29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Rozglądała się dookoła na nowo zapamiętując szczegóły, które uległy całkowitej zmianie. Zwęglony zapach wciąż lekko unosił się w powietrzu, rysunek na ścianie sugerował zapowiedź nadejścia czegoś gorszego, brak mebli obdarł to miejsce z charakteru (przyjaznego „przyjdź i przysiądź”) i to wszystko jednocześnie wpłynęło na właścicielkę.
Miss Pandora wyglądała na zmęczoną, smutną, przybitą i choć taka sytuacja niejedną osobę przygniotłaby do podłogi, to ona wciąż tutaj była. Pomimo, że ktoś wdarł się do miejsca Will, ograbił go, zdemolował i mentalnie zdeptał, to kobieta nie wyglądała na zrezygnowaną. Nie poddała się; przynajmniej w oczach Fiji.
W ciszy wysłuchała jej słów niechętnie do wiadomości przyjmując fakt, że tak wiele ją ominęło. Spędziła w domu zaledwie kilka dni a w tym samym czasie świat postanowił zrobić fikołka.
- Cholera jasna – podsumowała bez zbędnego unoszenia się. Stwierdzenie, że to „kaszana” byłoby zbyt trywialne. Nagły wybuch gniewu, kiedy dostrzegła zmęczenie na twarzy Will, również był zbędny. Nie miała żadnych pytań, bo wszystko jej powiedziano, więc pozostały te dwa konkretne acz wyrażające wszystko słowa.
Czasami tyle wystarczyło.
- Czwartek, jak każdy inny. – Machnęła ręką, jakby jej aktualny wygląd był czymś standardowym. Nadal stała w miejscu, jakby bała się, że samą obecnością narobi więcej szkód.– Naprawdę chcesz wiedzieć? – Po ostatnich dniach, podczas których Miss Pandora jasno dała do zrozumienia, że wolała trzymać Fiji na dystans.
Starała się to zrozumieć, przetłumaczyć sobie, że była zbyt nachalna lub Willa nie szukała nowych znajomości. Wolałaby jednak dostać jasny komunikat niż czuć się gdzieś niechciana z nieznanego sobie powodu. Dodatkowo w konsternacje wprawił ją niedokonany gest kobiety, która parę chwil wcześniej podeszła do niej sięgając do policzka. Ostatecznie Willa tego nie zrobiła, ale jej dłoń, która zawisła w powietrzu była prawie jak zapewnienie, że ostatnie dni nie miały znaczenia.
– Biegałam i rowerzysta zajechał mi drogę. Wbiłam się w kierownicę, a potem twarzą przejechałam po parkowym żwirze. – W wielkim skrócie, choć dokładnie tyle lub nawet krócej trwał spektakularny upadek z fikołkiem w powietrzu. – Na szczęście pomogła mi inna biegaczka. Zaprowadziła do apteki i kupiła leki. Nie jest tak źle jak było. – Tak źle, jak bezpośrednio po upadku. Tak źle, jak następnego dnia, kiedy przed lustrem nakładała wspomagający gojenie krem na twarzy. Tak źle, gdy na ranach wciąż miała przyklejony piach.
W tej odsłonie nie była najładniejsza, ale nie to teraz miała w głowie.
Raz jeszcze uważniej przyjrzała się kobiecie. Nie wiedziała, co powinna myśleć. Przyszła z zamiarem zamówienia kawy bez wielkiego oczekiwania, że Willa zmieni swoje podejście. Chciała tylko napić się gorącego naparu i pójść dalej. Teraz jednak..
- W czym ci pomóc? – zapytała pełna determinacji nie dającej żadnych wątpliwości co do tego, że była gotowa działać. – Mogę pomalować ścianę, znam się na elektryce, może uda mi się załatwić parę mebli i jutro przyjedzie do mnie agregat. – To jedna z rzeczy, którą pomogła jej załatwić siostra jednocześnie odpowiednio pakująca sprzęt potrzeby Fiji do pracy. – Mogę ci go dać. – Nie miała w tym żadnego interesu. Po prostu chciała pomóc. – To nie sprawi, że otworzysz kawiarnię na nowo – Bo trzeba było to miejsce ogarnąć. – ale będziesz mogła robić kawę na wynos. – Znów rozejrzała się na boki szukając tego, co jeszcze można by zrobić. – I może uda mi się znaleźć artystę od obrazu, który tam wisiał? – Wskazała puste miejsce na ścianie. Zgadywała, że obraz stracił żywot wraz z krzesłami.
Zivai była zadaniowcem. Jeśli uważała, że miała coś do zrobienia – tak też było. Pozostałą część dnia się leniła, czyli rzadko, bo zawsze znajdowała sobie jakąś robotę zwłaszcza w Toronto. Będąc tutaj wolała zapełnić sobie czas nadmiarem pracy i zadań, co znacznie ułatwiało przetrawienie wielu spraw.
Zawiesiła spojrzenie na Miss Pandorze z wyraźnym pytaniem wymalowanym na twarzy – Co ty na to?


Willa Turner
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
27 y/o
For good luck!
165 cm
Właścicielka Lucie's
Awatar użytkownika
But thoughts of you are in my mind always
Like a memory that I can't erase
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona/jej
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

— Och, Fiji… — Jej imię wyrwało się jej z ust, zanim zdążyła zdecydować, co właściwie chce powiedzieć. Patrzyła na nią z wyraźnym zmartwieniem. Przez weekend zdążyła przyzwyczaić się do jej nieobecności, a przynajmniej tak próbowała sobie wmówić. Teraz, kiedy wreszcie się pojawiła, Will poczuła ulgę tak wyraźną, że aż nieprzyjemnie ścisnęło ją w żołądku. Nie miała pojęcia, co zrobić z tym uczuciem. Nie wiedziała też, czy powinna cieszyć się, że Fiji przyszła, czy najpierw przeprosić ją za to, że przez ostatnie dni zachowywała się tak, jakby wcale na tę wizytę nie czekała.
Na razie jednak trudno było jej myśleć o czymkolwiek poza zadrapaniami na jej twarzy.
— To brzmi… niefajnie. — Skrzywiła się lekko, niezadowolona z własnego doboru słów. Niefajnie. Naprawdę? Fiji opowiadała o zderzeniu z rowerzystą i twarzą na żwirze, a ona potrafiła wykrztusić z siebie coś, co brzmiało jak komentarz do źle zaparzonej kawy. — Byłaś u lekarza?
Chciała zapytać o więcej. Czy bardzo bolało, czy zawroty głowy już minęły, czy ktoś sprawdził, czy z jej brwią wszystko w porządku. Pytania cisnęły jej się na usta, ale zatrzymała je, niepewna, ile troski może okazać komuś, kogo sama jeszcze niedawno próbowała trzymać na dystans. Nie dlatego, że przestała chcieć jej towarzystwa.
Obecność Fiji była kojąca w sposób, którego Will nie umiała sobie wyjaśnić bez przyznania, że zaczęła na nią czekać. Przy niej łatwiej było jej żartować, odpowiadać bez zastanowienia i czasem zapominać, że każdą rozmowę można zakończyć, zanim zrobi się zbyt osobista. Przynajmniej dopóki nie próbowała świadomie się od tego powstrzymywać. Jednocześnie teraz czuła się niezgrabnie, jakby nagle znalazła się w sytuacji, do której nikt nie dał jej instrukcji. Chciała podejść bliżej, zapytać, czy wszystko naprawdę w porządku, może nawet jeszcze raz wyciągnąć rękę i tym razem nie cofnąć jej w ostatniej chwili.
Nie zdążyła znaleźć odpowiedzi, bo Fiji zajęła się czymś, co rozumiała chyba znacznie lepiej niż Will własne emocje: szukaniem rozwiązań.
Obserwowała ją w milczeniu, kiedy dziewczyna zaczęła rozglądać się po lokalu, wskazując kolejne rzeczy, które można było zrobić. Ściana, na której wcześniej wisiał obraz, meble, agregat, który pozwoliłby jej przynajmniej wrócić do przygotowywania kawy na wynos. Fiji wymieniała propozycje z taką pewnością, jakby wystarczyło rozdzielić zadania, ustalić kolejność i zabrać się do pracy.
Z każdym kolejnym zdaniem coś w niej miękło.
Nie spodziewała się tego. Po ostatnich dniach, po własnym milczeniu, przygotowała się raczej na niezręczną wizytę, może krótką rozmowę, po której obie wrócą do swoich spraw. Tymczasem Fiji nawet nie próbowała rozliczać jej z zachowania, nie zażądała wyjaśnień ani nie dała jej odczuć, że ma do niej pretensje. Po prostu zobaczyła, że potrzebuje pomocy, i zaczęła zastanawiać się, co może zrobić.
Will spuściła wzrok, niby przyglądając się zarysowanej krawędzi blatu, choć tak naprawdę próbowała opanować nagłe ściśnięcie w gardle. Nie była przyzwyczajona do tego, że ktoś ją wspierał, kiedy robiło się trudno. Jeszcze mniej przywykła do myśli, że ktoś mógłby wrócić po tym, jak sama dała mu powody, żeby tego nie robił. Nie wiedziała, czy Fiji zdawała sobie sprawę, ile znaczyła dla niej ta obecność. Nie była gotowa tego tłumaczyć, nawet gdyby potrafiła.
— Dziękuję. — Powiedziała w końcu cicho. Słowo wydało jej się stanowczo zbyt małe w stosunku do tego, co chciała przekazać, ale nie znalazła lepszego. Podniosła wzrok na Fiji, próbując uśmiechnąć się choć odrobinę pewniej. — Naprawdę. To… dużo dla mnie znaczy. — Urwała na moment, po czym odchrząknęła, jakby mogła w ten sposób ukryć wzruszenie. — Chętnie przyjmę agregat. Jeśli jesteś pewna, że możesz mi go pożyczyć. A kiedy wszystko przyjdzie i będę mogła zabrać się za ściany, mogę cię zawołać do malowania.
W jej głosie pojawiła się ostrożna nuta rozbawienia. Nie chciała przyjmować każdej propozycji bez zastanowienia, ale nie chciała też po raz kolejny odmawiać czegoś tylko dlatego, że nie wiedziała, jak zachować się wobec czyjejś życzliwości. Może mogła spróbować zrobić tym razem inaczej.
Spojrzała na laptop pozostawiony na ocalałym krześle, a potem wskazała go ruchem głowy.
— Na razie próbuję wybrać nową podłogę. — Przyznała, a na jej twarzy pojawił się nieco bardziej naturalny uśmiech. — Kafelki, panele, mikrocement… Mam już chyba ze czterdzieści otwartych kart i coraz mniej rozumiem, czym różni się jedna od drugiej. Może masz ochotę mi pomóc?
Podniosła laptopa i przeniosła go na stolik przy oknie, obok zabudowanej ławki. Sięgnęła po długą poduszkę, którą wcześniej schowała, żeby ocalić ją przed wszechobecnym kurzem, gdy wielokrotnie zamiatała i zmywała podłogę. Usiadła z jednej strony, zostawiając Fiji miejsce obok siebie, ale niemal zaraz znów się podniosła, jakby nagle sobie o czymś przypomniała.
— Mam kawę w karafce z domu. — Wyjaśniła, ruszając w stronę zaplecza. Zniknęła tam na krótką chwilę, po czym wróciła z czarnym termosem i dwoma kubkami. Nie była pewna, czy Fiji miała ochotę na kawę, ale wydawało się to najprostszym sposobem, żeby dać jej coś od siebie. — Nie jest tak dobra jak z ekspresu, ale na pewno ma kofeinę...


