekowanych mszycami roślin, które tego dnia jakimś cudem umknęły jej uwadze. Kiedy wydaje się, że jest już gotowa do wejścia do kuchni, przypomina sobie, że w leżącej na małym, kwadratowym stole talii brakuje karty Gwiazdy, więc znowu się zaczyna. Krąży po salonie, wciska nos w zagracone półki, podnosi wszystkie poduszki na kanapie, a nawet zagląda pod róg dywanu, bo kto wie, gdzie ją zgubiła? Mimo gorączkowych poszukiwań, Gwiazda wciąż jest nieobecna i Odelia w końcu, zmuszona przez tykający na komodzie zegar, sięga po inną talię. Nie lubi jej aż tak bardzo jak tamtej (głównie przez nieładną, białą ramkę, która odbiera jej uroku a nadaje jakiejś dziwnej komercyjności), ale nie ma innego wyjścia.
Gdy wreszcie przechodzi przez sznur koralików do kuchni, ma na twarzy chaos i roztargnienie. Siada przy stole z dziwną sztywnością i bez uśmiechu, którym zwykle obdarza poszukujących prawdy (również znanych jako klienci). Przywdziewa go na usta dopiero wtedy, kiedy Rena śmieje się jako pierwsza. Nie jest to jednak typowym rozbawieniem wobec jej uwagi; raczej uprzejmym zdziwieniem w stosunku do zrządzenia dziwnego losu. Nagle bowiem brakująca Gwiazda staje się bardzo sensowna.
Odelia bierze płytki wdech, a potem zaczyna tasować karty.
– Nie potrzebujesz specjalnego przygotowania – zapewnia, zerkając to na Renę, to na karty, które trzyma w dłoniach. Dookoła nich znajduje się mnóstwo innych, zasługujących na jej uwagę elementów, choćby stos naczyń piętrzących się w zlewie, trzy byle jak rzucone na blat, pomięte ścierki i niedomykająca się szafka nad kuchenką, ale absolutnie jej to nie rozprasza. Po krótkiej fali chaosu towarzyszącej szybkim przygotowaniom Odelia bardzo sprawnie odzyskuje skupienie. – Nie poświęcałabym temu dużo zmartwień. Karty są takie same dla każdego – dodaje z rozluźnionym uśmiechem. Korci ją, aby zauważyć, że same w sobie nie mają żadnego działania, i że zamiast cokolwiek warunkować, są najwyżej w stanie coś odsłonić, ale bez żadnych oporów wycofuje się z tego pomysłu. Jeśli Rena nie jest przekonana co do słuszności swojej obecności w tym domu, pouczanie jej w kwestii czystej teorii nie przyniesie nic dobrego.
Z tą myślą Odelia zmienia tor ich rozmowy i wypowiada pytanie:
– Jest coś, co chciałabyś wiedzieć? – A potem znów zawiesza spojrzenie na jej twarzy. Jest… skomplikowana. To jedyne słowa, którego użyłaby dla jej opisania.
W jednej chwili dłonie, które do tej pory spokojnie tasowały karty, opadają na stół. Odelia nieuważnie odkłada talię na blat.
– Przepraszam – mówi nagle, nie panując nad na nowo rozbudzonym, podnoszącym się w niej nieporządkiem. – Nie zaproponowałam ci niczego do picia. Chcesz może wina? – pyta i podnosi się ze swojego miejsca zanim Rena ma szansę odpowiedzieć. Od półki, na której trzyma parę butelek taniego wina, dzielą ją dosłownie dwa kroki. W najgorszym wypadku dwukrotnie pokona ten dystans zupełnie bezsensownie.

rena herrera
Ostatnio zmieniony czw lis 05, 2026 10:12 pm przez odelia winslow, łącznie zmieniany 1 raz.
34 y/o
For good luck!
160 cm
I'm always exactly who you need
Awatar użytkownika
She lies like the moon lies – a different face every night and the one true face as barren and hard as stone.

Why do you believe her?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracji3 os.
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Niewyjściowość Odelii nie pozostaje niezauważona – kto jak kto, ale Rena ma oko do wizerunkowych szczegółów. Oczywiście, że zauważa plamę kompostu na swetrze i ziemię za paznokciami. Pozostawia to bez komentarza z wyboru, głównie wynikającego z wciąż obecnego braku pewności co do jej miejsca w całym tym układzie. Reakcja ogranicza się do subtelnego uniesienia brwi, bo ostatecznie chaos otaczający Winslow jest tak komfortowy, jak i zupełnie obcy.
Niespotykany paradoks. Niespodziewany.

