[zaylee miller]

082.

Nie należała do osób, które celebrowały porażki. Nie żeby rozwód można było jednoznacznie zakwalifikować jako porażkę, ale na pewno stanowił jakieś niepowodzenie. Jeszcze kilka miesięcy temu miała zupełnie inne wyobrażenie o tym, jak powinno wyglądać jej życie. Życie jednak zweryfikowało te plany i dość skutecznie pokazało jej, że związek z dużo starszą od siebie kobietą nie był tym, czego potrzebowała. Oczywiście nie udawała, że przez cały ten czas była nieszczęśliwa. Przez pewien okres naprawdę dobrze im się układało, dlatego skreślanie wszystkich wspólnych chwil tylko dlatego, że ostatecznie nie potrafiły znaleźć wspólnego języka, byłoby całkowicie bezsensowne. Gdzieś po drodze zwyczajnie się rozminęły. W oczekiwaniach i potrzebach. A może nawet w tym, jak wyobrażały sobie dalsze życie. Najbardziej ucierpiał na tym Sammy, choć chłopiec ze spokojem przyjął informację o rozwodzie swoich przyszłych matek. Nie zadawał trudnych pytań, a przynajmniej nie takich, na które Zaylee nie potrafiłaby odpowiedzieć. Jego przyszłość wciąż jednak stała pod znakiem zapytania, a to akurat nie dawało jej spokoju. Nie zamierzała wycofywać się z adopcji. Nie było takiej opcji. Owszem, formalności zapewne przeciągną się w czasie, bo urzędnicy i cała ta papierologia nie miały zwyczaju dostosowywać się do czyichkolwiek życiowych zawirowań, ale istniała spora szansa, że na święta będą już razem. W najgorszym wypadku zaraz po Nowym Roku.
Dzisiejszy wieczór postanowiła (znowu) potraktować nieco bardziej rozrywkowo. Trzeba było (ponownie) opić fakt, że znów była wolna i nie miała wobec nikogo żadnych zobowiązań, zamiast po raz kolejny zastanawiać się, co właściwie poszło nie tak. Takich wieczorów miała już za sobą wystarczająco dużo. Brakowało tylko odpowiedniej ilości alkoholu, żeby (po raz kolejny) nadać temu wydarzeniu należytą oprawę, oraz towarzystwa, które nie zacznie wygłaszać jej wykładu o wyciąganiu wniosków z nieudanych związków. Trzeba jednak przyznać, że na razie nic takiego się nie wydarzyło a bliscy bardzo mocno ją wspierali. Napisanie do Bryce'a okazało się strzałem w dziesiątkę. On również nie miał zbyt wiele szczęścia w relacjach, więc właściwie od razu zgodził się uczestniczyć w tym mało wyszukanym przedsięwzięciu.
Do baru weszła zdecydowanym krokiem, tym samym przykuwając uwagę kilku osób rozgrywających partyjkę darta. Miała na sobie ciemne jeansy, dopasowaną bluzkę i skórzaną kurtkę. W jednej dłoni trzymała telefon, w drugiej klucze od domu, które obracała między palcami, rozglądając się po wnętrzu w poszukiwaniu znajomej twarzy. Kiedy w końcu dostrzegła Livingstona, kiwnęła do niego głową i ruszyła w jego stronę, po drodze przeczesując włosy do tyłu.
Parsknęła pod nosem, widząc wyraz jego twarzy. Zaraz, czy było w nim coś na kształt współczucia? Przesada!
— No dalej, nie patrz tak na mnie. Nie umarł mi nikt i nie straciłam pracy — szturchnęła go zaczepnie łokciem, zanim jej wzrok powędrował w stronę baru. — Stawiam pierwszą kolejkę — oznajmiła i pociągnęła go za przedramię w tamtym kierunku. — Co pijesz? — dopytała, bo sama jeszcze nie podjęła decyzji. Miller nie była szczególnie wymagająca, jeśli chodziło o alkohol. Nigdy też nie miał mocnej głowy, z czego Bryce z pewnością doskonale zdawał sobie sprawę. Naprawdę niewiele potrzebowała, żeby poczuć skutki wypitego alkoholu.