Fiji Zivai
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Gdyby obok stała Janet, to uderzyłaby Fiji z otwartej dłoni w tył głowy sugerując, że była „głupkiem”.
Tak właśnie się czuła, chociaż nie robiła teraz niczego nieodpowiedzialnego, niebezpiecznego i naprawdę głupiego. W życiu podejmowała gorsze decyzje. Tej nawet nie zaliczyłaby do czegoś „złego”. Po prostu wykroczyła poza społeczną codzienność. Poza granice zamartwiania się, że zrobiła coś nie tak, przez co Willa jej unikała. Poza poczucie odrzucenia, które ją dopadło, gdy kolejny raz Miss Pandora znikała za drzwiami zaplecza.
Była tak zachłanna poczucia akceptacji, że znów pakowała się w to samo miejsce. Z pozoru robiła to tylko w geście dobrej woli, lecz tak naprawdę chciała znów poczuć się tu chciana lub zrozumieć, czemu ją odrzucono.
Albo – z jakiegoś powodu – była masochistką.
- Nie ma problemu. Załatwię sobie drugi. – Znów machnęła ręką, jakby tak duży gest dobrej woli był małą przysługą. – Na pewno inni też chcieliby pomóc, ale w takich warunkach.. – Popatrzyła przez niezniszczoną witrynę na zewnątrz sugerując, że mówiła o panującym blackoucie. – ..zgaduje, że mają swoje własne problemy. – Które musieli uporządkować, a potem pomogą innym, o ile nie byli skończonymi egoistami, w co Fiji wątpiła. Ciężko jej było wykrzesać z siebie ogrom optymizmu. To nie była jej domena, ale starała się jakoś podnieść Will na duchu mówiąc coś, w co sama do końca nie wierzyła.
- Na ile wystarczy baterii? – odpowiedziała pytaniem na pytanie, bo w pierwszym odruchu miała ochotę powiedzieć, że jej pomoże. Że przyjemnością będzie popracować nad czymś niezwiązanym z bratem, ze zdradami partnerów klientów, z szukaniem luk w systemach lub z dogrzebywaniem się do prywatnych maili właścicieli korporacji, którzy nie mieli za grosz sumienia. Z drugiej strony zastanawiała się, czy Willa była dla niej miła tylko dlatego, bo uzyskała pomoc. Bo wyciągnięto do niej dłoń, którą złapała, ale po wszystkim znów się odwróci i zniknie za drzwiami zaplecza, jak teraz.
- Karafce? – Zmarszczyła brwi. – To jakieś boomerskie słowo? – Żartami kupowała sobie czas na przemyślenie sytuacji jednocześnie wyciągnęła telefon. Włączyła go na chwilę, bo musiała oszczędzać baterie i wystukała krótką wiadomość do Janet, żeby ta załatwiła jej drugi agregat.
Po schowaniu telefonu do kieszeni zorientowała się, że Willa znów siedziała na miejscu i patrzyła na nią z zastanowieniem. Fiji stała w miejscu zbyt długo aby móc to zignorować. Jej umysł nie potrafił także odrzucić obrazu siedzącego na tym samum miejscu mężczyzny z laptopem. Bywał w kawiarni regularnie, siadał tam gdzie teraz była Willa i intensywnie nad czymś pracował, bo nawet krzyki dzieci niektórych z klientów nie potrafiły wyrwać go ze transu.
To nie było jej miejsce. Tylko tamtego faceta i Miss Pandory.
Schowała ręce do kieszeni cienkiej kurtki wbijając spojrzenie w kobietę. Stawiając na szczerość wolała patrzeć komuś w oczy.
- Willa, polubiłam twoją kawiarnię i bez mrugnięcia oka dam ci ten agregat, ale nie musisz zmuszać się do siedzenia ze mną. – Wzięła głęboki wdech, czego od razu pożałowała. Zapomniała o lekach przeciwbólowych przez co żebra bolały ją jeszcze bardziej (zwłaszcza przy ruchu) lub przez fakt, że nie poszła z tym do lekarza. – Nie musisz na siłę kumplować się ze mną i przepraszam, jeśli byłam zbyt nachalna i śmiała. Jak widzę ładne kobiety, to nie mogę się opamiętać i pewnie tym wprawiłam cię w dyskomfort. Już nie będę, ale kiedy znów przyjdę po kawę – jak już to miejsce ponownie nabierze barw – to nie udawaj, że mnie nie znasz. – To nie był wyrzut a prośba zakrwawiająca o błaganie podkreślone smutkiem w oczach. Wciąż jednak stała twardo na ziemi, bo nie tak łatwo było ją wytrącić z równowagi (chyba, że wjechałoby się w nią rowerem). – Nikogo tu nie znam i chyba po prostu miło było mieć koleżankę. – Wzruszyła ramionami, jakby nie wiedziała co nią kierowało.
Po pierwsze, na pewno fakt, że bez wątpienia Willa była piękna i Fiji nie potrafiła przejść obok tego obojętnie.
Po drugie, bycie w Toronto ją przytłaczało i czuła się w nim cholernie samotnie.
Zerknęła w stronę drzwi zastanawiając się, czy powinna wyjść. Postawiła sprawę jasno. Zauważyła, że Willa ją ignorowała i chciała tę sprawę wyjaśnić. Nie chciała aby baristka na siłę z nią przesiadywała (jeśli nie chciała) udając kumpelę, bo obiecano jej dać agregat. To byłoby społeczne oszustwo.


