[George Whitcroft]

– Nie, poproszę, zapomnij! – oburzył się. Nie był jeszcze aż tak zdesperowany, by prosić o seks. Zwłaszcza że Dean miał na koncie pewnie połowę tego miasta. Zadziwiające, że wciąż mu się to nie znudziło i nadal sprowadzał do swojego łóżka kolejne osoby, które w tak głupi sposób dawały się nabierać na urok tancerza. Czy ludzie naprawdę byli aż tak ślepi, żeby nie zauważyć, że ktoś ich wykorzystuje? – Aż nie chcę wiedzieć, ile było tych nagłych przypadków – mruknął, mimowolnie się rumieniąc, gdy tylko dotarło do niego znaczenie słów Deana. George powinien czuć się zaszczycony, że Dean nie zamierza zaciągnąć go do łazienki i spróbować dobrać mu się do majtek. Wcale go to jednak nie pocieszało. Chciał trzymać się od mężczyzny na dystans, unikając miejsc, w których rzeczywiście mogłoby między nimi do czegoś dojść. Obawiał się jednak, że jego silna wola w końcu się wyczerpie. Był pewien, że Dean dostrzegał każdą jego reakcję i wykorzystywał to w jakiś chory sposób. Zamiast dać sobie spokój i przestać próbować kolejnych sztuczek, tylko go do tego zachęcał. I jak George miał w takiej sytuacji zachować cnotę?
– Ale palisz, a to niezdrowe – odparł, krzywiąc się. Sam zapach papierosów był dla niego wystarczająco uciążliwy, ale konsekwencje zdrowotne palenia stanowiły już zupełnie inną kwestię. Nie chciał potem wysłuchiwać, jak ktoś narzeka na swój stan zdrowia, choć sam latami zatruwał sobie organizm papierosami. Ani to przyjemne, ani pożyteczne. Nie można było nigdzie spokojnie wejść, bo zawsze znalazł się ktoś, kto musiał najpierw zapalić. Palenie w pomieszczeniach przyprawiało go o ból głowy, dlatego starał się unikać takich miejsc. – Wystarczy mi to, co wiem na twój temat. I wcale nie zżera mnie ciekawość – mruknął, chcąc wreszcie zakończyć ten temat. Naprawdę nie miał ochoty na kolejne spotkanie z tancerzem. Chociaż gdzieś w głębi duszy ciekawiło go, co takiego kryje się pod maską pewnego siebie ruchacza, to czy odkrycie prawdy w jakikolwiek sposób zmieniłoby podejście Whitcrofta do Vanberga? Nie sądził.
Nie lubił, gdy ktoś tak go zaskakiwał. Zwłaszcza w miejscu publicznym, gdzie wokół było tylu ludzi. Jak miał zachowywać się jak człowiek na poziomie, skoro naprzeciwko siedział tancerz, który nie respektował jego przestrzeni osobistej i nieustannie próbował się do niego zbliżyć? George starał się, jak tylko mógł, nie dawać się prowokować, ale za każdym razem ponosił porażkę. Może jednak rzeczywiście był zainteresowany tancerzem, tylko zupełnie nie wiedział, jak reagować, kiedy ktoś ewidentnie z nim flirtował? Nigdy nie był w tym dobry, co być może tłumaczyło, dlaczego do tej pory pozostawał singlem.
Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy Dean wytarł mu usta serwetką. Naprawdę aż tak się opluł? Poczuł się wręcz upokorzony, że zachował się w ten sposób.
Na szczęście obecność kelnera pozwoliła mu na chwilę skupić uwagę na czymś innym. Mógł spokojnie wybrać danie główne. Zdecydował się na coś, co lubił i czym na pewno się nie ubrudzi, by nie dać Deanowi kolejnej okazji do wycierania mu buzi.
– Czy wtedy dasz mi spokój, jeśli pójdę z tobą na drugą randkę? – zapytał, mając nadzieję, że ta druga okaże się ich ostatnią. Bo jak to było? Seks można było zaliczyć dopiero na trzeciej randce, żeby nie przylgnęła do człowieka łatka osoby puszczalskiej? Zdecydowanie nie mógł sobie na to pozwolić, nie chciał przecież wylądować na jakiejś chorej liście zdobyczy, którą pewnie prowadził Vanberg.
Sięgnął po przystawkę, starając się przybrać neutralny wyraz twarzy, żeby nie było po nim widać skrępowania całą tą sytuacją.