Komfort jest dosyć powierzchowny; nie przynosi wcale poczucia swobody, chociaż nerwy opadają nieznacznie wraz z przeświadczeniem, że Winslow musi być zbyt aktualnie zbyt skupiona na sobie, by oceniać prawidłowość stroju Herrery, która w swoim mundurku od Chanel pasuje tutaj jak kwiatek do kożucha. To ona jest tutaj obca, nie da się tego nie zauważyć.

Odelia zdaje się to zauważać. Rena nie przywykła do podobnego spojrzenia, które zdaje się pomijać wszystko, nad czym tak skrzętnie pracowała tego popołudnia. Nienaganny strój i uczesanie nie wywierają chyba większego wrażenia. Winslow skupia się na czymś innym, a to powoduje, że dłonie Herrery wpadają w nieznaczne drżenie, które ta maskuje, zaciskając je mocniej na podołku. Jej uśmiech się poszerza, jakby próbowała uporczywie zwrócić uwagę tarocistki na prezentowanej masce. Jakby rena próbowała ją przekonać, że nic się tam głębiej nie kryje, a to co widzi, to wszystko, co jest do zauważenia.

Kiwa uprzejmie głową, chociaż nie rozumie zbyt wiele z wyjaśnień Odelii.
— Co to znaczy, że są takie same dla każdego? — Z jakiegoś powodu to stwierdzenie wydaje się jej dziwnie niepokojące. Może dlatego, że tarota zna z tych dramatycznych filmowych scen, w których zazwyczaj zwiastują śmierć, klątwę albo jeszcze inne nieszczęście. — Przepraszam, nie znam się na tym ani trochę. Koleżanka mnie namówiła, żeby tu przyjść. — Tłumaczenie pojawia się zupełnie bezwarunkowo. Może nie powinna tego mówić? Może to przenikliwe spojrzenie Odelii tak działa. Rena nie wie, co takiego kobieta dostrzega, ale na pewno nie to, co powinna – nie to, co Herrera nosi na sobie jak zbroję. Nagle ma ochotę zupełnie podważyć jakąkolwiek skuteczność tego całego ezoteryzmu – powstrzymuje ją tylko takt.

"Jest coś, co chciałabyś wiedzieć?"
Marszczy lekko brwi. Nie, ma ochotę powiedzieć. Absolutnie nie. Coś się w niej spina.
— Zdam się chyba na ciebie — mówi ostrożnie. Odgarnia włosy za ucho, obserwując dłonie Odelii. Podrywa spojrzenie, gdy ta nagle odkłada karty. Marszczy brwi, a na propozycję niespodziewanie mówi: — Tak, poproszę.
Zazwyczaj nie pija alkoholu w nieznajomym towarzystwie, ale akurat teraz czuje, że lekkie znieczulenie może okazać się niezbędne.