Willa Turner
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
27 y/o
For good luck!
165 cm
Właścicielka Lucie's
Awatar użytkownika
But thoughts of you are in my mind always
Like a memory that I can't erase
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona/jej
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Czasami tak robiła. Pozwalała swojemu ciału przejąć kontrolę i zacząć krzątać się w pośpiechu, żeby nie musieć skupiać się na rzeczywistości. A teraz jeszcze nie do końca mogła uwierzyć, że Fiji naprawdę przyszła i stała tutaj, na środku kawiarni. Chciała pomóc, może chciała napić się kawy, a może też trochę zobaczyć ją. Will próbowała opanować ciepło, które czuła na policzkach, więc coś przesunęła, zrobiła dwa kroki i wróciła na miejsce. Zazwyczaj w takich sytuacjach, razem z krzątaniem się, cichła. Tym razem jednak otworzyła usta i słowa zaczęły wysypywać się z niej jak nigdy. No, może poza ostatnim razem, kiedy naprawdę rozmawiały… — Myślałam o agregacie kilka dni temu. W sobotę było tu tyle ludzi, że zaczęłam przepraszać, bo było mi głupio, ale trochę się łudziłam, że może to wszystko minie, zanim dobrze się rozkręci. Ale jednak nie. — Założyła kosmyki włosów za uszy, ale zaraz wyciągnęła je z powrotem, nagle świadoma tego, że dzisiaj nie wyglądała, jakby szczególnie postarała się przed wyjściem z mieszkania. Stare jeansy, teraz ozdobione popiołem przy dolnych krawędziach nogawek, za duży sweter i kok spięty w nieładzie na czubku głowy. Poprawiła ramiona swetra i pokręciła głową. — Nie wiem, na razie jeszcze działa. — Uniosła dłonie i pokazała Fiji skrzyżowane na szczęście palce.
— To w sumie jeden z regularnych klientów zasugerował mikrocement wczoraj, taki do wylania, samopoziomujący, ale ja myślałam, że to wygląda bardziej jak… — Zastanawiała się na głos, jednocześnie idąc na zaplecze i wracając do pomieszczenia. — …jak tynk. A karafka to termos, ale dzbanek? — Postawiła karafkę i kubki na stoliku, po czym szybko obeszła go dookoła, żeby usiąść z jednej strony. — Normalnie mam w nim szybki przelew, ale tym razem w domu zrobiłam… przelew przelew. — Zająknęła się i spojrzała w górę, oczekując, że Fiji pójdzie za nią wzrokiem, podejdzie bliżej i usiądzie obok. Ale dziewczyna wciąż stała w miejscu, z dłońmi wsuniętymi w kieszenie kurtki.
Całe nerwowe podekscytowanie zniknęło w jednej chwili. Jeśli było coś, co Will potrafiła, to czytanie ludzi i ich mowy ciała. Znała ten moment, kiedy ktoś zaczyna się wycofywać, nawet jeśli jeszcze nie ruszył się z miejsca. Może wcześniej chciała widzieć w zachowaniu Fiji coś więcej, niż rzeczywiście tam było. Może teraz też się myliła, ale nie potrafiła już ignorować tego, co podpowiadał jej instynkt.
— Nie, Fiji, ja… — Chciała cicho wtrącić, powiedzieć, że wcale nie była nachalna ani nie wprawiła jej w dyskomfort, ale słowa nie przeszły jej przez gardło. Po chwili jej twarz opadła. — Och.
Jeśli wcześniej nie była w stanie nazwać tego, co czuła, słowo koleżanka uderzyło ją pięścią w żołądek tak mocno, że na chwilę słowa utknęły jej w gardle. Wszystko sobie wymyśliła. Brawo, Will. Uroiłaś sobie, że Fiji przychodzi do kawiarni z twojego powodu, a przychodziła… dlatego, że lubiła Lucie’s. Oczywiście, że lubiła Lucie’s. Skarciła się w myślach. Spojrzała na puste miejsce obok siebie i wzięła płytki oddech, zamykając laptopa na stoliku. Musiała jakoś zebrać myśli, powiedzieć coś. Cokolwiek.

— Wystraszyłamsię. — Wydusiła z siebie trochę chyba za szybko, żeby Fiji zdążyła zrozumieć. — Uh, wystraszyłam się. W zeszłym tygodniu. — Podniosła na nią wzrok i wysłała jej przepraszający, lekki uśmiech. — Ja nie… nie mam zbyt wielu znajomych. Ani koleżanek. Ani… — Odruchowo podciągnęła nogi na ławkę. Oparła dłonie o kolana, odwracając wzrok na bok. — Nie dopuszczam ludzi do siebie, tak naprawdę. Nie otwieram się i unikanie rozmów idzie mi zazwyczaj lepiej, ale… — Zawahała się. — Ale z tobą mi nie wyszło i zanim się zorientowałam, naprawdę cię polubiłam. I spanikowałam. — Ostatnie słowo wypowiedziała ciszej, mając pełną świadomość, że to wszystko brzmiało tak, że nie byłaby zaskoczona, gdyby Fiji puknęła się w czoło i wyszła przez drzwi, nigdy więcej nie przechodząc przez progi jej kawiarni. Nie była pewna, dlaczego jej to wszystko mówiła, dlaczego otwierała się na coś, czego nie była w stanie kontrolować. Nie wiedziała też, czemu fakt, że Fiji chciała się kolegować, tak bardzo ją uwierał. Czy ona sama chciała się kolegować?
Spojrzała niepewnie na dziewczynę przed sobą.
— Nie chciałam cię ignorować, ale przekonałam samą siebie, że tak będzie lepiej i… i nie było.I myślałam, że w piątek, ale Lucie’s… i twój wypadek… — Odruchowo zacisnęła dłoń na swoich dwóch felernych palcach. — Przepraszam. Rozumiem, jeśli to nie wystarczy. Fuck. — Zakończyła cichym przekleństwem i zrzuciła nogi na podłogę. Gdyby pozwoliła sobie na zrobienie tego co potrafiła najlepiej, już by tu jej nie było. Drzwi były tuż obok i kusiły możliwością wybiegnięcia na ciche blackoutowe ulice Toronto. — Przepraszam. — Powtórzyła jeszcze raz i wstała podnosząc laptop z blatu i odkładając go niedaleko dalej, na górę torby. Gdyby tylko mogła zapaść się pod ziemię...