– Dlaczego właściwie tak bardzo zależy ci na tym, żebym cię polubił? Ty raczej nie szukasz związku, a ja nie chcę być przygodą na jedną czy kilka nocy. W żaden sposób się nie dogadamy, więc może lepiej byłoby, gdybyś… odpuścił? – zasugerował, chcąc przy okazji dowiedzieć się, czego Dean tak naprawdę od niego oczekuje. Nie spodziewał się ani prostej odpowiedzi, ani szczerości ze strony tancerza, który zapewne traktował tę znajomość jedynie jako kolejną okazję do zabawy jego kosztem.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Dean naprawdę zaczynał podejrzewać, że George robił to wszystko specjalnie. Nie było innego wytłumaczenia dla tak uroczej mieszanki oburzenia, zawstydzenia i prób zachowania resztek godności, które za każdym razem kończyły się dokładnie w ten sam sposób. Whitcroft mógł zaprzeczać, ile tylko chciał, ale jego reakcje mówiły znacznie więcej niż wypowiadane słowa. Vanberg miał zresztą całkiem niezłą zabawę, obserwując, jak kolejne prowokacje przynoszą zamierzony efekt. Nie zamierzał jednak przyznawać, że właśnie to sprawiało, iż chciał spędzać z nim więcej czasu. George był inny niż osoby, z którymi zazwyczaj się spotykał. Nie rzucał mu się na szyję, nie próbował za wszelką cenę zwrócić jego uwagi i, co najważniejsze, nie sprawiał wrażenia kogoś, kto byłby gotowy wskoczyć z nim do łóżka tylko dlatego, że Dean ładnie się uśmiechnął. A może właśnie dlatego tak bardzo chciał sprawdzić, ile jeszcze cierpliwości miał w sobie ten człowiek.
-Oj, Whitcroft, nie musisz być taki pruderyjny. Nie zamierzam wyciągać przed tobą całej listy swoich grzechów. Chociaż... może jak ładnie poprosisz to niektóre z nich ci nawet zademonstruję - wyszczerzył się, unosząc szklankę do ust. No bawił się przednio, temu nie mógł zaprzeczyć nawet przez chwilę. - A co do papierosów, obiecuję, że nie będę palił w twojej obecności. Widzisz? Już potrafię się dostosowywać. Powinieneś to docenić - wzruszył ramionami, jakby to było faktycznie wielkie poświęcenie. Oczywiście nie zamierzał rezygnować z palenia tylko dlatego, że George krzywo na nie patrzył, ale nie widział też powodu, żeby robić mu na złość. Przynajmniej nie w tej kwestii. Było wystarczająco dużo innych sposobów, by wyprowadzić go z równowagi, a Dean zdecydowanie preferował te, które kończyły się rumieńcami na jego policzkach. Zresztą sam fakt, że chłopak tak usilnie próbował udawać obojętność, był dla niego wystarczającą zachętą.
-Kto wie, istnieje takie prawdopodobieństwo. Nie jestem jednak w stanie powiedzieć, jak przebiegnie następne spotkanie, więc nie pozostaje ci nic innego, jak samemu się przekonać - zaśmiał się pod nosem, po czym sięgnął po kieliszek. Nie zamierzał jednak tak łatwo odpuszczać. Szczególnie że kolejne pytanie Whitcrofta okazało się znacznie ciekawsze od wcześniejszych prób wyznaczania granic. Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, żeby go polubił? Dean przez moment obracał kieliszek między palcami, zastanawiając się nad odpowiedzią. Chciał się do niego dobrać, to pewne, ale kryło się za tym coś więcej - potrzebował rozrywki, a George mu jej dostarczał w dawce idealnej. Plus z pewnością jego sympatia by mu ułatwiła ostateczny cel, bo starania staraniami, ale ile można? Nie był tak wytrwały jak Benjamin z tym swoim blondasem. - Bo ja cię lubię cię, George. Jesteś uparty, strasznie łatwo cię zawstydzić, masz milion zasad i patrzysz na mnie, jakbym był największym nieszczęściem, jakie spotkało cię w życiu. To całkiem zabawne połączenie - zaśmiał się, po czym oparł przedramię na stole. - Poza tym jesteś interesujący. I nie, nie chodzi mi wyłącznie o to, co masz pod ubraniem, chociaż nie będę udawał, że nie jestem ciekawy - wyrzucił, racząc go kolejną dawką gry, o której chłopak nie miał zielonego pojęcia. Cechą Deana było to, że umiał powiedzieć dokładnie to, czego mogła oczekiwać druga strona, ewentualnie to, dzięki czemu miał sprawić, że dla niego przepadnie. każdy lubił miłe słówka, prawda?
W tym momencie kelner przechodzący obok zahaczył lekko o krawędź stołu, przez co kieliszek Deana niebezpiecznie się przechylił. Mężczyzna błyskawicznie go złapał, ratując zawartość przed wylądowaniem na obrusie. Spojrzał na George'a, a następnie na własną dłoń.
-Punkt dla mnie. Widzisz, w moim towarzystwie alkohol z pewnością się nie zmarnuje. A skoro uratowałem kieliszek, to jestem pewien, że w każdej sytuacji uratuję też ciebie - rzucił, upewniając się, że wszystko na stole stoi stabilnie. Bajerant to był jednak z niego prawilny.

George Whitcroft