odelia winslow
echo
ze zdrowym dystansem wszystko jest spoko
36 y/o
For good luck!
162 cm
wróżbitka, tarocistka, uzdrowicielka duchowa
Awatar użytkownika
and i was running far away, would i run off the world someday?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Minusem prowadzenia biznesu (tak zapewne nazwałby to kanadyjski Urząd Skarbowy, gdyby nie musiał zajmować się pilniejszymi sprawami; przekrętami wielkich firm, egzekucją należności czy weryfikacją poprawności rozliczeń podatkowych tych, którzy, chcąc być wobec swojego państwa w porządku, figurują na liście płatników) we własnym domu jest to, że Odelia daje przeróżnym, zazwyczaj nieznajomym ludziom bardzo łatwy dostęp do wszystkich informacji na swój temat. Pęczki suszących się, powieszonych do góry nogami ziół w ciemnej przestrzeni pomiędzy lodówką a ścianą, stosy bibelotów rosnące we wszystkich zakątkach mieszkania, splątane ze sobą, zaśniedziałe łańcuszki z kamiennymi zawieszkami leżące na komodzie tuż przy wejściu, brudne naczynia piętrzące się w zlewie, kolorowe amulety powieszone na ścianach – wszystko to tworzy bardzo konkretny obraz osoby, którą jest Odelia Winslow i może nawet, w przypadku negatywnego odczytu kart albo nieprzyjemnej wizji przyszłości, mogłoby zostać wykorzystane przeciwko niej. A jednak większość ludzi, którzy przekraczają próg jej domu, albo nie dostrzegają tu niczego wartego uwagi, albo mają głowę zbyt zajętą własnymi problemami. Odelia wcale ich przez to nie ocenia. Przeciwnie, lubi być dalszym planem. Bynajmniej nie dlatego, że nie wierzy we własną wyjątkowość; raczej z przekonania, że na odpowiednio stonowanym tle wszystko nabiera ostrości, a przecież kiedy tasuje przed ludźmi karty, przyświeca jej właśnie taki cel. Pomóc im odnaleźć się w gąszczu komplikacji, podsunąć odpowiednią nazwę tego, o czym boją się choćby myśleć, ukoić wątpliwości, wyraźnie zarysować kwestie, które wymagają ich uwagi.
– Co to znaczy? – powtarza, mimo że zrozumiała ją bez problemu. Rena ma przyjemny akcent i niesamowicie czystą dykcję. Ciekawe czym się zajmuje? Nie pasuje do logopedy, oni zwykle prezentują sobą więcej sztucznej pewności siebie. Do nauczycielki też nie; Odelia co prawda opuściła szkolne progi już dawno temu, ale ma dobrą pamięć i nie wydaje jej się, że jakikolwiek pedagog mógłby wyglądać tak elegancko i elitarnie. – To znaczy, że nie musisz nic wiedzieć o kartach ani ich rozumieć. Działają na każdego, chociaż nie zawsze będą miały takie samo znaczenie – wyjaśnia pokrótce, sięgając po półwytrawne, czerwone wino z… no cóż, na pewno z Costco. – Nie traktuj ich też dosłownie. Wszystko zależy od kontekstu, tego co cię trapi i co chciałabyś wiedzieć – ciągnie, kiedy rozgląda się za kieliszkami. Jeden, czysty, stoi odwrócony na ścierce przy zlewie, ale nie dostrzega żadnego innego. Czyżby ten, który stłukła w zeszłą środę, był jej jedynym zapasowym? – Czasami karty pokazują różne perspektywy sytuacji, przez które właśnie przechodzisz, możliwości, których do tej pory może nie dostrzegałaś… – Ostatecznie podchodzi do niedomkniętej szafki i wyciąga z niej kubek z zerwanym uchem. Wewnątrz jest biały, a z zewnątrz – zgniłozielony. Gdy ma już zastępstwo za kieliszek (oby miał szczęśliwe odrodzenie w postaci jakiegoś innego przedmiotu bądź żyjątka), Odelia odkręca butelkę i nalewa trochę jej zawartości do obu naczyń. – Proszę – mówi, stawiając kieliszek z winem tuż przed Reną. Później ponownie zasiada na swoim krześle i bierze do rąk karty. Zaraz jednak je odkłada, żeby najpierw upić łyk wina. Kiedy odsuwa kubek od ust, jedna, osiadła na brzegu kropla czerwonego płynu spływa po zewnętrznej stronie ceramicznej powierzchni, w efekcie czego blat stołu brudzi się cieniutkim, szkarłatnym okręgiem.– Podasz mi, proszę, swoją datę urodzin? – pyta zanim zaczyna ponownie tasować karty. Nie powinna tego robić. Zwykle miesza je tylko raz, ale dzisiaj jej ręce sięgają po nie po raz drugi zupełnie same. Odelia nie próbuje ich zatrzymać. Widzi w tym znak świadczący o tym, że niezarysowana w jej w żaden sposób sytuacja Reny potrzebuje ponownego podejścia.

rena herrera
34 y/o
For good luck!
160 cm
I'm always exactly who you need
Awatar użytkownika
She lies like the moon lies – a different face every night and the one true face as barren and hard as stone.