Fiji Zivai
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zapach spalenizny wciąż drażnił jej nozdrza, ale najsilniej odczuwała dyskomfort w łopatkach, które napięła w chwili, kiedy usłyszała o strachu Will. O jej braku znajomych, samotności i o dystansie do otwierania się przed innymi. Ktoś taki musiał mieć poważny powód, żeby zachowywać się w ten sposób. Tajemnice, wspomnienia, traumę.. Fiji tkwiła w tym samym miejscu i pomyślała, że to bardzo nie fair. Że Miss Pandora nie powinna czuć się podobnie, bo była jak uroczy szczeniaczek, którego każdy by polubił (szczeniaczek = mały kotek = Miss Pandora).
- Kto by się spodziewał, że pierwsza rozpoczniesz Grę w Szczerość – odezwała się słysząc kolejne przeprosiny z ust kobiety, która zamykając laptopa dała jasno do zrozumienia, jak źle się czuła. Fiji przypuszczała, że Willa już nie dawała im szans na wspólną kawę i pracę przy wyborze podłogi. – Janet, moja przybrana siostra, tak bardzo chciała mnie poznać, że wymyśliła coś takiego. Kiedy jedna z nasz mówiła „Gra w Szczerość” obie byłyśmy zobowiązane mówić prawdę i wszystko to, co siedziało nam w głowach – wyjaśniła swobodnie i bardzo spokojnie sugerując, że przyjęła tłumaczenie Will i nie było sensu dalej tego roztrząsać. – Oczywiście nie podpisałyśmy żadnego cyrografu ani umowy, ale to sprawiło, że postanowiłam jej zaufać. – Od tamtej pory, kiedy tylko padały magiczne słowa mówiły sobie nawet najgorszą prawdę (czyli też taką, która mogła zaboleć tę drugą). – To oczywiście nie tak, że poza tą grą ciągle ją okłamuje. Po prostu nie mówię całej prawdy. – Z wielu powodów, których raczej nie musiała wyjaśniać Will. Baristka sama przyznała, że woli się nie otwierać przed innymi, więc na pewno była specjalistką w mówieniu niecałej prawdy.
Zivai podeszła do kobiety, ale zamiast się przy niej zatrzymać to zrobiła krok więcej podnosząc odłożonego na torbę laptopa.
Nie zrezygnuje tak łatwo.
- Byłaś ze mną szczera – Przynajmniej chciała w to wierzyć. – więc i ja jestem ci winna przeprosiny. Nie nazywam się Fiji, ale każdemu się tak przedstawiam, bo wolę, żeby tak do mnie mówiono. – Trzymała laptopa w jednej ręce zaś drugą dłoń wyciągnęła ku Will, bo właśnie zamierzała się przedstawić. – Jestem Noxolo Zivai. – Czekała aż kobieta uściśnie jej dłoń, o ile to w ogóle nastąpi. – Przychodziłam do twojej kawiarni, bo tu czułam się dobrze. Na chwilę odrywałam się od tamtego świata. – Zerknęła w stronę dykty, którą zakryto zniszczoną witrynę. – Bo w tamtym świecie mój brat umarł parę dni przed tym, jak do niego przyleciałam. – Ze smutkiem spojrzała na Will. – Ale potem polubiłam baristkę, która okazała się szefową Lucie’s i choć nadal to miejsce pozwala mi się oderwać, to bardziej wolę ją. – Postarała się o uśmiech i z laptopem w ręce wróciła na wcześniej zajmowane przez Will miejsce. – Dlatego – Miss Pandora – siadaj obok i pomyślmy co zrobić z tą nieszczęsną podłogą. – Bo jeśli Lucie’s cierpiało/nie istniało to ulubiona baristka Fiji także. – Reanimujmy to miejsce. – Otworzyła klapkę od laptopa i spokojnie czekała.
Wyszłaby gdyby Willa powiedziała, że jej nie polubiła albo uważała za dziwną i dlatego jej unikała. Stało się jednak inaczej, więc Zivai nie miała powodów aby zostawiać Lucie’s i Will na pastwę losu.
- I nie będę ukrywać, że potrzebuję kawy. - Posłała jej szerszy, bezczelny i piękny uśmiech jednocześnie rozpinając kurtkę. Była gotowa tu zostać i pomóc, bo choć wcześniej powiedziała, że chciała tylko zakumplować się z Will to w rzeczywistości miała inne zamiary. Stłumione i z konieczności przygaszone, bo napalonym królikiem mogła być gdzie indziej a nie wobec osoby, do której czuła wzmożoną potrzebę wsparcia.
Chciała jej pomóc, słuchać o rodzajach kawy, obserwować jak pracuje, przyjmować jej uśmiechy i patrzeć na nią, bo Fiji wręcz uwielbiała szczeniaczki.

Willa Turner
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
27 y/o
For good luck!
165 cm
Właścicielka Lucie's
Awatar użytkownika
But thoughts of you are in my mind always
Like a memory that I can't erase
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona/jej
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Will nie musiała mieć lustra, żeby wiedzieć, że jej policzki płoną żywym ogniem, chwilę po tym, kiedy przyznała się do swojego głupiego, głupiego błędu i przeprosiła Fiji za ostatni tydzień. Tydzień, którego tak bardzo żałowała, ale nie mogła odwrócić. I jej, i Lucie’s przydałaby się możliwość krótkiego cofnięcia się w czasie. Zamiast schowania się na zapleczu wyszłaby pogadać, a w czwartek wieczorem zostałaby w Lucie’s, żeby przypilnować kawiarni i nie dopuścić do ogniska. Ale niestety…
Nie mogła cofnąć czasu, swoich wyborów ani nadziei, która rosła gdzieś w środku, nieświadoma, że powoli zostawały koleżankami. I dalej nie wiedziała, jak Fiji zareagowała na jej przeprosiny. Odkładała laptopa, odwrócona do niej tyłem, i chyba nie chciała wiedzieć. To znaczy, oczywiście, że chciała, i gdyby tylko się potrafiła w sobie zebrać, odwróciłaby się, żeby zobaczyć, czy Fiji właśnie szła w stronę wyjścia, szczęśliwa, że uniknęła tej znajomości. To było jedyne wyjście z sytuacji, które widziała.
Jeszcze tylko minuta i usłyszę dźwięk zatrzaskiwanych drzwi, jeszcze chwila.
– Nie musisz ni… – chciała powiedzieć, że nie oczekiwała przyjęcia przeprosin ani odpowiedzi, ale przerwała, kiedy usłyszała jej głos. I nie był zniesmaczony ani zawiedziony, tak jak tego oczekiwała. Był uspokajający i sprawił, że coś w niej drgnęło i z odrobinę drżącym oddechem odwróciła się w jej stronę. Dociskała skrzyżowane ramiona ciasno do klatki piersiowej, jakby chciała odzyskać jakąś część kontroli nad sobą, którą przed chwilą straciła. – Gra w szczerość? – powtórzyła, dając sobie chwilę, żeby oderwać wzrok od czubków swoich butów, wciąż zbyt niepewna, by zwyczajnie spojrzeć w górę. Nie była pewna, czy powinna dopytywać o grę, czy może lepiej pozwolić jej opowiedzieć tyle, ile chciała. Miała problem z odróżnieniem ciekawości od wścibstwa, zwłaszcza kiedy ktoś zaczynał dzielić się z nią czymś osobistym. Sama przecież nie znosiła najlepiej, kiedy ludzie próbowali zaglądać tam, gdzie nie zostali zaproszeni. A z drugiej strony, może właśnie na tym polegało poznawanie kogoś… poznanie jej.
Ale w końcu jej spojrzenie przesunęło się poniszczonej podłodze, przypalonych deskach i osmalonych płytkach, aż natrafiło na jej buty, co ostatecznie sprawiło, że nie miała wyjścia. Uniosła podbródek i zorientowała się, że w połączeniu z uspokajającym tonem głosu, Fiji patrzyła na nią dużo bardziej zrelaksowana niż chwilę wcześniej, kiedy zapytała ją wprost o poprzedni tydzień. – To brzmi znajomo. – Kącik jej ust drgnął w zrozumieniu, kiedy usłyszała: „Po prostu nie mówię całej prawdy”.
Obserwowała, jak dziewczyna podeszła bliżej, ale nie zatrzymała się obok. Zrobiła jeszcze krok i sięgnęła po laptopa, który Will odłożyła na torbę. Przez moment śledziła ją wzrokiem, trochę zaskoczona tą swobodą, a trochę niepewna, co właściwie powinna z nią zrobić. Jeszcze przed chwilą była przekonana, że ich krótka znajomość dobiegła końca, nie dopuszczała do siebie innej myśli… Może dlatego jej obecność tutaj, w Lucie’s, działała na nią tak rozbrajająco, i dlatego wcześniej się wystraszyła. Fiji zaprzeczała wszystkiemu, czego nauczyła się o ludziach, jej klientach i potencjalnych znajomościach, które potrafiła wygaszać szybko i z łatwością. Ale nie z nią.
Dopiero wyciągnięta w jej stronę dłoń na moment przerwała natłok myśli. Will spojrzała na rękę, a potem na twarz kobiety, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że to nie była już tylko anegdota o grze w szczerość. Noxolo Zivai. Nie wiedziała, dlaczego poczuła, że powinna potraktować tę informację szczególnie ostrożnie. Może dlatego, że sama właśnie zrobiła coś podobnego, pozwoliła jej zobaczyć kawałek siebie, którego zwykle pilnowała znacznie bardziej. Wyprostowała rękę i ujęła jej wyciągniętą dłoń, lekko ją ściskając. – Will Turner – przedstawiła się, a na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech. – Miło cię poznać, Noxolo.
Zanim jednak zdążyła się rozluźnić, informacja o jej bracie wytrąciła ją całkowicie z zakłopotania i stresu, ustępując miejsca nagłemu zrozumieniu. To był ten brakujący element. Element, który pojawił się i nagle uświadomił jej, że były do siebie bardziej podobne, niż się tego spodziewała.
Jednocześnie, jej brwi ściągnęły się w zmartwieniu, a wolną dłonią zakryła usta. Palce zacisnęły się delikatnie na dłoni Fiji, zupełnie odruchowo, zanim zorientowała się, że wciąż ją trzyma. Nie spodziewała się tego, że za tym wszystkim, co opowiadała o przyjeździe do Toronto, kryła się taka strata. – Och, Fiji… – wyrwało jej się cicho. – Tak mi przykro. Naprawdę bardzo mi przykro z powodu twojego brata. Nie wiedziałam, że… – urwała, bo nie potrafiła znaleźć odpowiedniego zakończenia. Nie chciała mówić czegoś tylko po to, żeby wypełnić ciszę. Przesunęła kciukiem po dłoni, zanim powoli ją puściła. – Musiało ci być strasznie ciężko. Być tutaj bez niego. – Chciała przyciągnąć ją do siebie, zapomnieć o zasadach i granicach, które sama sobie wyznaczyła, dać jej znać, że jeśli tylko będzie potrzebowała, była chętna, żeby porozmawiać albo wysłuchać… Ale znów pozwoliła jej odejść, z kilkoma słowami, które zatrzymały ją w pół kroku, gdy Fi siadała do stolika, z laptopem, praktycznie odwzorowując moment sprzed chwili, gotowa pomóc jej z jej kawiarnią, choć wcale nie musiała. Bardziej wolę ją. Lubiła Lucie’s, ale bardziej... Will w końcu poczuła, jak ciężar siedzący na jej ramionach znika, powoli, ale znika.
Obeszła stolik i usiadła na długiej ławce – To… dobrze – powiedziała w końcu, zerkając na laptopa, którego Fiji zdążyła już otworzyć. – To, że lubisz mnie bardziej niż kawiarnię. – Wystukała krótkie hasło na klawiaturze. Nie chciała zasłaniać się żartami, ale chyba potrzebowała czegoś, co pozwoliłoby jej przejść nad tym wszystkim do porządku dziennego. Nie całkiem, oczywiście. Niektóre rzeczy potrzebowały więcej czasu, a Will nie zamierzała udawać, że nagle przestała się bać. Mogła jednak spróbować nie uciekać.
Na ułamek sekundy przykryła jej dłoń swoją i sięgnęła po termos pozwalając sobie znów na chwilę uciec w znajomy słowotok. – Nie mam mleka, ale wiem, że pijesz czarną, więc chyba będzie okej. Specjalnie wybrałam bardziej owocową kawę, właśnie przez mleko, bo zupełnie by nie pasowało...