Bryce Livingston

[Bryce Livingston]

Między pierwszym spotkaniem z Zaylee po latach, aż do momentu kiedy wysłała smsa zdążył zapomnieć, że się reklamował i rozdał swoją wizytówkę. Nie była to kwestia osobista, Bryce po prostu często zapominał o różnych sprawach dopóki nie pojawiło się coś kluczowego co mu o tym przypominało – jak wiadomość od Miller. Nie mógł przewidzieć co będzie treścią tej wiadomości. Koniec końców sam dobrze wiedział, że można kogoś znać i nie mieć pojęcia co dzieje się za kurtynami jego myśli, z Zaylee nie miał wystarczająco kontaktu by cokolwiek podejrzewać, ale mimo tego był to szok. Pomyślał też o Sammym i tym jak sprawy ułożą się z adopcją, zastanawiając się też czy będzie wypadało spytać o to gdy już się spotkają, czy może nie powinien otwierać możliwie czułego tematu.
Do baru dotarł niewiele szybciej niż Zaylee i postanowił nie zaczynać jeszcze picia bez towarzystwa. Zamiast tego przystanął z boku oglądając rozgrywkę ping ponga. I nawet nie było w tym żadnego piwa, a zamiast tego wydawało się, że dwie pary grały przeciw sobie. Nie zdążył zobaczyć, która z nich wygrała kiedy w zasięgu wzroku pojawiła się znajoma twarz. Skinął do niej głową w odpowiedzi, chociaż nie mógł ukryć tego spojrzenia. Jemu też ostatnio rozpadła się relacja i nadal się z tego nie pozbierał, postrzegał więc sytuację starej dobrej przyjaciółki swoim własnym pryzmatem.
-No tak. – Zaśmiał się lekko. -Jak praca jest to wszystko się ułoży. – Nie powiedział tego ironicznie. Wiedział, jak ważna była dla kobiety kariera, więc kiedy tak to ujęła potrafił dostrzec dlaczego nie wyglądała na przybitą. Jeszcze miał zamiar rozpracować, czy tylko przedstawiała taki front nie chcąc okazać swoich słabości czy ryzykować rozmowy o uczuciach, czy naprawdę tak szybko zdążyła przeorientowywać swój pogląd na sytuację.
Pozwolił pociągnąć się do baru i kiedy już tam dotarli przysiadł na stołku. Skoro mieli pić mogli też być blisko tego gdzie będzie on serwowany. -No jak ty stawiasz… – Zastanowił się przyglądając się butelką na wystawie. Najchętniej napiłby się dobrego rumu, ale nie był pewny czy akurat taki tutaj serwują. -Niech będzie burbon na początek.
-Ale następna kolejka jest na mnie. – Podkreślił spoglądając na nią z ubocza.
Odchylił się nieco w tył zerkając na rozgrywkę, którą wcześniej śledził i zaraz wrócił do Zaylee. Zmrużył nieco oczy przekręcając głowę. -Czyli jaką mamy tematykę tego wieczora? – Musiał się dopytać. -Zapijamy smutki, czy… – Zatrzymał się, dając jej przestrzeń na dokończenie. Bez względu na to jaka będzie odpowiedź, on wiedział dlaczego sam nadużywał alkoholu kiedy jego syna nie było w domu i wiedział też czego oczekiwał od ostrych promili w jego gardle dzisiejszego wieczoru. Oczywiście, Livingston miał podzielną uwagę i mógł też w tym samym czasie oblewać dowolną okazję jaką obrała sobie jego dzisiejsza towarzyszka.
-No i w ogóle to… jak się trzymasz? – Spytał łagodniej. -Nie musimy się rozdrabniać, jeśli nie chcesz… – Uniósł ramiona w geście kapitulacji. -ale wiesz… raz mrugnij na okej, dwa razy na nie. – Dodał niby to żartobliwie, ale nie do końca wcale tak żartował z tym, że chciał dowiedzieć się jak kobieta sobie z tym nowym stanem rzeczy radzi. Tak na wstęp jeszcze póki była trzeźwa.