Why do you believe her?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiwhatever
typ narracji3 os.
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Ani Odelii, ani jej domu Rena nigdy nie określiłaby odpowiednio stonowanym tłem. Zarówno przestrzeń, jak i sama kobieta wydają się wręcz egzotyczne. Dom zawsze był miejscem sterylnym i kontrolowanym; chaos trzymało się za zamkniętymi drzwiami. Wychowywała się w przekonaniu, że nie powinno się zabierać zbyt wiele przestrzeni sprawami prywatnymi – nawet tej, która przecież w samej swojej istocie była przestrzenią właśnie prywatną. Zaproszony gość nie mógł mieć tam jednak możliwości prześledzenia dnia gospodarza po rozstawionych w strategicznych miejscach przedmiotach. To mogłoby przecież poskutkować tym, że zajrzeliby pod podszewkę starannie tkanej iluzji perfekcji.
Taki porządek rzeczy dla Herrery stanowił coś na tyle naturalnego, że – paradoksalnie – to przestrzeń Odelii wydawała jej się niemal uscenizowana. Jak rzeczywistość wyłącznie filmowa, lekko dramatyzowana dla wywołania odpowiedniego efektu.

Coś w spojrzeniu Winslow – ta czujna obserwacja – sprawia, że Herrera w końcu ucieka spojrzeniem na blat stołu, potakując, by dawać do zrozumienia kobiecie, że mimo tego wciąż jej słucha. Kiwnięcia głowy wcale nie świadczą o tym, że zrozumiała; raczej dała sobie spokój z wnikaniem, chociaż jednocześnie jej podejrzliwość o nieskuteczność tarota wzrasta.

Tego co mnie trapi? – powtarza w myślach, nie śmiąc nawet wypowiedzieć tych słów na głos. Ma przecież idealne życie – dom, narzeczonego i pracę. Wszystko zgodnie z planem. Rena nie mogłaby prosić o więcej.
Oprócz płodności. Dzięki temu, że ma wszystko, czego chciała, nie musi zastanawiać się nad tym, czego potrzebuje. To byłoby zbyt niebezpieczne.

Strata czasu, myśli. Powinna było wysłać na to spotkanie jakąś zaufaną koleżankę, żeby opowiedziała o wrażeniach, by Herrera mogła udać przed Bree Bennet, że sama skorzystała z wizyty – i przy okazji może trochę utrzeć nosa za młodzieńczą naiwność. Za późno wpadła na to rozwiązanie – dlatego przyjmuje półwytrawne wino, które nie pachnie jak cokolwiek, co Rena piła wcześniej w swoim życiu.
— Trzynasty sierpnia, dziewięćdziesiąty drugi — recytuje pospiesznie datę urodzenia, ukradkiem zerkając na zegarek na nadgarstku, potem wiodąc spojrzeniem po szkarłatnym okręgu na stole. Przez chwilę zastanawia się, czy nie powinna współczuć Odelii, że jest zmuszona trzymać w swoim domu połamane naczynia. Może powinna zostawić jej jakiś napiwek? Albo przynajmniej powiedzieć coś pokrzepiającego?
A jednak wcale nie czuje współczucia – może przez to, że mimo wielu oznak roztargnienia, gdy Rena podnosi na nią wzrok, widzi kogoś dziwnie, niepokojąco... spokojnego? Uziemionego? Odelia nie zachowuje się jak ktoś, kto wstydzi się rozlanego wina. Z jakiegoś powodu realizacja ta wywołuje w Renie dziwny ucisk w żołądku.

Sięga po wino. Nawet teraz nie potrafi nie skosztować go tak, jak uczył ją sommelier w Californi. Swoją opinię o bukiecie uprzejmie utapia w sporym, desperackim łyku; jej matka zbladłaby, gdyby ją teraz widziała. Może nawet by zemdlała.
W ciszy obserwuje dłonie Odelii, gdy ta rozkłada karty.

odelia winslow
echo
ze zdrowym dystansem wszystko jest spoko
36 y/o
For good luck!
162 cm
wróżbitka, tarocistka, uzdrowicielka duchowa
Awatar użytkownika
and i was running far away, would i run off the world someday?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