Fiji Zivai
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Noxolo.
W ustach kogoś innego brzmiało obco. Nawet kiedy musiała przedstawić się w ten sposób miała wrażenie, że mówiła o innej osobie. O kimś, kogo zostawiła w przeszłości i kogo za wszelką cenę chciała chronić. Noxolo bowiem była małą dziewczynką, która z całych sił lgnęła do matki. Szukała jej aprobaty, gdy po raz kolejny stojąc przy ojcu wpatrywała się w naprawiane przez niego przedmioty. Była kochana, tulona, zrozumiana, zaczepiana, czasem karcona za błędy, ale przede wszystkim wspierania w swych mało dziewczęcych i mało bezpiecznych zainteresowaniach. Była kimś, kto był szczęśliwy i miał marzenia jeszcze zanim znany świat rozpadł się jak domek z kart.
Mimo to nie rzuciła się na Turner (przypominając, że wolała aby nazywano ją inaczej), kiedy ta wypowiedziała jej prawdziwe imię. Była to chwila. Jedna jedyna, którą zaakceptowała jednocześnie ufając i wierząc, że później będzie nazywana tak jak chciała. Że pozostanie Fiji.
Zaczęła kiwać przecząco głową na znak, że Will nie musiała silić się o okazanie współczucia lub szukać słów, których nie było. Nie istniało nic, co można by powiedzieć w takiej sytuacji.
- Szczerze, to nie. Jest mi dziwnie, ale nie ciężko. Sama nie wiem. Nie widziałam go siedemnaście lat, więc.. – Wzruszyła ramionami zanim ruszyła w stronę wcześniej zajmowanego przez Miss Pandore stolika.
Przywołanie pamięci o bracie nie było wcale takie trudne. Nie lubiła o tym mówić aby nie krępować innych, ale dla niej samej śmierć Xoli nie wywołała aż tylu negatywnych uczuć. Żałobę po nim przeżyła już dawno. Straciła brata lata temu i nie zdążyła go odzyskać, więc nadal był jej obcy. Nadal był kimś, kogo w myślach pogrzebała tracąc nadzieję na jakikolwiek kontakt tych naście lat temu.
Uważała, że miała wszystko pod kontrolą, choć równie dobrze Miss Pandora mogła uznać, że za dużo się zadziało. Że wolała wracać do domu lub po prostu odpuścić sobie kawiarnianą podłogę. Mogła też nie chcieć robić tego z nią, ale pycha zaprowadziła Zivai do punktu, w którym z pełnym przekonaniem czekała aż jej otoczenie zostanie wypełnione przez obecność Will. Chciała móc dłużej na nią patrzeć, spędzać czas i słuchać o wszystkim, co miała do powiedzenia, bo cicho wierzyła, że była tego warta. Niczym sinusoida jej odczucia zmieniały się w miarę uzyskanych informacji, bo.. naprawdę bardzo mocno potrzebowała czuć się akceptowana.
Wcześniej udawała, że nie widziała wpisywanego w laptopie hasła a teraz musiała z całych sił skupić się na zignorowaniu prostego gestu. Zwyczajnego – zapewne – odruchu, trwającego cząstkę wspólnie spędzonego czasu. Krótszego od tego, gdy parę chwil wcześniej trzymały się za dłonie. Jednak i wtedy i teraz ciało Fiji odczuło ten gest bardziej od zapachu kawy unoszącego się z odkręconego termosu. Był tak bardzo obecny, że Fiji aż bolało wymuszenie na sobie zignorowania tego, brak komentarza i niemożność powiedzenia Will – Patrz! Patrz na to! – jakby to było super ważne.
Wbiła spojrzenie w kobietę odsuwając od siebie myśl o poprzednim dotyku i skupiając się na jej wypowiedzi. Z ochotą wpatrywała się w towarzyszkę, której z przyjemnością słuchała pozwalając jej na wylanie z siebie wszystkich informacji na temat kawy zanim przeszły do wyboru nowej podłogi.

Zivai nie chciała nadmiernie ingerować w decyzje i gusta Turner. Jako wsparcie zaproponowała aby zagłębić się w kwestie nie tylko kosztowe, ale także jakościowe i jak trudno było utrzymać daną podłogę w ryzach w miejscu, w którym przewijało się mnóstwo ludzi. Natrafiły na trzy artykuły, z których jeden okazał się ostatecznie romantycznym fanfickiem, drugi był rzetelnym opisem architekta wnętrz, zaś trzeci odrobinę negował ten drugi z perspektywy budowlańca/fachowca od remontów.
W pierwszy wciągnęły się tak bardzo, że na dwa pozostałe miały zbyt mało czasu, ale dzięki temu musiały się spiąć i szybko podjąć ostateczne decyzje. Właściwie to Will musiała je podjąć, ale Fiji postarała się aby wybór zwęzić do dwóch pozycji.
W międzyczasie Turner przyniosła z zaplecza opakowanie orzeszków. Najprawdopodobniej należało ono do Fiony albo drugiego pracownika, któremu (obie między sobą) zdeklarowały, że je odkupią. Zivai odruchowo zaczęła je podrzucać i łapać prosto do ust, co często robiła siedząc przed komputerem w swej jakże bardzo legalnej pracy. Kiedy więc bateria w laptopie stwierdziła zgon (niestety zanim padła ostateczny wybór między dwoma podłogami) Fiji zachęciła Will do nauki podrzucania i łapania orzeszków do ust.
Miała wrażenie, że presja ponownego dekorowania tego miejsca mocno obciążała kobietę, dlatego chciała ją nieco rozluźnić. Sprawić aby oderwała myśli od obowiązków, nadmiernego analizowania i presji, co na pewno nie pomagało w podjęciu ostatecznego wyboru. Fiji wiedziała o tym, bo jej mama.. ta wspaniała kobieta będąca żywym dowodem złotych myśli, otwartości i ogromnej świadomości świata zdążyła przekazać córce wiele z nich. Zivai rzadko mówiła o niej na głos. Rzadko kiedy wspominała o mamie, ale kiedy czuła nagły przepływa natchnienia, lubiła przekładać jej myśli na własne czyny zwłaszcza wobec osób, które w odczuciu Fiji na to zasługiwały.
Po pięciu próbach rzucania orzeszkami przez Will zmieniły zasady gry i zaczęły podrzucać je sobie nawzajem. Usiadły więc na ławie przodem do siebie i niczym dzieciaki z liceum nudzące się na przerwie jedna drugiej rzucała do ust orzeszki. Nie byle jakie, bo oblane w karmelu, więc było o co walczyć. Te niezłapane i lądujące na podłodze, jak to stwierdziła Fiji – osobiście posprząta – skoro była inicjatorką ich frywolnej zabawy.
- Ej – jęknęła, kiedy po raz kolejny dostała orzeszkiem w zraniony policzek. – Robisz to specjalnie, żeby jeszcze bardziej zmasakrować mi ładną buźkę – odparła żartobliwie i specjalnie, kiedy Will chciała się z tego wytłumaczyć rzuciła w jej stronę orzeszka, którego nie mogła złapać. Stało się jednak inaczej, bo .. – Halo! Nie można łapać rękoma! – Will złapała orzeszek w dłoń, co Fiji skomentowała nie tylko słowami, ale także surowym acz nadal rozbawionym spojrzeniem. – Zasady to zasady – przypomniała, kiedy usłyszała tłumaczenia i odwróciła głowę, żeby zbyt długo nie patrzeć na Will, bo jej spojrzenie – jak się okazało – miało na Fiji duży wpływ. Bardzo możliwe, że te całe tłumaczenia wcale nie były rozwlekłe, ale wystarczyło jedno słowo aby Zivai odczuła na sobie jego wpływ.
– Czy masz rodzeństwo? – zapytała nagle, kiedy udało jej się złapać w usta orzeszek rzucony przez Will. Sama parę dni wcześniej wyznała, że istniał w jej życiu brat. Dwie godziny przed ich zabawą lekko rzuciła, że niedawno zmarł, więc uznała, że zapytanie o to było fair. – Właściwie, to dotarło do mnie, że nigdy nie zapytałam, czy jesteś z Toronto. Z góry założyłam, że tak, ale.. – Przerwała, bo nie było żadnego „ale”. Nie miała podstaw aby sądzić inaczej. W żadnej ich rozmowie Will nie zasugerowała, że nie pochodziła stąd, więc Fiji nie miała podstaw aby sądzić inaczej.