zaylee miller

[zaylee miller]

Od czasu rozwodu zdążyła już napić się z różnymi osobami - z przyjaciółmi, rodzeństwem, znajomymi z pracy. Nawet z własnym ojcem, który bardzo radował się z tego faktu. Otto nigdy nie przepadał za żoną swojej najstarszej córki. Tolerował ją, bo nie miał większego wyboru, ale żeby darzyć ją jakąś szczególną sympatią? To nie miało prawa się wydarzyć. I wydarzy, ku uciesze pana Millera. Teraz przynajmniej nie musiał udawać, że cieszy się z jej obecności przy rodzinnym stole.
— Praca i pieniądze — poprawiła Bryce'a, który chyba przeżywał jej rozstanie bardziej niż ona sama. — Ale i bez tego wszystko zwykle jakoś się układa. Nie jestem zbyt sentymentalna — zaznaczyła, co akurat było prawdą absolutną. Może wynikało to z faktu, że Zaylee niewiele miała wspólnego z romantyzmem i nigdy nie marzyła o wielkiej miłości. Nie miała nawet pewności, czy między nią a byłą małżonką kiedykolwiek zaistniało coś, co można było nazwać prawdziwą miłością. A może była to jedynie intensywna fascynacja drugą osobą, która z czasem zwyczajnie się wypaliła? Cholera wie. Nie było natomiast żadnych wątpliwości co do tego, że rozwód był faktem.
Zajęła miejsce na hokerze i wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z barmanem. Mężczyzna kiwnął głową, chcąc w ten sposób poinformować, że za moment do nich podejdzie.
— Niektóre rzeczy się nie zmieniają, co? — zauważyła, kiedy Livingston zdecydował się na burbon. Zaylee nie przepadała za whisky, które dla niej miało posmak perfum. Sama poprosiła o gin z tonikiem. Nie zamierzała wzbraniać się przed tym, że to Bryce chciał postawić następną kolejkę. Ale proszę bardzo, przecież darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda, a darmowe zawsze smakowało najlepiej.
Na wzmiankę o zapijaniu smutków, uniosła wysoko brwi i parsknęła, nie kryjąc rozbawienia.
— Błagam cię, Bryce. Żadnych smutków. Czy ja w ogóle wyglądam ci na smutną? No właśnie — machnęła obojętnie ręką. Jeśli Miller była smutna, to może przez ułamek sekundy. Praca i formalności związane z adopcją Samuela nie dawały jej przestrzeni na użalanie się nad własnym losem. Zresztą nigdy tak nie robiła. Nie pierwszy raz zakończyła jakiś związek. Niewykluczone też, że nie ostatni. — Pijemy za to, że znów jestem do wzięcia. I za moje urodziny, które są... — urwała, żeby podświetlić leżący na ladzie telefon. — Za pięć dni. Trzymam się dobrze, jeśli już musisz wiedzieć — dodała, spoglądając mężczyźnie w prosto w oczy, żeby wiedział, że nie kłamała. Mogłaby zacząć opowiadać, jak po rozwodzie poczuła ulgę, bo od dłuższego czasu zastanawiała się, czy jej małżeństwo ma jakikolwiek sens, ale na razie darowała sobie takie wyznania. Nigdy nie była skora do zwierzeń, o czym Livingston przekonał się na własnej skórze, kiedy zeszli się na studiach.
— Jak Jamie? Sammy o niego dopytywał. Może wpadniecie do nas w którąś sobotę? I dalej będę chciała zamówić u ciebie komodę. W nowym domu mam na nią idealne miejsce. Tylko spójrz — sięgnęła po telefon i włączyła galerię, w której odnalazła zdjęcie sypialni. — Myślałam, żeby postawić ją w tej wnęce obok okna — powiedziała, przesuwając palcem po ekranie. Wnęka była dość wąska i pewnie w żadnym sklepie nie dostałaby mebla o takich wymiarach.

Bryce Livingston