Dbanie o pozory znajduje się na końcu listy priorytetów Odelii Winslow. Ostatni raz, kiedy przejmowała się czyjąś opinią, był chyba w dwa tysiące piątym roku, gdy jako piętnastolatka przyszła do szkoły w pierwszej uszytej przez siebie sukience i dziewczyna, która jej się wtedy podobała, Claire Lockton, zapytała ją o to, czy jej rodzina zmagała się z jakimiś problemami finansowymi. Przejęła się tym zdecydowanie na wyrost, zwłaszcza że tak naprawdę nigdy nie miała u Claire żadnych szans. Była jasnowłosą, zawsze modnie ubraną dziewczyną, która każdego miesiąca szła przez szkolne korytarze za rękę z innym chłopakiem, podczas gdy Odelia należała raczej do grona tych trędowatych. Siedziała sama w pierwszej ławce, spędzała przerwy w kątach korytarzy, czytając, i odzywała się na tyle rzadko, że kiedy już to robiła, ludzie wydawali się zdziwieni tym, jak brzmi jej głos. Jej sukienka była właściwie pierwszą rzeczą, dzięki której Claire w ogóle zwróciła na nią uwagę, ale wcale nie przyniosła jej dumy. Wręcz przeciwnie – zamiast poczuć się dobrze z myślą, żę stworzyła coś własnymi rękami, przez długi czas rozpamiętywała wyłącznie to, jak źle wypadła w oczach Claire. Jeden komentarz z ust kogoś, kto nawet nie kojarzył jej imienia, wystarczyło, by przywłaszczyć sobie jej radość z osiągnięcia, którym nie mogło pochwalić się wiele dziewczyn w jej wieku.
Może jeszcze kilka razy zdarzyło jej się zastanawiać nad tym, co pomyślą o niej inni (czy nie powiedziała czegoś głupiego? czy nie wyglądała zbyt dziwnie? czy jej zainteresowania nie wydawały się jej rówieśnikom żałosne?), ale nigdy w takim stopniu, jak tamtego dnia, stojąc na szkolnym korytarzu i czując, jak czerwienią jej się uszy. Po tym razie każda kolejna nieproszona ocena trafiała do niej coraz mniej dosadnie, aż wreszcie Odelia zdała sobie sprawę z tego, że nie chce przeżyć całego swojego życia, patrząc na siebie cudzymi oczami i podporządkowując swoje istnienie oczekiwaniom ludzi, których w gruncie rzeczy nie obchodziła. Było to uwalniające. Tego dnia coś w jej wnętrzu wyzwoliło się ze splątanych sieci i stało się jej. Tylko i wyłącznie, co miało niemożliwy do podważenia, choć nierozważnie przeoczony przez nią sens – w całym swoim życiu była, jest i będzie swoją jedyną, wieczną towarzyszką. Jeśli już miała postarać się, aby się komuś spodobać, równie dobrze mogła zrobić to wobec siebie; żeby przebyć swoją drogę z duszą spokojną i pogodzoną z ciałem, w którym została umieszczona.
Prawdopodobnie częściowo właśnie dzięki Claire, dzisiaj Odelia siedzi przed Reną, nie martwiąc się o to, jak wygląda jej dom albo co mówi o niej kubek z ułamanym uchem. To, co materialne, jest dla Winslow trywialne i nieważne.
A więc Rena jest Lwem. Odelia uśmiecha się lekko. To jeden z jej ulubionych znaków zodiaku, choć nie zawsze je nie rozumiała. Kiedyś wydawały jej się zbyt egocentryczne, skupione na sobie i nastawione na to, by inni odbierali je jako wyjątkowe. Teraz jednak w oczach Odelii wszystkie te cechy są zaletami. Och, gdyby wszyscy mieli mentalność Lwów, świat mógłby być o wiele prostszym miejscem.
Zbiera talię do jednej dłoni, stuka w nią kilka razy, a później odkłada ją na stół i kiwa głową.
– Karty są już oczyszczone. – Wątpi, aby higiena pracy z tarotem interesowała Renę, ale istnieje rytuał, który Odelia podejmuje zawsze przed przystąpieniem do pracy. Zamierza podążać za nim krok po kroku, niezależnie od pośpiechu, który promieniuje do niej z drugiej strony stołu. – Przełóż je, proszę – instruuje, a jeśli Rena zerka na karty niepewnie, nie do końca wiedząc co powinna z nimi zrobić, daje jej dokładniejsze wyjaśnienia. Dopiero po tym Odelia bierze talię z powrotem do swoich dłoni i równo złożonych ze sobą kart wyciąga trzy. Przed Reną, ułożone po kolei, pojawiają się Śmierć, Księżyc i Siódemka Mieczy.
– Och – wyrywa się z jej ust, ale jej mina nie zdradza niczego negatywnego. – Jesteś dość skomplikowana – stwierdza krótko, żeby kupić sobie trochę czasu na ułożenie słów przed przystąpieniem do wyjaśnienia jej kart. Zdziwiona tym, co właśnie zostało przed nią odkryte, nie myśli o tym, że Rena mogłaby odebrać jej słowa za obelgę.

rena herrera
ODPOWIEDZ

Wróć do „#41”