Willa Turner
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
27 y/o
For good luck!
165 cm
Właścicielka Lucie's
Awatar użytkownika
But thoughts of you are in my mind always
Like a memory that I can't erase
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona/jej
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie była pewna, dlaczego zdecydowała się nazwać ją Noxolo. Może dlatego, że właśnie pozwoliła jej zobaczyć kawałek siebie, którego zwykle nie pokazywała innym, a Will nie chciała przejść nad tym do porządku dziennego, jakby usłyszała po prostu kolejne imię. To było dla niej ważne, choć nie potrafiła do końca wyjaśnić, dlaczego.
Sama przecież miała takie imię. Inne imię. Którego nie używała, choć w jej przypadku wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Jej preferowane imię widniało w dokumentach. Will Turner. Nie wiedziała jeszcze, dlaczego kobieta naprzeciwko niej wolała Fiji, ale wiedziała, że nowe imię pozwalało na wiele. Na nowe życie, komfort, anonimowość i swoistą wolność od tego, od czego czasami trzeba było się odciąć.
Przez kolejne dwie godziny zdążyła niemal zapomnieć, po co właściwie otworzyły laptopa. Oczywiście, nadal musiały wybrać podłogę, a właściwie to ona musiała, bo Fiji zostawiła jej ostatnie słowo, ale im dłużej przeglądały kolejne propozycje, tym trudniej było utrzymać się przy pierwotnym temacie. Zwłaszcza kiedy trafiły na artykuł, który miał być fachowym poradnikiem, a okazał się romantycznym fanfickiem. Will dość szybko przestała udawać, że próbuje zrozumieć, co autor miał na myśli, i skupiła się na samej historii. Ostatecznie zostały im już tylko dwie opcje, a ona coraz mocniej skłaniała się ku powrotowi do czarno-białej szachownicy. Lubiła te kafelki i nie widziała powodu, żeby z nich rezygnować. Może tym razem położyłaby je na całej powierzchni, również przy wejściu, zamiast odtwarzać drewnianą część podłogi. To mogłoby nawet wyglądać lepiej. Zresztą, miała jeszcze trochę czasu na decyzję, szczególnie że ich poszukiwania i tak przerwała rozładowana bateria.

Orzeszki okazały się całkiem niezłym sposobem na wykorzystanie dodatkowego czasu, który mogła spędzić z Fiji. Nie miała pojęcia, że tak prosta rzecz może wymagać aż tyle koordynacji, ale po kilku nieudanych próbach była już zbyt rozbawiona, żeby przejmować się wynikami. Kiedy wreszcie udało jej się złapać jednego, ucieszyła się chyba trochę bardziej, niż powinna. – O, mam! – rzuciła, zerkając na Fiji z szerokim uśmiechem, ale następny orzeszek minął jej usta i odbił się od policzka. Spróbowała jeszcze raz, tym razem z nieco większym skupieniem, co niewiele pomogło. W końcu, kiedy kolejny poleciał w jej stronę, złapała go dłonią. – No dobrze, wiem. – Roześmiała się i odłożyła orzeszek na bok. Kiedy chciała spróbować ponownie, uniosła rękę, prosząc o chwilę przerwy. – Czekaj, czekaj, zaraz wracam. – Przez ostatnie dwa dni wyniosła z lokalu jak najwięcej rzeczy, co oznaczało, że jej mieszkanie było teraz zastawione kartonami. Mimo to na jednej z półek na zapleczu wciąż stały butelki zostawione przez przedstawicieli firm, którzy od czasu do czasu odwiedzali lokal z próbkami nowych produktów. Wyjęła kilka i zaczęła przyglądać się etykietom, z coraz mniejszym entuzjazmem. Kiedy wróciła, nadal trzymała jedną z butelek w dłoni. – Masz ochotę na ogórkowo-różaną kombuchę? – Przeczytała na głos, kręcąc lekko głową. Liczyła na to, że znajdzie coś bardziej zachęcającego, ale nie miała szczęścia. Odkręciła butelkę i upiła niewielki łyk, uznając, że mimo wszystko woli zaryzykować z kombuchą niż wodą kefirową. Pozostałe napoje postawiła na stoliku, zerkając na to jak Zivai zareaguje na te mniej niż regularne wytwory.
Do orzeszków wróciły po chwili, a Will błyskawicznie dała się jeszcze raz wciągnąć w zabawę. Nie wszystkie próby kończyły się powodzeniem i w pewnym momencie jeden z orzeszków trafił w policzek Fiji. Will roześmiała się, ale zaraz potem spojrzała na jej twarz z lekkim zakłopotaniem. – Ojej, przepraszam. Wszystko w porządku? – zapytała, próbując nie śmiać się już tak bardzo. Nie potrafiła jednak długo zachować powagi, kiedy sama co chwilę popełniała podobne błędy. – To i tak za ładna buzia żeby jeden orzeszek dał radę ją zmasakrować. – Z każdą kolejną minutą coraz mniej przejmowała się tym, jak może zostać odebrana. Nie musiała zastanawiać się nad każdym słowem ani pilnować, żeby przypadkiem nie powiedzieć za dużo, choć przecież nie znały się długo.
Sięgnęła po kolejnego orzeszka, a wtedy Fiji zapytała ją o rodzeństwo.
– Nie. – Pokręciła głową na boki, sama trochę zaskoczona, jak łatwo to z niej wyszło. Zwyczajne nie. – Nie mam żadnej rodziny od dawna. Jestem tylko ja. – Jej ramiona powędrowały nieznacznie w górę i zacisnęła usta w niezręcznym uśmiechu. Nie kłamała, nawet jeśli nie powiedziała całej prawdy, która była zbyt skomplikowana, żeby wpleść ją gdzieś pomiędzy wybieranie podłogi, rzucanie orzeszkami a ukradkowe spojrzenia. I nie chciała sobie psuć tej chwili, tej normalności i swobody, którą czuła przez ostatnie godziny. Miała swoje miejsca, w których czuła się bezpiecznie, gdzie nie musiała być uważna i ostrożna, ale zapomniała, jak to jest po prostu siedzieć naprzeciwko kogoś i… być. Uniosła dłoń i wymierzyła orzeszkiem w stronę Fiji, przymykając jedno oko, żeby oczywiście poprawić celność. Połówka odbiła się od jej nosa i zniknęła gdzieś na podłodze z akompaniamentem cichego śmiechu. – Wyoming. Star Valley Ranch – to ostatnie powiedziała, zabawnie podkreślając każde słowo w wyolbrzymionym lokalnym akcencie, który zdążyła stracić przez ostatnią dekadę. – Brzmi idyllicznie i w sumie jest… doliny, góry, Yellowstone, kowboje. – Kolejnego orzeszka skradła i oszukańczo wrzuciła prosto do ust. – Wyjechałam, kiedy miałam dziewiętnaście lat… I trochę później dotarłam tutaj.
Tak uproszczona historia brzmiała ładnie i grzecznie, zupełnie jak wyuczona formułka, którą powtarzała od czasu do czasu. Na tyle szczegółowa, żeby zaspokoić ciekawość, ale… Skoro miały być ze sobą szczere, a Fiji zauważała więcej niż przeciętny człowiek, Will poprawiła się na swoim siedzeniu i spojrzała w górę, szukając spojrzenia swojej towarzyszki. – Moi rodzice byli bardzo religijni. Mój ojciec był pastorem. Córka pastora. – Wskazała na siebie palcami, po raz pierwszy od lat mówiąc trochę więcej niż całkowite minimum. – Ja nie… – Pokręciła głową. Nawet jeśli jako dziecko myślała, że jest religijna, cała wiara w coś ponadnaturalnego znikała z każdym kolejnym siniakiem pojawiającym się na jej ciele. Zawahała się na chwilę, ale nie chciała zostawać przy tej myśli zbyt długo. Po chwili odetchnęła głębiej i przeszła do czegoś o wiele lżejszego. – Krótko przed Toronto spędziłam lato w Nowym Jorku i moja współlokatorka przez dwa miesiące śpiewała jedną piosenkę. – Odchrząknęła, a na jej twarzy pojawił się lekko zawstydzony uśmiech. – I've been searchin' for you, Lucy, for such a long time… – Zanuciła, po czym sięgnęła po butelkę kombuchy. Upita kolejny łyk, skrzywiła się i w myślach zanotowała, żeby absolutnie nie kupować jej do sprzedaży.


Fiji Zivai
29 y/o
For good luck!
170 cm
informatyk (oficjalnie) pracuje zdalnie
Awatar użytkownika
Dzisiejszy program tego nie przewiduje.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecia osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Jestem tylko ja.
Fiji była w tamtym miejscu. Tkwiła w tym samym poczuciu osamotnienia. Nie zliczy ilokrotnie powtarzała, że była tylko ona. Sama ze sobą. Sama przeciw wszystkim i przeciw światu. Sama zanim znów cudem natrafiła na rodzinę, która ją przyjęła i zaakceptowała. Której również mówiła, że ich nie potrzebowała, chociaż w głębi duszy bardzo pragnęła w końcu powiedzieć, że była częścią czegoś. Że była komuś potrzebna i że ona sama również mogła na kimś polegać.
Tego stanu się nie komentowało. Nie mówiło się „jak mi przykro” albo nie kłamało powtarzając „na pewno wcale tak nie jest”. Fiji przyjęła tę informację w milczeniu jednocześnie świadoma, że kryło się za nią o wiele więcej; tragedia, strata lub odrzucenie. Coś, co było jak cienki lód, na który nie chciała stawiać ciężkiej stopy ani tym bardziej po niej skakać.
Na lód wchodziło się powoli, najlepiej całym ciałem aby rozłożyć ciężar.
W tym przypadku Zivai postanowiła rozłożyć to w czasie.
Mogłaby bardziej postarać się złapać kolejnego rzucanego orzeszka, ale to wymagałoby od niej szybszych i większych ruchów tułowiem, co skutkowałoby bólem w żebrach. Wolała tego uniknąć, więc najpierw zamknęła oczy, a potem lekko uniosła powieki rzucając Will przerysowane gniewne spojrzenie połączone z rozbawionym uśmiechem.
- Amerykanka i kowbojka. – Pokręciła głową, bo tak jak to pierwsze było do przyjęcia tak drugie nijak pasowało jej do Miss Pandory, którą poznała. Z drugiej strony, czy naprawdę ją znała? Biorąc pod uwagę wszystko, co teraz usłyszała, musiała porządnie przepisać wszystkie notatki, która w myślach miała na temat Will. – Coraz bardziej mnie zaskakujesz – dodała z uśmiechem łapiąc się na tym, że przecież gdyby tylko chciała to sama mogłaby znaleźć te wszystkie informacje. Nie potrzebowała zbyt wiele aby je uzyskać, ale z jakiegoś powodu uznała, że nie przekroczy granic prywatności Will. Chciała ją poznać w normalny sposób bez sięgania po umiejętności, które w dużym stopniu rujnowały jej poprzednie relacje. – Nie wyglądasz mi na kowbojkę. Nie widziałabym cię na koniu. Nie obraź się, ale nie wyobrażam sobie ciebie nawet na motorze, więc chyba będę musiała cię na nim zobaczyć. – Uśmiechnęła się tajemniczo. – Czuje w trzewiach, że to niezbędne do mojej dalszej egzystencji. – Bardzo cwanie wplotła nowo poznane fakty o Turner z dosłownym wepchnięciem się na kolejne jeszcze nieplanowane spotkanie. Wręcz próbowała podpuścić kobietę aby ta kiedyś pokazała jej się na motorze, może dała się na nim przejechać albo osobiście przewiozła Fiji po mieście.
Słuchając o córce pastora bez krępacji, zastanowienia i ceregieli sięgnęła po butelkę, z której piła Will. Nie wierzyła w szalone mieszanki przedziwnych komercyjnych napojów, które wcześniej postawiono na stoliku. Zerknęła na ich etykiety, ale opis każdej kolejnej wydawał się przesadnie udziwniony, dlatego postawiła na to, co już Turner miała w ustach (mhm). Ogórkowo-różaną kombucha choć smakowała jak coś zepsutego to przynajmniej gasiła pragnienie i skoro nie zabiła Will, to jej też nie powinna.
- Now I wanna let you know what I have on my mind~
Miała ochotę wyciągnąć telefon i napisać coś więcej do Janet na temat Miss Pandory. O tym, jaka była, skąd pochodziła i że każda uzyskana o niej informacja sprawiała, że w środku topniała. Nawet coś tak prostego, jak wybór nazwy kawiarni posiadało swoją głębie, którą umysł Zivai przyjął niczym dar, bo od zawsze potrzebował wyjaśnień, prawidłowego równania, które pozwoli się jej uspokoić; przestać nadmiernie analizować.
- Czarna muzyka – W potocznym znaczeniu (jako czarnoskórzy muzycy) z oczywistych powodów.. – górowała w moim domu. – Nie musiała tłumaczyć, skąd znała piosenkę zespołu Commodores, ale nie chciała wypaść na wariatkę, która jakimś cudem wcześniej sprawdziła genezę pochodzenia nazwy kawiarni i na pamięć nauczyła się piosenki.
- Na Odyna, przestań to pić – jęknęła i zabrała od Will butelkę. – Krzywisz się tak, jakbyś przeżywała katusze. – A ona nie chciała, żeby Turner musiała to znosić. – Ja to wypiję. – W trudach i znojach, ale zrobi to. Poświęci swoje kubki smakowe. – Zamiast się truć lepiej mi powiedz, czemu wybrałaś akurat Toronto? – Z tego co usłyszała to miała do czynienia z Amerykanką, która trochę czasu spędziła w Nowym Yorku, więc czemu ostatecznie wybrała właśnie to miasto i kraj? – Kanadyjski syrop klonowy jest bardzo kuszący, ale wiem jacy jesteśmy – my Kanadyjczycy. – Spodziewam się, że jak ktoś usłyszał twój amerykański akcent to zaczął mówić po francusku. – Kanada słynęła z dwujęzyczności. Francuski i angielski królowały, więc zdarzało się, że po złości mieszkańcy umyślnie mówili po mniej znanym na świecie języku (francuskim) byleby komuś dopiec lub tak po prostu.
Zerknęła na puste opakowanie orzeszków nie komentując na głos ich braku. Przyszła do Lucy’s tylko po kawę, ale widzą pobojowisko z własnej woli chciała zostać, pomóc i wesprzeć Will.
Chciała z nią pobyć, nawet jeśli miała inne zobowiązania.


Willa Turner
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
foxy
napiszę, jeśli coś nie będzie mi pasować
27 y/o
For good luck!
165 cm
Właścicielka Lucie's
Awatar użytkownika
But thoughts of you are in my mind always
Like a memory that I can't erase
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiona/jej
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Kiedy przypatrywała się Fiji, dostrzegała rzeczy, których nigdy wcześniej nie zauważała u ludzi. Albo może nie pozwalała sobie zauważać. Uśmiech, który nawet, kiedy znikał z jej ust, dalej można było zobaczyć w spojrzeniu. Skupienie, z jakim słuchała wszystkiego i niczego, co wychodziło z jej ust, bez względu na to, czy wyrzucała z siebie tonę informacji o kawie, czy ostrożnie naruszała wszystkie zasady, których przestrzegała przez lata. Zainteresowanie, które sprawiało, że czuła się… ważna, nawet jeśli jednocześnie wywoływało niezręczność i czerwone policzki. Musiała walczyć sama ze sobą, żeby nie dać się temu wszystkiemu pochłonąć w całości, przysunąć bliżej, zdradzić Zivai wszystkie swoje sekrety, włącznie z plecakiem gotowym do ewakuacji w szafie i czemu łokieć jej lewej ręki nigdy nie jest wyprostowany. Nie dla współczucia, nie potrzebowała współczucia. Zwyczajnie chciała powiedzieć jej o wszystkim, co trzymała w sobie od lat, zaraz po drobnostkach, którymi łatwiej było jej się dzielić. Jak motor czy Lucie’s.
Nie była w stanie logicznie wyjaśnić, czemu właśnie ona i czemu właśnie teraz… Ani dlaczego próbowała zapamiętać każdy szczegół tego poniedziałkowego popołudnia. Pustą karafkę po kawie i orzeszki na spalonej podłodze.

Jej usta poszerzyły się w uśmiechu.
– Amerykanka i kowbojka. – Powtórzyła i wzruszyła lekko ramionami. – Pracowałam w stajni po szkole od kiedy miałam dziewięć, może dziesięć lat, aż do… – odchrząknęła lekko, łapiąc się, że nie jest pewna, jak zakończyć to zdanie. Nie mogła powiedzieć aż do ślubu. Aż do szesnastu lat? Czemu tylko do szesnastu, czemu nie dłużej? Poprawiła się w siedzeniu i odstawiła butelkę ogórkowego cudactwa na stolik, starając się znaleźć słowo, cokolwiek, ale czuła się, jakby wszystko zniknęło z jej głowy. – Ahm… – zająknęła się – …w sumie tak skończyłam z motorem. Tęskniłam za wiatrem we włosach i szukałam nowego hobby. – Dodała, pozwalając sobie przejść nad tematem i zatrzymać się myślami na czymś dużo bardziej interesującym. Kiedy rozmawiały po raz pierwszy, nie była pewna, czy chce, żeby ktokolwiek miał dostęp do tej części siebie, którą dopiero odkrywała. Tej z rzeczami do zrobienia, zainteresowaniami i jakimś zajęciem wypełniającym jej czas wolny, który pojawił się, gdy zatrudniła Fionę, a później Antoine, i nie musiała dłużej pojawiać się w Lucie’s codziennie (co niekoniecznie oznaczało, że wciąż tego nie robiła… nawet w swoje dni wolne pojawiała się przynajmniej na otwarciu, żeby zacząć dzień od kawy i może zatrzymać się na dłużej, kiedy była potrzeba). Ale teraz? Gdyby nie blackout i ognisko i cała lista rzeczy do zrobienia i posprzątania, zabrałaby Fiji już teraz do niedużego wynajmowanego garażu. – Wiesz, mam dwa kaski. – Odparła na tajemniczy uśmiech towarzyszki i na chwilę spojrzała w stronę okna. – I jeden kapelusz kowbojski, żeby udowodnić moją kowbojskość. A mój garaż nie jest daleko, ale poczekajmy może aż twoja buzia się wygoi. Nie chcę wciskać ci na nią kasku. – Zerknęła na nią z powrotem i gdzieś pomiędzy jej testem kombuchy a swoim nuceniem, które Fiji kontynuowała, oparła się bokiem ciała o szybę i skrzyżowała ręce na klatce piersiowej.
– To takie fajne…, że mieliście muzykę w domu, swoją i… będziesz mi musiała kiedyś opowiedzieć więcej. I może podrzucić mi jakąś playlistę. – Gdyby nie jej współlokatorka, nie miałaby nazwy dla swojej kawiarni ani jakiejkolwiek wiedzy muzycznej, bo dopiero w Nowym Jorku odkrywała coś więcej psalmami, głównie za jej sprawą.
Zaśmiała się, kiedy butelka została jej ostentacyjnie zabrana po skrzywieniu się przy drugim łyku, ale nie protestowała; dwie próby wystarczyły, żeby nie chciała sięgać po trzeci. – Och, nie, tylko nie mój ulubiony ogórkowy napój. – Rzuciła kompletnie nieprzekonującym tonem i oderwała się od szyby, czując lekki dreszcz od zimnej powierzchni. – To było… w sumie przypadkowe, nawet się nie zorientowałam, a podróżowałam po trochę na północ. Szukałam małych miejscowości, wiosek, uboczy, aż w końcu trafiłam do Toronto i zostałam. Może robiłam to trochę podświadomie, moja współlokatorka, ta od Lucy, była z Toronto i ciągle o nim opowiadała. – Słowa wypływały z niej spokojnie, Toronto było nieświadomą, ale jednocześnie bardzo świadomą decyzją. Znalazła pracę, pokój, później swoje mieszkanie, w końcu swoją własną kawiarnię. Cały ten proces, żeby zbudować coś swojego, w jednym miejscu. I teraz w końcu była gotowa powoli poszerzać swoje granice, jak teraz, z Fiji… – Ale muszę się przyznać, że nie jestem w pełni przekonana do syropu klonowego. – Wygięła usta w przepraszającym grymasie i uniosła dłonie w górę – i tak! Francuski przydarzył mi się kilka razy. – zaśmiała się, unosząc na chwilę w siedzeniu, kiedy parę sytuacji przyszło jej do głowy. Chciała powiedzieć, że była beznadziejna w językach i mimo jakichś tam prób nie była w stanie opanować francuskiego poza podstawowymi zwrotami zarezerwowanymi dla garstki klientów. I może zapytać o Winnipeg, czy tęskni, czy…

Cichy trzask dobiegający z zaplecza wyrwał ją z gromadzących się myśli i na moment zmarszczyła brwi. Kolejny i nagle usłyszała znajome brzęczenie lodówki, i klikający dźwięk uruchamiającej się maszyny do kawy, aż w końcu światła zamigotały, zanim całkowicie rozjaśniły wnętrze Lucie’s.
Will westchnęła i rozejrzała się dookoła z lekko rozchylonymi ustami. – Chyba przynosisz mi szczęście! – Wymsknęło jej się, zanim zdążyła dobrze pomyśleć, ale absolutnie się z tego nie wycofywała. Spojrzała na dziewczynę obok z szerokim uśmiechem i wyciągnęła obie ręce całkowicie w górę, kończąc to wszystko małym tańcem w swoim siedzeniu (albo czymś na ten kształt).
Było jej dobrze. Tak bardzo zwyczajnie i zaskakująco dobrze.
Kiedy pierwsze emocje po powrocie prądu nieco opadły, i zabrała się za ocenianie rozmiaru bałaganu, Fiji szybko zaoferowała pomoc przy sprzątaniu. Mogła zapewniać, że naprawdę nie musi. Przecież i tak zrobiła już dla niej tak dużo, od wspólnego przeglądania podłóg po całe to popołudnie, które mogła spędzić w jej towarzystwie, zamiast siedzieć samej wśród bałaganu i listy rzeczy do załatwienia. Nie chciała, żeby czuła się do czegokolwiek zobowiązana, ale kiedy nie odpuściła, Will nie miała już szczególnej ochoty się upierać. W końcu sprzątanie mogło poczekać jeszcze chwilę, a skoro mogły przy tym zostać razem trochę dłużej, nie zamierzała odbierać sobie tej przyjemności. Resztę dnia spędziły więc na zbieraniu ostatnich śladów zamieszania, przesuwaniu rzeczy na swoje miejsca i doprowadzaniu Lucie’s do porządku. Will nawet nie zauważyła, kiedy zrobiło się późno.




Finito! x2
Fiji Zivai
ODPOWIEDZ

Wróć do „Lucie's”